ilyas odman

Zeynep Aksoy /// "Demli çaydan işkenceye bir durak" /// Radikal 08.01.2012

2012-01-09T13:44:00.000-08:00

"Bir çay koyar mısın?" ricasının kabulünden emirler yağmuru altında kendini helak ederek yerlerde sürünmeye ne kadar sürede varılır? En masum görünen istekler kontrol dışı bir sadizme nasıl evrilir? İlyas Odman’ın yeni işi ‘Başka Sesler’ bu sorularla uğraşan bir performans. ‘Altıdan sonra tiyatro’nun projesi ‘gece hikâyeleri’nin ilki olan ‘Başka Sesler’de Odman, kendi adına bazı ilkler deniyor, metni olan, teatral bir işe soyunuyor, iki oyuncuyla çalışıyor ve “aşk”tan uzaklaşıyor.

Bir masa etrafında, oyun üzerine bir sohbetle başlıyor “Başka Sesler”. Bazı gayet masumane isteklerle kesilip tekrar edilen diyaloglardan sinsice ciddi bir işkence sarmalına evriliyor, fiziksel ve de ruhsal… İpek Taşdan “dominatriks” işkenceci rolünde çok başarılı, Gülhan Kadim de ezilen olarak. İlyas Odman’ın oyunculuk meylini iyice açık ediyor bu iş, zamanlamalarının doğruluğu olan bitenin komik boyutunun altını çiziyor. Çünkü her ne kadar Odman’ın kendi ifadesiyle “baskı mekanizmasının fark edilmeden en gündelik kabulden nereye gidebileceğini” araştırsa da ‘Başka Sesler’, bu yükün altında ezilirken bir yandan komik olmayı da başarıyor. Ceza mekanizması ve ast-üst ilişkisinin tuhaflığı üzerine, sembolizmle gerçeklik arasında gidip gelen, teatral, fiziksel ve duygusal bir iş ‘Başka Sesler’, hiç bağlantısı yokmuş gibi durmasına rağmen içinde yaşadığımız ortamın yarattığı hayalet baskıdan izler de taşıyor. Dramaturjik anlamda çok ilginç detay ve geçişlere sahip ve kesinlikle son derece değişik.

kumbaracı50 "gece hikayeleri", "başka sesler başka odalar / İlyas Odman" ile başlıyor!

2011-12-14T10:32:00.000-08:00

KUMBARACI50’DE ‘GECE HİKAYELERİ’* BAŞLIYOR! *
Kumbaracı50'de "Gece Hikayeleri" bir Altıdan Sonra Tiyatro tasarımıdır.
23 aralık cuma 23:00 PRÖMİYER / 24 aralık cumartesi 23:00

“…başka sesler başka odalar…”

Proje Tasarım: İlyas Odman
Performans: Gülhan Kadim, Selim Can Yalçın, İlyas Odman,İpek Taşdan
Dramaturjik destek: Eylül F.Akıncı
Müzik: Alva Noto
Işık Tasarım: İsmail Sağır
Fotoğraf: Ebru Satır, Gizem Erden

…bir gün içinde yaşamı sürdürmek için gerçekleştirdiğimiz tüm eylemlerin fiziksel yorgunluğuna 40 dakika içinde ulaşmaya çalışan; bu yorgunluğun, çabanın rastlantısal tablolarının ancak “oyuncu”lar tarafından “dans edilebildiği” ; kendimizi gerçekleştirmek, sevilmek, kabul edilmek için kendimiz ve ötekiler üzerinde kurduğumuz baskı üzerine komik bir kabus…bir gece hikayesi…kendi seslerini geri kazanmaya çalışan hortlaklar ve yaşam arasında bir öykü…
tek perde 40 dakika
tam 30, ind 20 *tek oyun
iki oyun; tam 40, ind 20 ( Kumbaracı50’da aynı gün 20.302da oynayacak oyunun bileti ile beraber.)
biletler :biletix ve gişemizde / gişemiz pazar günleri 11:00, diğer günler 16:00’dan itibaren oyun saatine kadar açıktır.
212 243 50 51 / 532 255 55 80
www.kumbaraci50.com
www.ilyas-odman.blogspot.com

"Jerome Bel / Show must go on" with a local crew

2011-10-02T12:54:00.000-07:00

Jérôme Bel
The Show Must Go On
23 October 2011 | Sunday 20:30
Beşiktaş Fulya Sanat

One of the most important masters in contemporary choreography, Jérôme Bel’s The Show Must Go On, premiered in 2001, will be re-interpreted by all-local stage crew as part of 5th iDANS Festival.

The Show Must Go On, which has received an enormous number of applications for the call made to determine the project crew, will be staged as the closing act of iDANS on October 22nd 2011. The work is among the most unmissable performances in iDANS Festival with its dances and dancers as well as its conceptual proposals.

As the sensational enfant terrible of contemporary dance, Jérôme Bel has received many awards including New York Bessie Award (2005) with this work. The artist also appeared in iDANS 01 with Shirtology and in iDANS 04 with Pichet Klunchun and Myself.

Conception and direction: Jérôme Bel |
Music: Leonard Bernstein, David Bowie, Nick Cave, Norman Gimbel and Charles Fox, J. Horner, W.Jennings, Mark Knopfler, John Lennon and Paul Mac Cartney, Louiguy, Galt Mac Dermott, George Michael, Erick "More" Morillo and M. Quashie, Edith Piaf, The Police et Hugh Padgham, Queen, Lionel Richie, A.Romero Monge and R. Ruiz, Paul Simon Creation: Paris (France), on January 4th 2001, at the Theatre de la Ville
With: Alexandre Abellan, Asuman Çakır, Bayram Renklihava, Beste Tüzün, Burak Yamantürk, Deniz Soyarslan, Dilek Dervişoğlu Champs, Erdal Hedef, Erdem Gündüz,Gencay Üstünel, Hamit Aktaş, İlyas Odman, İsmet Şahin, Müge Çakır, Murat Can Buluz, Nazlı Arolat, Nilgün Günsür, Pelin Başaran, Salih Usta, Serap Meriç, Sinem Yıldız, Su Güzey, Tuğçe Tuna, Tuğrul Savaşçı, Ufuk Şenel
Assistants: Henrique Lopez ve Dina Ed Dik | Casting: Henrique Lopez, Dina Ed Dik | Production of original version: Theatre de la Ville (Paris), Gasthuis (Amsterdam), Centre Choregraphique National Montpellier Languedoc-Roussillon (Montpellier), Arteleku Gipuzkoako Foru Aldundia (San Sebastian), R.B. (Paris) | Production of İstanbul version: iDANS | İstanbul Project Coordinator: Burcu Barakacı | Production manager: Sandro Grando | Note: Piece in the repertory of the Deutsches Schauspielhaus Hamburg (2000-2005) with 30 performances, and in the repertory of the Lyon Opera (2007-2014) | Websites : www.jeromebel.fr, www.catalogueraisonne-jeromebel.com

Çağdaş koreografinin en önemli ustalarından Jérôme Bel’in ilk kez 2001 yılında sahnelenen The Show Must Go On adlı eseri 5. iDANS Festivali kapsamında tamamen yerli bir sahne ekibi ile yeniden yorumlanıyor.

Projede yer alacak ekibi belirlemek üzere yapılan çağrıya rekor düzeyde başvuru alan The Show Must Go On (Şov Devam Etmeli) 22 Ekim 2011 tarihinde iDANS’ın kapanış gösterisi olarak sahneleniyor. Eser danslarıyla ve dansçılarıyla olduğu kadar kavramsal önerileriyle de iDANS Festivali’nin en kaçırılmaması gerekenleri arasında.

Çağdaş dansın uslanıp uslanmadığını hep birlikte göreceğimiz “yaramaz çocuğu” Jérôme Bel bu eseriyle New York Bessie Ödülü (2005) de dahil olmak üzere birçok ödüle layık görülmüştü. Sanatçı, iDANS 01’de Shirtology, iDANS 04’te ise Pichet Klunchun and Myself adlı eserleriyle yer almıştı.

Tasarım ve yönetim: Jérôme Bel
Müzik: Leonard Bernstein, David Bowie, Nick Cave, Norman Gimbel and Charles Fox, J. Horner, W.Jennings, Mark Knopfler, John Lennon and Paul Mac Cartney, Louiguy, Galt Mac Dermott, George Michael, Erick "More" Morillo and M. Quashie, Edith Piaf, The Police et Hugh Padgham, Queen, Lionel Richie, A.Romero Monge and R. Ruiz, Paul Simon Yaratım: Paris (Fransa), 4 Ocak 2001, Theatre de la Ville
Performans: Alexandre Abellan, Asuman Çakır, Bayram Renklihava, Beste Tüzün, Burak Yamantürk, Deniz Soyarslan, Dilek Dervişoğlu Champs, Erdal Hedef, Erdem Gündüz, Gencay Üstünel, Hamit Aktaş, İlyas Odman, İsmet Şahin, Müge Çakır, Murat Can Buluz, Nazlı Arolat, Nilgün Günsür, Pelin Başaran, Salih Usta, Serap Meriç, Sinem Yıldız, Su Güzey, Tuğçe Tuna, Tuğrul Savaşçı, Ufuk Şene | Asistanlar: Henrique Lopez ve Dina Ed Dik | Oyuncu seçimi: Henrique Lopez, Dina Ed Dick | Orijinal versiyon yapım: Theatre de la Ville (Paris), Gasthuis (Amsterdam), Centre Choregraphique National Montpellier Languedoc-Roussillon (Montpellier), Arteleku Gipuzkoako Foru Aldundia (San Sebastian), R.B. (Paris) | İstanbul versiyonu yapım: iDANS | İstanbul Proje Koordinatörü: Burcu Barakacı | Prodüksiyon menajeri: Sandro Grando | Not: Deutsches Schauspielhaus Hamburg (2000-2005) ve Lyon Operası (2007-2014) repertuarlarında yer almıştır | Web sayfaları : www.jeromebel.fr, www.catalogueraisonne-jeromebel.com

1+1 /// Mayıs 2011 /// Eylül F.Akıncı

2011-06-21T08:15:00.000-07:00

glasstepsss @julidans/amsterdam

2011-05-03T07:20:00.000-07:00

http://ilyas-odman.blogspot.com/2011/05/glasstepsss-julidansamsterdam.html

glasstepsss, hollanda'nın önemli çağdaş dans festivallerinden JULIDANS'ın, içinde VA Wölfl / Neuer Tanz,Ultima Vez / Wim Vandekeybus, Eszter Salamon, Mathilde Monier & La Ribot gibi isimleri barındıran programına girdi.

BİR + BİR mayıs 2011 /// Bedenin Hafızası Söyleşen:Eylül F Akıncı&İlyas Odman

2011-05-03T07:11:00.000-07:00

eylül f. akıncı ile yaptığımız, hayatımın en derli toplu söyleşisi BİR + BİR'in mayıs sayısında...okuyunuz, sayı çok güzel olmuş.

BEDENİN HAFIZASI

Bu sezon “Cam Adımlar”, “Yorgun III”, “oggi niente” ve “Ölü Doğa” gibi işleriyle İstanbul’un irili ufaklı pek çok sahnesinde izlediğimiz koreograf ve dansçı İlyas Odman ile “Panic in the Zoo”nun yaratıcısı Aslı Bostancı yeni bir gösteri için bir araya geliyor: “!nomorepain”, 23 Nisan’da Utrecht Spring Dance Festivali’nde

prömiyer yapan gösteriyi mayıs ayında İstanbul’da izlemeyi beklemeden, İlyas Odman’ı huzurlarınıza getirdik…

camadımlar, 6 mayıs@diyalog theater fest@ballhausnaunynstrasse

2011-05-03T07:06:00.001-07:00

"yanak yanağa" dans etmek /// zeynep aksoy / radikal 24.04.2011

2011-04-25T06:35:00.000-07:00

Sahne, doğası gereği zaten riskli ve tekinsiz bir alan. Çıplaklık ve kırılganlığın önkabulüyle var oluyor herkes orada. Risk ve kırılganlık bir işin temelini oluşturduğundaysa, işler iki kat çetrefilleşiyor, hem sahnedekiler hem de seyirci için.
İlyas Odman’ın ‘Camadımlar’ı “risk ve kırılganlık”ı hem gerçek hem de sembolik anlamıyla sonuna kadar zorlayan, cesur bir iş. Fonda ‘Dancing cheek to cheek’. Sahnede iki dansçı... (İlyas Odman ve Çağlar Yiğitoğulları) Biri bayağı ‘çıplak’, dar, kısacık bir şortla, ayakları da çıplak. Diğeri biraz daha “kendini koruyor”, eşofmanlı, ayaklarında kalınca çoraplar. Camdan bardakların üzerindeler. Müzik yok oluyor ve önce bir camın üzerinde ayakta kalma mücadelesi başlıyor.

Bardak üstü düet
Yeni yürümeyi öğrenen çocuklar gibi, bu alışılmadık, kaygan ve dar alanlı zeminde ayakta kalmayı çözüyor önce ikisi ayrı ayrı. Alıştıkça riski artırıyorlar, bardakların üzerinde bir dans başlıyor ufaktan. Hâlâ uzak, hâlâ ayrı. Bardakların üzerindeki fiziksel varoluş (ki her daim tehlikeli) biraz sağlamlaşınca, sembolik ‘risk’e de alışılıyor sanki, sonunda, ‘dancing cheek to cheek’le ‘bardak üstü’ nefis bir düetle ilişki bir güven ve huzur zeminine oturuyor.
Ne kadar kavramsal olsalar da, İlyas Odman’ın bütün işlerinde dramatik bir altmetin var. Camın üzerinde dans etmenin zorluğu ve riski ‘Camadımlar’ı fiziksel anlamda çok çekici kılıyor ama bu galiba daha derin ve dokunaklı bir öykünün dışavurumu; kırılıp dökülmeye her an hazır olanla biraz zırhı olanın arasında gelişen/gelişecek bir ilişkinin kırılgan, naif ve tehlikeli macerasından bahsediyor Odman burada. İşi böylesine çiğ ve çarpıcı, bir o kadar da içten ve romantik yapan da bu.

Handan Salta from the book "About the phenomenon of theatre"

2011-04-09T08:04:00.000-07:00

for the details about the book please scroll down****

Handan Salta ///OGGI NIENTE.. Today is nothing…

İlyas Odman as the choreographer, light designer and performer of the dance theatre titled “Oggi Niente ;Today Nothing” introduces us to a lover who mourns over a lost love. Inspired by a poem of Pavese, this theatre performance takes its audience to a journey back to life passing through separation, death, sorrow, loneliness, contemplation on time and the pace of our lives.
The performer comes onto the bare stage out of the dark and sets alarm clocks on the edges of a rectangular area where he is going to perform in. He is accompanied by the lights being switched on one by one. Later on, he tells the audience what is going to happen on stage; “ First I will BE the story of a couple/ then I will TELL you the story of that couple/ and in the end I will SING THE SONG of that couple/ Listen to the story carefully and do not let me forget about it!” He does indeed. Although it looks simple when told this way Oggi Niente is powerfully charming on stage for many reasons.

The first charming aspect of the performance is the unconventional expression of the pain, loss and mourning; the body language is infallibly direct though not commonplace.
Odman comes on the stage with only his pants on; his being half naked is the first implication of his vulnerability. His thin, fragile look is so suitable with the story he is going to tell. Odman’s body is transparently expressive to display the unhappy, sorrowful soul suffering in all cells. Furthermore the way he displays this sorrow is unconventionally and strikingly plain. He screams silently, he keeps quiet audibly loud; the cramps of the pain he is suffering are flesh and bone and all these are transmitted to the audience so powerfully. Another exceptional point is that the violence he is exposed to is directed to him again; his body is the only instrument through which he can experience, test and express this pain. Within the lines of the poem he repeatedly recollects, he makes his body subjected to the pain the poem connotes.
The fact that you can not figure out if he was searching for this plain way of expression or he found it out accidentally, is the indication of this carefully designed choreography/dramaturgy.
Repetitions serve an aim; they invite you to stop and think in this fast moving world of video clip perception.
Odman cites the following poem repeatedly, questioning the meaning each time; and every time a line is repeated you come across with another level of frustration, disillusionment, objection, disbelief, denial and rebellion during and about different phases of a relationship. In a world where nobody has time to stop for a moment to look back and think, these repetitions startle you at first, then you get into the world of the poem as you slow and cool down.
"there is a shiny sun
there is a tree
and we are two of us
standing near to each other
You are whispering to me
"we are the happiest couple of this world "
We are standing under the tree and staring at the sun…
And I say… “hug me”

there was a shiny sun
there was a tree
annding near to each other,
On of them whispered to ht eother,
thast they were the happiest couple of that world.
They were standing under the tree and staring at the sun…
and the other said nothing…

don’t you feel anything?"

When the story teller, Odman, recites the poem and displays how he feels/ felt upon each line, the audience is pulled back to the same line in a way and forced to listen and rethink these lines while watching an angry, disillusioned young lover to discover that words might mean more when they are listened attentively.
In this token he challenges the perception of the audience. He manipulates the audience to be more alert on what is going to happen on stage soon by asking them not to let him forget about the story and that makes him more audible and visible. He does not let himself be forgotten like the images we see and forget in hundreds of video clips, advertisements, photographs every day. This challenge brings its own reward as well; when you are exposed to a repetition of the same sentence, same movement you see that how much your feelings and perception could change to your amazement. This is a performance where you are going to see a slow moving, slow consuming, slow images having strong influence.

Two texts are intertwined.
Sarah Kane’s text 4.48 Psychosis as the background voice accompanies the poem above and the two are amalgamated in the performer’s body. Painful, sorrowful, bleeding tone in Kane’s crying subtext paves the way for the poem and Odman’s craving; he internalizes those two texts. He points out that regardless of your gender or nationality you can suffer, fall in love and get disappointed in a similar way. Words and perspectives of both Kane and Pavese are materialized in Odman’s body.
Not only Kane and Pavese but also local.
Still, the performer’s mourning has been added a local colour; according to tradition, the deceased one’s shoes are put in front of the door in the name of the deceased. That is supposed to be the last charity the dead one will do -with the hope that a poor person will find them. Odman wears a second pair of shoes in his hands; he tries to find a place for his lost one’s shoes which won’t fit anyone anymore. Finally, when he gives in and persuaded that the loved one is really gone, he leaves them on the edge of the area he framed in the middle of the stage. Those deserted looking pair of shoes look very much alike the mourner; they are both sad to look at and remind you either a childhood memory or a helpless moment.

Rethinking and manipulating time rather than being manipulated by it
Our perception of the universe where we try to exist despite acknowledging the time limit is twisted in this performance. The everlasting pressure of time is challenged by the performer; time/god/ super power/ destiny/ time manager -or whatever we call it- does not determine the time here. On the contrary, the performer invites the audience to join him in his journey to the repetition of the lines, meditating on the issue of death and separation when he is stealing some moments from the tyranny of time. When he comes to the end of the time he set for himself, he leaves the stage even without saying that our lives consist of our own choices.
Oggi Niente- Today is Nothing leaves many different tastes after digestimg, it goes without saying that some of them are really surprising. On one side sorrow is experienced and displayed to its peak. However, manipulation of the audience and the approach towards time is ironically opposite to mourning. Being very young and fresh in nature, this performance offers an alternative to handle situation so helpless, hopeless like death and separation. The look of a suffering body on stage turns into a symbol that Odman is continuously trying to break with his rebellious approach. The overall colour or taste of the performance could be traced in the clashing looks of the mourner and the rebel, the competition between grief and hope, weakness and strength.

"About the phenomenon of theatre"

The articles of the 29th Fajr International Theatre Festival have been published as a book entitled "About the phenomenon of theatre". Compiled by Nasrollah Ghaderi the work was released with the cooperation of Katayoon Hussein zadeh and Ali Najafi.
IBNA: Talking about the book, Katayoon Hussein zadeh said:" Most of the articles are about documentary theatre, political theatre, the formation of political theatre and its process."

She added:" Every writer has presented his work according to the art in his country. The article's analytic information is incredible. Such a kind of book was not released in Iran so far."

Moreover she said that the book will be distributed in Europe's Theatre Festival, which will be held in Russia, to enjoy international aspects.

The book holds English and French articles.

The English section holds articles including "Idioms of South Asian theater" by Abhi Subedi which was translated by Amir Amjad, "At the cress-roads" by Andrzej Zurowski, translated by Katayoon Hussein zadeh, "OGGI NIENTE.. Today is nothing" by Handan Salta translated by Katayoon Hussein zadeh, "The theatre and economics, the British experience" by John Elsom, translated by Amir Amjad, "Broadway and race" by Jeffery Eric Jenkins, translated by Katayoon Hussein zadeh, "Chinese women's liberation road on the stage" by Dr. Zhu Ning, translated by Amir Amjad, "Enchanted by the BRAVE festival" by Kalina Stefanova, translated by Katayoon Hussein zadeh, "Slovenian drama as the globalization's litmus test" by Kristof Jacek kozak, translated by Amir Amjad, "The importance of being obedient" by Matti Linnavuori, translated by Katayoon Hussein zadeh.

"Where is the emerging point in today's Swedish performing arts" by Margareta Sorenson, translated by Amir Amjad, "The Barbican international theatre event in London" by Maria Shevtsova, translated by Amir Amjad, "The national theatre of Scotland- a theatre without walls" by Mark Brown, translated by Amir Amjad, "Theatre of revolution-history, theatre, document and life" by Petr Christov, translated by Katayoon Hussein zadeh, "Two Lithuanian Hamlets: The metaphysics of ice and mirrors" by Ramune Marcinkeviciute, translated by Katayoon Hussein zadeh, "Reorientalism" by Randy Gener, translated Amir Amjad, "Who will be the king or directors' merciless fight for power against playwright in the European theatre" by Sanja Nikcevic, translated by Amir Amjad, "National critics and the postmodern world: bridging the gap" by Savas Patsalidis, translated by Amir Amjad, "The community sensitive theatre maker" by Tamas Jaszay, translated by Amir Amjad, "Contemporary performance or whatever happened to the performative revolution" by Tomaz Toporisic, translated by Amir Amjad, "The burden of existence" by Tomasz Milkowski, "The critical reception of Eastern/ Central European theater in Korea since 1989 by Yun-Cheol Kim, translated by Amir Amjad and "European theatre 2000-2010" by Ian Herbert, translated by Katayoon Hussein zadeh.

The articles of the 29th Fajr International Theatre Festival have been published as a book entitled "About the phenomenon of theatre". The work is released in 2000 copies by Namayesh. The book is released in English, Persian and French.

new piece "nomorepain" at Europe In Motion / Springdance edition

2011-04-03T05:20:00.000-07:00

new piece "nomorepain" atEurope in Motion

Europe is brimming with talent and you can come and sample some of it. Europe in Motion (EIM) is a project that supports the development of young choreographers and will tour to four international partners. In February it visited nottdance in Nottingham and in April EIM will settle in Utrecht. During SPRINGDANCE 2011 nine talented young choreographers from the UK, Austria, Turkey and the Netherlands will have a round of private debates on the impact a globalising world is having on their work and ideas. They will be supervised by the British choreographer Jonathan Burrows and Cosmin Costinas, the curator for BAK, the centre for contemporary art in Utrecht. In addition, they will be presenting their own work! For three nights you will be able to go on an adventure trip to see three short pieces by participants from the different countries. Let their personal views give you a feel for the many things that are going on in European dance and discover tomorrow’s talents.

In February 2011 EIM started during nottdance, Dance4, Nottingham (UK). In April EIM will take place during SPRINGDANCE 2011 after which it will travel on to iDans in Istanbul (October), brutWien in Vienna (February 2012). The project will conclude during SPRINGDANCE 2012. There will be different participants for each edition.

hursday April 21
Chisato Minamimura – NEW BEATS (UK participant)
In her work as a choreographer and dancer the Japanese Minamimura aims to explore visual sound and music from a deaf perspective.

Gabri M. Einsiedl – ............................ ........ (1) (Austrian participant)
In a collaboration with Eduard Gabia, Einsiedl has created a dynamic fictional journey of a dynamic fictional character in slow motion.

Clara Garcia Fraile – The Day When Cinema Died (UK participant)
A mixed bill of potential films, invisible films, scented films, time-machines and impossible choreographies for your imagination.

Friday April 22
Alma Söderberg – COSAS (Dutch participant)
Söderberg sings while she talks, talks while she dances, and dances while she sings, creating a musicale score centred on intense experiences.

Einav Eshel - Technically you cannot be totally desperate (Dutch participant)
In an intimate performance three dancers seek out the subtle boundary between desire and desperation.

Asli Bostanci - tales in no language (Turkish participant)
A study on creating a temporary memory on stage through the transformations of body, language, objects, and sound.

Saturday April 23
Ilyas Odman – nomorepain (Turkish participant)
nomorepain is about the power of trying not to forget the fixed images of an ever-changing memory. It is about the fight between a body and its sickness, Alzheimer.

An Kaler – Untitled Stills (Austrian participant)
In Untitled Stills, dancer, performer and visual artist Kaler explores the value of movement and poses for video and photography.

Melissa Ellberger- 9,81 m/s2 (Dutch participant)
Gravity affects every movement, from day-to-day actions to breakdance. Ellberger, a former participant in STRAAT and the face of the 2011 SPRINGDANCE campaign, uncovers its impact on the body.

"oggi niente" was at CND paris at march 2011

2011-03-24T17:12:00.000-07:00

ilyas odman
Aujourd'hui,rien...
De l'autre côtê...Carte blanche / Salia Sanou et Seydou Boro en complicite acec Radhouane el Meddeb
Centre National de la Danse saison 2010 / 2011 March 17.18
Une piêce aotour de la morte et du processus du deuil.

"En Turquie, lorsque quelque'un meurt, la famille laisse une paire du chaussures du dêfunt devant la porte de la maison, de sorte qu'une personne paouvre puisse les prendre et les utiliser. Cette coutumme laisse â penser que le dêfunt perdu revit et marche toujours sur cette Terre grâce aux pieds de quelqe'un d'autre."

Avec OGGİ NİENTE, İlyas Odman explore le temps, present, affecte par la souvenir. Le corps du danseur devient le support de cette reflexion, a la fois traverse per la passe, par la memoire de ce pesse, tout en vivant le tmeps present.

"En ttant que choregraphe, mon attention se cooncentre generalment sur la notion de risque physque. Cela m'a conduit a travailler a partir des textes de Cesare Pavese et Sarah Kane...J'ai realise qu'ill etait temps pour moi de mettre l'accent sur la fragilite de l2ame humaine apres avoir explore la fragilite du corps humain

glasstepsss by naim nalman

2011-03-24T14:41:00.001-07:00

glassmen by gözde bıçakçıoğlu

2011-02-10T09:42:00.000-08:00

"bedende kıpırdanmalar" kitabı içersinde...

2011-01-09T16:25:00.000-08:00

M. Kaplan, F.Sızanlı ve A.Teker’e saygıyla…
Ve ardından belirdi beden gözünün önünde, korkunç ve de muhteşem…
William Blake
Dil, “bilinirken” (dilbilgisi), beden “eğitilir”di (beden eğitimi) çocukluğumuzda. Bedenin hangi cehaletten hangi bilgeliğe doğru eğitime tâbi tutulduğunu, bu bedenin içine doğduğunu, coğrafyanın o anki güncelliği ve bunun oluşturduğu toplumsal koşullar belirler. Mutlak ve genel geçer bir eğitimlilik halinden bahsedilemez. Bir Fransız’ın yaşadığı beden eğitimi ile bir Mozambikli’nin yaşadığı beden eğitimi asla aynı olamaz. Ayrıca Fransız bir erkekle Fransız bir kadının tâbi tutulduğu eğitim de farklıdır. Bu “beden eğitimi” hiçbir zaman göründüğü gibi o bedenin fizikselliği üzerine değil, tam tersine fizikselliğinin yarattığı imgelerin zihinsel ve toplumsal kodlarının üzerine şekillendirilir. Açık ve çıplak olarak dünyaya gelen “beden”in içine doğduğu toplumun kendini temellendirdiği ahlaki yapı kurumlarının devamı için neresiyle hangi hareketi gerçekleştirmesi, nasıl görünmesi ve yüzlerce, binlerce hatta milyonlarca- olanağından, görünümünden vazgeçmesine yönelik bir terbiye uygulanır
Beden, caydırılır.
Bu eğitimin en sonunda,
beden…
eğitim mekanizmasından
dışarıya,
diğer caymış bedenlerin arasına
istifra edilir.

Hazır…olunur. Rahat…olunur. Bir daha… hazır olunur.

Beden, kendi olusunun anlamları karşısında kendi kendinin kayboluşunun sahnesine dönüşür. Olanakları, olanaksızlaştırılır. Yetişkinlik yolu, bir vazgeçme yoludur, bir unutma yoludur beden için. Bedenin birçok oyunbazlığı gece yarılarına, chat kanallarına, yarım yamalak porno filmlerine, fantezi oyuncaklarına bırakılır; bu olanaklar karaborsada fahiş fiyata alınır satılır; endüstrileşir, kara borsalaşır. Beden, kendi kendine ötekileşir. Kendi içinde kendinin birçok deliğine, birçok organının işlevsiz gözüken ama yapabilir olduğu birçok eylemine, bir başka bedenle yapabilir olduğu cinsel ya da cinsel olmayan birçok temas biçimine yabancılaşır. Belki de dansın daha doğrusu performansın habitatı tam da bu yabancılaşmadır.

Edim halindeki beden

2006 yılında “Yorgun” isimli gösterimin ilk versiyonundan hemen sonra Karga Bar’ın 14 kilogramlık ahşap masalarından biriyle, iki nesnenin olası yeni ilişki biçimlerinin olası romantik biçimleri hakkında bir devam filmi ya da kısaca bir “Yorgun II” üretmeye karar verdim. Birçok beden disiplini (klasik bale, jimnastik, modern dans vs.) ve tabi ki birçok toplumsal yönerge ile “over dose ” bir şekilde eğitilmiş olma durumunun görkemi hakkında işler üretmekten ya da kısaca “dans” etmekten ( başka türlü bir hazır ol, rahat, hazır ol…) vazgeçmem işte bu döneme, “nesne masa”nın hareketsiz bedenselliğinin beni eğitmesine izin verdiğim bu günlere denk geliyor.

Aynı hareket eden bedenin işlevselliği üzerinden “eğitilmesi” gibi nesnelerin bedenleri de işlevsel kullanılır. Oysa onları, işlevselliklerinden kurtardığım anda önümde yepyeni bir dilin kurgulanabileceği bir öte-dünya belirdi. Nerdeyse iştahlı bir sarhoşlukla bir insanla bir masanın değil, bu yok oluşa yazgılı var oluşun içine tükürülmüş, doğmuş ve ya üretilmiş ya da / ve inşa edilmiş iki bedenin karşılaşmasına hem şahit oluyor hem de şahitliğimi bir gösterim olarak kurguluyordum. Özünde üreme işlevine göre eğitilen, sahiplenilen kadın bedeni ile üretme/dölleme işlevine göre eğitilen erkek bedeninin, bu işlevlerine göre toplumsal bir aynılaştırma amacıyla nasıl da budandığını fark ettiğim gün, toplumsal işlevlerin bireyin bedenini nasıl da hadım ettiğini anladığım gün… masayı masa olarak kullanmaktan vazgeçtiğim gündü. O gün, Karga Bar’ın ardı sıra uzanan tüm Kadıköy ve tüm İstanbul caddeleri, bir distopya hakkında çekilmiş bir bilimkurgu filminin sahneleriydi sanki.

Fahrenheit 134?
Metropolis ?
Zaten bugündü.
Zaten dündü.

“Yorgun II”nin finalinde masanın kendi formuyla ve o formun hareketsizliğiyle, kendi beden formu ve onun hareket edebilirliğini, bir iktidar ilişkisi kurgulamadan deneyimleyen adam; “masa” olarak dillendirilen bedeni kendi bedenine, ısırarak ve sonra da onu ağzında taşıyarak ekler. Onu bir bedenek haline getirir. Bu imge, işlevsizliği fakat performatifliği ile “saçma”yı gösterir.

Saçma, zordur.
Akıl açar.
Yeni ve olası bir dünyayı imler.

Bu “zor” eyleme masa ile neredeyse erotik bir süreç yaşadığım ve onun da benim üzerimde söz sahibi olmasına izin verdiğim bir zaman sonucunda ulaşmıştım. Bu bir beden “eğitim” süreci değil, bedenin zaten sahip olduğu bir olanağı gerçekleştirebilir. Olduğuma dair kendimi ikna edecek olduğum zihinsel bir süreçti.

Zihinsellikten vazgeçmek için o zihinselliğin ta kendisini sakinleştirdiğin…
Bedeni…bedene ve onun imkanlarına teslim ettiğin…
neredeyse meditatif…
bir nefes egzersiziydi.

Kendimi aynı egzersizle “Yorgun II” ve masadan yaklaşık bir sene sonra, yine Karga Bar’ın deposundan aldığım onlarca 33’lük bira bardağı karşısında dururken bulacaktım. Bir çocukken, henüz yeterince “eğitilmemişken” çok daha kolay gerçekleştirdiğim bazı oyunbazlıklar için kendimi ikna etmeye çalışacak ve her iknanın bu sistemin zorladığı fiziksel yapıya tezat bambaşka imgeler oluşturduğuna şahit olacaktım.
İşlevlerinden kurtardığım bardakları ters çevirip, işlevinden vazgeçtiğim bedenimle onların üzerinde yürüyebilip, hareket edebilip, uzanabilip var olabildiğim günlerin birinde sinirlerimin bozulup ağladığımı hatırlıyorum. Etrafımı saran canlı ya da cansız milyonlarca bedenin birçok varoluş biçimini hiç deneyimlemeden, onlarla temas etmeme izin verilen şekillerde ve noktalarda temas ederek yaşayacak, sonra yok olacak ve belki de sahip olduğum yaşam aralığında yaşayabileceğim fiziksel coşkunun binde belki de milyonda birini yaşayabilecektim. O günden sonra sahne alanını kendi hayatımın nerelerinden zenginleşmek için ‘bencilce’ kullanacağıma dair daha tutarlı konuşabiliyordum. “Yanlış” kullanılan her beden, kullanım biçimini tekrar ve yeniden ve yepyeni bir şekilde tartışmaya açar.

Neye ve kime göre işlevsel?
Kim için işlevsel?

Bu konudaki yeni fikirler, dansçı-oyuncu Çağlar Yiğitoğulları’nın “Camadamlar” sürecinde benimle beraber yürümeyi kabul etmesi ile aklımda belirdi. Bardaklar üzerinde, göze aldıkları riskleri çocuksu bir inatla ağırlayan en sonunda yarı çıplak bedenlerini yine bu bardaklar üzerinde çarpıştırarak aldıkları bu riskleri büyüten ve ancak bu şekilde ilişki içinde var olabilen iki erkek bedeni, “Yorgun II” deki masa ve insanı çağrıştırıyorlardı. Kendi erilliklerinden, bardaklar üzerinde olmak karşısında duydukları hakiki panik sayesinde arınmışlardı. Hem cinsiyetsizlerdi hem de sırf kendilerine dair bir cinsellikle kuşatılmışlardı. Sahne düzlemindeki bedenler toplumsal cinsellikten arınarak başka bir cinselliğe, fiziksel bir cinselliğe dair imgelere dönüşmüşlerdi. Bir “beden”e sahip olmanın, yaşıyor olmanın, yalnız kalmaktan ve aynı anda da birinin dokunuşu ile kırılmanın korkusunu taşıyarak ilerlemenin ve bir başka bedene dokunmanın naifliğinin kareleriydi “Camadamlar”ın sahneleri.

Beden, ancak başka bir bedenin ( bir başka insanın, bir kumaşın, bir kumsalın, bir suyun ya da tahtanın…) değdiği yerlerinin varlığını daha da hissediyor ve hep bu değme noktalarından tahriş oluyor… tahrip oluyor… kırılıyordu.

Beden,
Cam gibi,
Cam kadar,
Kırılgandı.
Beden… camdı.
Cam… da beden.

Tüm bu dışarıdan fiziksel ama en içeriden neredeyse meditatif süreçlerden sonra beden malzemesiyle çalışmanın bir “estetik” sorunu değil, bir “etik” sorunu olduğuna dair bir kanıya vardım, sanırım. Her bedenin kendine dairliğine ve aitliğine duyduğunuz saygı, onun size kendi varoluşu içinde sahip olduğu tüm olasılıkları görmenizle sonuçlanacaktır.
Beden, “eğitilmez”.
Eğitim, içinde saygı varmış gibi gözüken ama gerçek saygının içinde bulunması gereken en önemli unsuru, bakılana duyulan sevgiyi barındırmayan toplumsal bir sağaltım haline geldiyse hele…

Beden, keşfedilir.
Hem kendi bedenini, hem de “öteki”nin bedenin keşfedersin.
O da…
senden farklı keşfederken sende… senin bedeninde
ama hep hep hep keşfederken….

hep yeniden
keşfedilir
beden

yeniden.

İlyas Odman
02.2009

Sabah Gazetesi /// Fisun Yalçınkaya

2011-01-08T05:54:00.001-08:00

camadımlar by ebru satır

2010-12-21T11:27:00.001-08:00

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/ilyas-odmann-caglar-yigitogullar-ile.html

2010-12-20T07:33:00.000-08:00

ilyas odman'ın "camadamlar"ını 2007 mayıs'ında garajistanbul'da izlemiştim. yapıtın kasım 2010'da kumbaracı50'de "cam adımlar"a dönüşeceğini öğrenince tekrar izlemek istedim; aralık 2010'a ertelendi, bu hafta başında sahnelendi.

boyutları garajistanbul'a nazaran daha samimi olabilen kumbaracı50'nin sahnesinde; "cam adımlar" için sahne-seyirci mesafesi iki boyutta yakınlaştırılmıştı: hem uzaklık hem yükseklik olarak.
ilyas odman ile çağlar yiğitoğulları izleyiciye bir kol uzaklıkta, izleyicinin -neredeyse- göz seviyesine yükseltilmiş bir platformda cam bardakların üzerindeler sergilediler "cam adımlar"ı.

başlangıçta, birbirlerinden bağımsız, izole, yalnızlar; daha önce bilmedikleri bir ortama doğmuş varlıklar gibi, ayaklarının altındaki cam bardaklara uyum sağlamaya çalışıyorlar; ürkekler, kaygılılar, kırılganlar; sınıyorlar, sınırlarını test ediyorlar, zorluyorlar, alışıyorlar ve zamanla hükmediyorlar ayaklarının altındaki cam bardaklara.
zamanla cam bardaklar bedenlerinin doğal uzantılarına dönüşüyor.
sonra biri; kısa, ince ve kırılgan olanı, diğerini; uzun, yapılı ve güçlü olanını fark ediyor; iletişim kurmaya çalışıyor; elindeki tek malzemeyle, bedeninden/kendinden bir parçayla: bir cam bardakla.
yuvarlanan mesaja cevap geliyor karşı taraftan, ilk temas gerçekleşiyor. önce sakınarak; zamanla artarak yakınlık. bu sefer iki kişilik sınırlar zorlanmaya başlanıyor; uyum o kadar üst seviyede ki, imkansız olan arzulanıyor; başarılıyor da; olamazmış gibi gözüken "olduruluyor"; yapılı olan ince olanını havaya kaldırıyor. cesaret güveni sağladıkça, cüretkarlaşılıyor; iki kişilik risk alınıyor ve bu sefer ince olan yapılı olanı "taşıyor". her bir zorlukla cam bardaklar üzerindeki gerilim artıyor; cam bardaklar karından karına, kalpten kalbe, gözden göze bağ kuruyorlar, enerji taşıyorlar. ve öyle bir an geliyor, her şey o kadar keskin bir çizgi, bıçaksırtı üzerinde, bir uçurumun kıyısında ama bir o kadar da mükemmel, dengeli ve kusursuz ki, sırf o gerilim çıksın, patlasın, kaybolsun diye bir cam bardak -sanki- bilerek ve isteyerek yere fırlatılıyor; binbir parçaya ayrılan cam bardakla birlikte kaygılar sönüyor. ışıklar da...

başta da dediğim gibi; sahne platformunun seyircinin burnunun ve "gözünün" dibinde konumlanması; cam bardakların üzerinde var olmaya çalışan iki bedenin kaygısının, dengesinin ve kırılganlığının bütün gerçekliğiyle seyirciye geçmesini sağlıyor. ilyas odman'ın mimikleri de işin içine katılınca; tereddüt, şaşkınlık, merak duygularıyla da çoğalıyor performans. çağlar yigitoğulları ise hiç bir ifade taşımayan nötr yüzüyle karşıtlık oluşturarak dengeyi kuruyor.

"cam adımlar"da bizlere ve cam bardaklar üstündeki bedenlere eşlik eden bir müzik de var. fuayede bekleşirken arka planda devamlı dönen ve performansın içinde duo kısmının başlamasıyla birlikte tekrar çalmaya başlayan; sonlara doğru pat diye bir anda kesilip, tedirginlik yaratan, ama sonra tekrar baştan başlayıp çalan bir şarkı bu: 40'lı-50'li yılların amerikan müzikallerinin unutulmaz dans ikilisi ginger rogers - fred astaire'ın "cheek to cheek".

"heaven... i'm in heaven, and my heart beats so that I can hardly speak.
and I seem to find the happiness I seek, when we're out together dancing cheek to cheek.

heaven... i'm in heaven, and the cares that hung around me through the week,
seem to vanish like a gambler's lucky streak, when we're out together dancing cheek to cheek.
oh, i love to climb a mountain, and to reach the highest peak.
but it doesn't thrill me half as much as dancing cheek to cheek.

oh, i love to go out fishing in a river or a creek.
but I don't enjoy it half as much as dancing cheek to cheek.

dance with me! i want my arms about you.
the charms about you
will carry me through to..."

"cheek to cheek" bir yandan; cam bardaklar üzerinde olma halinin gerilimi, tedirginliği, keskinliği, endişesiyle taban tabana zıt bir melodiye ve sözlere sahip. diğer yandansa; iki bedenin yakaladığı uyumu, ustalığı, dengeyi mükemmelen söze döken satırları var.
ayrıca; sahne platformunun burnumuzun (seyircinin burnunun) dibine yerleştirilmiş ve yükseltilmiş olmasının nedenlerinden biri de belki ilyas odman'ın bakışımızı (seyircinin bakışını); olağan sahne-seyirci düzeninin dikte ettiği düz veya aşağıya doğru değil, yukarıya, havaya -ve belki de "cennet"e- doğru yöneltmek isteğinden kaynaklanıyordur...
herhalde bu performansa "checck to cheek"ten daha çok yakışacak başka bir müzik parçası olamazdı.

yaklaşık 30-35 dakika gibi kısa sayılabilecek bir süresi olan "cam adımlar"ın etkisi seyrettikten çok sonra bile devam ediyor; bazı anları, duruşları, cam bardakların zeminde çıkardıkları sesi veya odman'ın bir anlık bakışı tekrar tekrar geliyor gözünüzün önüne.
"cam adımlar" küçük ama yoğun ve etkileyici bir yapıt.

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/olu-doga-ilyas-odman.html

2010-12-16T07:13:00.001-08:00

hani tek bir çalgı için yazılmış bir beste sonradan orkestraya uyarlanır ya, ilyas odman'ın yeni yapıtı "ölü doğa" da, “bugün hiç bir şey” adlı etkileyici solosunun sekiz kişilik bir topluluğa uyarlanmış şekli gibiydi.

orkestra uyarlamaları ustaca ve yaratıcı bir şekilde yapıldığında, solo yapıtın tek sesliliğine farklı çalgıların seslerini, tonlarını, duygularını katarlar, bunlarla çoğalırlar, çokseslileşirler.
solo yapıtın vurguları artar, altını çizdikleri daha da belirginleşir ve kalabalıklaştığı için -kaçınılmaz olarak- görkemleşir, gürleşir.
örneğin ravel'in sarmallanan "la valse"ini orkestradan dinlemek farklı, bambaşka bir deneyim sağlarken dinleyiciye, mussorgsky'nin "bir sergiden tabloları"nı solo piyanodan dinlemek hiçbir şey kaybettirmez, hatta bence solo piyano versiyonu daha etkileyicidir.

"ölü doğa", hafızam beni yanıltmıyorsa, "bugün hiç bir şey"in izleğini olduğu gibi takip ediyor. “bugün hiç bir şey”de odman'ın tek başına olduğu, anlattığı ve şarkısını söylediği, unuttuğu zaman seyirci tarafından hatırlatılan "çok basit" hikayeyi "ölü doğa"da sekiz performansçının her biri teker teker oluyorlar, anlatıyorlar ve unuttukları anlarda seyirci tarafından hatırlatıldıklarında olmaya ve anlatmaya devam ediyorlar.
soloda tek bir müzik parçası, sadece sezen aksu'nun "istanbul hatırası", kullanılıyorken, "ölü doğa"da performansçı sayısı artmasıyla birlikte kullanılan müzik parçaları da artmış. ancak şarkıların ortak noktası değişmemiş: hüzün ve sezen aksu.

"bugün hiç bir şey" aşkı -ve sevgiliyi- kaybetmek, yalnız kalmak, acıyla başa çıkmak üzerine ne kadar iç acıtıcı, hatta kanırtıcı, hüzünlü ve; performansçının bedenini ve benliğini sonuna kadar zorladığı gibi -kendini kaptıran- seyirciyi de tüketen bir yapıttıysa, "ölü doğa" da aynı etkiye sahip.
hatta bu sefer -kişi sayısının çoğalmasıyla- olunan ve anlatılan hikayeye her bir performansçının kendi yorumunu, vurgusunu, mimiğini, "kendisi"ni katmasıyla acı ve burkulma daha da katmerleniyor.

ilyas odman'ın guillermo del toro'dan alıntıladığı gibi "..bir hayalet nedir ki, sürekli kendini tekrar eden bir trajedi, bir acı anı belki de", ama özünde, "bugün hiç bir şey"de anlatılana artı ne kattı "ölü doğa"? artı bir şey katması da gerekir mi?
yine de; sahnedeki o acı, o tükenmişlik, o kendini acıtma hali, o yalnızlık tek bir bedende/ruhta daha samimi, daha sahici, daha cisimleşmiş, daha güçlü ve daha kişiye özel değil miydi!
böyle çoğaltılınca, evet etkisi arttı ama yoğunluğu da aynı oranda arttı mı?
emin değilim..

bu kalabalık versiyonda bir tek durum amacına ulaşmış gibiydi (talimhane tiyatrosu, 30 kasım 2010 salı gösteriminde): sahnedekilerin arka arkaya hikayeyi unuttukları ve seyircilerden arka arkaya hatırlatma sözcüklerinin geldiği; sanatçı-seyirci, sahne-salon ayrımının silindiği; "hepimizin tek bir hikaye olduğumuz" o an!

...

ilyas odman çok şanslı. ona, en az onun kendi performansındaki gibi kendilerini tüketecek, fiziken ve ruhen acıtacak kadar inanmış, "kendilerini adamış" sekiz pırıl pırıl genç öğrencisi var. bence, her sanatçıya kısmet olmaz bu kadar inançlı mürit. adlarını sıralamdan edemeyeceğim: yağmur gurur, merve şen, eylem ikizler, nurşah akarçay, mert can kayretli, hasan hakan yılmaz, erkan kılıç, ibrahim taşkın, musab ekici.

ilk gösterimi 27 ekim'de duru tiyatro'da yapılan "ölü doğa"yı ben 30 kasım'da talimhane'de izledim. umarım sezon boyu sahnelenmeye devam eder.
yalnız, "ölü doğa"ya ruhen sağlam olunan bir akşamda gitmekte fayda var, yoksa benim izlediğim akşamki bazı seyircilere olduğu gibi, bazı sahnelerde insanın çığrından çıkması işten bile değil.

http://chloedesecumes.blogspot.com/2010/12/camda-yuruyen-adamlar.html

2010-12-16T07:11:00.000-08:00

olan biten ne çok şey var aslında. kumbaracı50'nin kapısından girer girmez aylık program ile karşılaştım. fazla tanıdık olmadığım bağımsız tiyatro topluluklarının yanında talin büyükkürkçiyan, ilyas odman. örneğin dün gece biz vanti izlerken orada da talin'in mesele adlı oyunu oynanıyormuş.
istanbul'un en çalışkan ve üretken koreograflarından birini, ilyas odman'ı izlemek için düştü yolum kumbaracı50'ye. sezonun ilk ziyareti. geçen yıl ilk defa gittiğimde garajistanbul'un mini versiyonu olduğunu düşünmüştüm. renkler, tasarım, isim duvarı... bugünse gördüm ki içerikleriyle garajistanbul'dan kat be kat başarılı olmuşlar. en azından bir çizgileri var ve o çizgiyi bozmadan yollarına devam edebiliyorlar. zaten bu tip mekanların öncelikli hedefi ayakta kalmak olmalı, para kazanmak, zengin, meşhur olmak değil.
ilyas odman'ı düşününce aklıma nesnelerle takıntılı bir küçük adam geliyor. ilk izlediğimde bir türlü kopamadığı bir masası vardı sahnede (yorgun). sonraki işinde karşıma sahneye serptiği unla, ardarda çalan çalar saatlerle çıktı (bugün hiçbir şey). bu gece ise sahnede cam bardaklar üstünde önce durmaya, sonra dans etmeye çalışan iki adam vardı. ayrı ayrı varken birbirlerini dinlemeye, birbirlerine değmeye, tutunmaya başladılar. camadımlar ilyas odman ve çağlar yiğitoğulları'nın camadamlar'dan sonraki yeni camda yürüme çalışması.
yerlerimize doğru ilerlerken çalmakta olan i'm in heaven huzursuz olabilecek bir duruma bir hazırlık gibiydi. sahnede iki adam, önlerinde bardaklar. sonra müzik kesiliyor, adamlar (biri küçük, kırılgan, diğeri büyük, yapılı) yerle bağlantılarını tamamen kesiyorlar. cam bardaklar nasıl taşıyor bu koca bedenleri, nasıl yorulmadan oradan oraya geziyorlar bu bardaklar üzerinde, çok da düşünmüyorsunuz. yaklaşık 35 dakika süren performansta sıkılmanıza, düşüncelere dalmanıza gerek kalmıyor.
soloların düete bağlandığı, bedenlerin birbirine dokunduğu o ilk anda baştaki müzik tekrar çalmaya başlıyor. ilyas'ın tepki ve ifade dolu yüzü, hareketleri, çağlar'ın ifadesiz, güçlü duruşunu bütünlüyor.
ilyas odman da performansta bedenin uçlarına gitmeyi, araştırmayı, kendine zorluklar yaratmayı sevenlerden. önceki çalışması bugün hiçbir şey'i izlerken bu zorluk yaratma uğraşına biraz fazla gömülmüş, kaybolmuş olduğunu düşünmüştüm. camadımlar ise ara sıra yüzümüzü güldürmeyi becermesi, endişe ve merak duygularımızı ayakta tutması, bardağın yerde sürünmesinden çıkan o ürpertici sesi cesurca kullanması, iki bedenin bir araya gelmesinin yarattığı mutluluğu i'm in heaven ile desteklemesi ve üstelik tüm bunları uzatmadan, temiz bir şekilde yapmasıyla daha yıllarca oynanabilecek, kendinden bir şey kaybetmeyeceği çok açık olan bir çalışma.
sonrası için takipteyiz...

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/olu-doga-ilyas-odman.html

2010-12-06T06:27:00.000-08:00

yorgun by ebru satır

2010-11-11T12:32:00.000-08:00

"ölü doğa" on stage by ebru satır

2010-11-04T07:00:00.000-07:00

www.danzon2008.blogspot.com///Yorgun

2010-10-27T07:21:00.000-07:00

yorgun ve yalnızsanız…

yalnızlıktan yorulmuşsanız…

hayatta sigaraya dudağını bile değdirmemiş olsanız bile; bir şeyi, mesela aşkı veya bir kişiyi, mesela bir sevgiliyi beklerken arka arkaya yakılan her bir sigarayla derin derin içe çekilen sancı, iç burkulması ve hüzün dolu nefesi hissetmemenize imkan yokken...

yalnızlık, bekleyiş ve sıkıntıyla insanın kendi kendisiyle konuşması, kendi kendisiyle oyun oynaması, bedenini kendine yoldaş etmesi, icat ettiği oyunlara bedenini alet etmesi…

bütün bir bekleyişi, sıkıntıyı ve yalnızlığı yüklenen sigaranın dumanı gibi kıvrılması, bükülmesi, dolanması insanın; masanın etrafında, yerde, havada...

dayanabilmek için yalnızlığa, bekleyişe, sıkıntıya; çevresinde olan tek objeye, masaya sarılması, masayla kenetlenmesi; güç alması, dayanak bulması masadan…

dozunu arttırması sigaranın; oyalanmak, unutmak için yalnızlığını, bekleyişini, sıkıntısını, iç burkulmasını; kaybolmak için dumanında, tadında sigaranın; başa çıkmak için, bir ve tek olmak sigarayla...

yaktığı her yeni sigarayla; ayak parmaklarının arasına yerleştirdiği her yeni sigarayla kendine eziyet ederek kaçmaya çalışması yalnızlığından...

kendine işkence ederek yenmeye çalışması bekleyişini...

...

dört türkçe şarkı,
üç paket sigara, üç çakmak, üç küllük,
bir masa, bir sandalye,
dayanılacak bir duvar, ilişilecek bir köşe
ve
ilyas odman.

Merve İş /// Mimesis /// CAFE GELdeİÇME

2010-10-15T10:50:00.000-07:00

Kavuşmanın Hayalinin “Gülünçlüğü”
Dans Platform İstanbul’un kapanış gecesinde seyircilerle buluşan Koreografi Platformu: Şantiye etkinliklerinden biri de “CAFE GELdeİÇME” adlı kısa bir performanstı. Öncelikle belirtmekte fayda var ki Koreografi Platformu: Şantiye etkinliği yolları hiç kesişmemiş farklı meslek gruplarından insanlarla dans sanatçılarının bir arada iş ürettiği ve seyirciyle buluşturduğu bir performans etkinliği olarak tanıtıldı. Program dergisinde belirtildiği üzere bedenin kırılganlığını araştıran çalışmalar üreten, bu amaçla akrobasi, modern dans ve fiziksel tiyatro yöntemlerine dayanan performanslar oluşturan 1950′li yılların kara komedilerinin traji-komedisini aynı anda yakalayan işler üreten İlyas Odman ile ses ve yaşam sanatçısı olan Gökhan Pekçalışır’ın birlikte ürettiği bir performansı izledik. Bu performansın en değerli yanlarından biri toplumsal cinsiyet kategorileriyle kurduğu ironiydi. Performansın bu düzlemde akışını belirtip seyirci üzerindeki etkisi ve Türkiye bağlamında böyle bir sözün nereye oturduğuna dair bir bakış geliştirmeye çalışacağım.

“CAFE GELdeİÇME”nin Pina Bausch’la kurduğu ilişki oldukça kayda değerdi. Program dergisinde yazılı olan “Pina… O’nun kadınları… O’nun erkekleri… Peki ya benim dünyamın ne kadın, ne erkek; hem kadın erkek olanları?… Bir eleştiri değil sadece bana dansı armağan eden ‘anne’mle bir akşamüstü kahvaltısı… O’nun müzik setinden, onun sevdiği opera albümünü çıkarıp ‘oğlu’nun sevdiği Müren albümünü koyarak…” cümleleri performans başlamadan toplumsal cinsiyet kategorileriyle bir alıp veremediği olduğunu sezdirdi. Tam da o sırada İlyas Odman çok sakin bir şekilde üzerindeki kazağı çıkardı sonrasında pantolonunu… İç çamaşırıyla kaldığında “erkek” bedenini soyunmuş ve üzerine beyaz tiril tiril bir “kadın” elbisesini geçirmeye başlamıştı. Arkaplanda yansıyan Pina Bausch’un Cafe Müller’deki beyaz elbiseli kadını sahneye doğru yürürken senkronize bir şekilde bizim beyaz elbiseli dansçımız da sahneye doğru ilerledi. Bundan sonra gelişen her şey videodaki dans gösterisi Cafe Müller’le eş zamanlı gerçekleşti.

Cafe Müller’de kadın ve adam birbirine sarılır, başka bir adam gelir onları sakince ayırır, kadını adamın kucağına yatırır, kadın yere düşer. Kadın tekrar kalkıp adama sarılır, diğer adam gelip tekrar ayırır, kadını adamın kucağına yatırır ve kadın tekrar düşer. Dışarıdan ilişkilerine gelen müdahale ilişkilerini şekillendirmeye çalışır ama kadın ve erkeğin her boş bulduğu anda birbirlerine sarılmaları eylemini görürüz. Sarılma eylemi hep dış müdahale tarafından kesintiye uğratılır ve bu kesintiye uğrama hali sarılmalarını “imkansızlaştırır”. Kesinti öğrenilmiş bir durum olur ve bir süre sonra kesinti olmadan kadın ve erkek dış müdahaleyi kendileri icra eder. Bu hareket bir tekrar içerisinde sonsuzluğa doğru giderken bir süre sonra kadın kendiliğinden adamın kucağına yatar ve düşmeye başlar.

Video görüntüsünde bunu izlerken aynı “kavuşamama” hareketi bizim beyaz elbiseli kadınımız ve adam arasında da sürüp gitmekteydi. Performans sırasında seyirciye ilk başta sarıldıklarında farklı gelmiş olacak ki seyirciler arasında gülüşmeler yükseldi. “Kadın elbisesi giymiş bir adam” olduğu için miydi gülüşmeler? Muhtemelen. Aynı zamanda da Cafe Müller’in “gülünç” bir taklidi olduğu için de. Belki de tıpkı performansın hedeflediği gibiydi her şey. Program dergisinin en son satırında bir tanımlama gözüme çarpmıştı: “to travesty: Bir şeyi gülünç bir şekilde taklit etmek”. “CAFE GELdeİÇME” Cafe Müller’deki kadın-erkek rollerinin yerine cinsiyet kategorilerinin kurgusallığını koyuyordu. Keza performansın sonunda dansçının beyaz elbisesini çıkarıp “erkek” pantolonu ve kazağı giymesiyle bedenin kırılganlığını tekrar gördük. “CAFE GELdeİÇME” ve Cafe Müller’de sarılma eylemi “imkansızdı”. Bizim sahne üstündeki çiftimiz için belki de bir kez daha imkansızdı, çünkü hem “gülünçtü” hem de norm dışıydı. Norm dışı olduğu için mi gülünçtü? Tekrar muhtemelen.

Performansın sonunda beyaz elbiseli kadının pantolon ve kazaklı bir erkek performansına dönüşmesiyle sahneye sürpriz biri çıktı. İlk görünüşte kadın, belki transeksüel bir kadın belki “biyolojik” bir kadın… Performansın atmosferi bu kategorilerin keskinliğine inanmanın gülünçlüğünü gösterdiğinden çok da sorgulamadan kadının söylediği şarkıya kendimizi kaptırdık. Zeki Müren’den “Şimdi Uzaklardasın” adlı parça… Sözlerinin bir kısmını alıntılamakta fayda var: Sevda bahçelerinin/Çiçekleri hep soldu/Çiçekleri hep soldu/Hiç ayrılamam derken/Kavuşmak hayal oldu/Hiç ayrılamam derken/Kavuşmak hayal oldu… Sahnedeki hareket bütünlüğüne bir anlam katan bu şarkı sözleri bir yandan Zeki Müren’e ait olmasıyla bize başka bir Türkiye gerçekliğini hatırlattı.

Türkiye toplumsal yaşamında Zeki Müren’in hem bir “Sanat Güneşi” olarak bağıra basılıp, hem de cinsel yönelimi/cinsiyet kimliğinin tam anlamıyla görmezden gelinmesi/unutulması durumu cinsiyet kimliği ve (heteroseksüellik dışındaki) cinsel yönelimlere bakışa dair Türkiye’nin kurguladığı en büyük iki yüzlülüklerden biridir. (Heteroseksüellik dışındaki) cinsel yönelimdeki ya da “farklı” cinsiyet kimliğindeki bireylerin “kavuşmalarının” hem gülünç olduğu hem de aynı zamanda Cafe Müller’deki heteroseksüel bir çift gibi normalleştiği bu performans bedenin kurgusallığını hareket tekrarları üzerinden bize bir kez daha hatırlattı. Bu tarz LGBTT (Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti, Transseksüel) dramaturjili performansların görünür olmasının Türkiye’deki önemi oldukça aşikardır. Aşikar olmadığını düşünenler var ise son dönemdeki LGBTT bireylere dönük “bilinen” nefret cinayetlerinin sadece istatistiki sayısına bile bakabilir. Bu sebeple, “gülünç” performanslarda seyirci olmak ve bu gerçekliği hep “hatırlamak” ve üzerine konuşabilmek dileğiyle…

Merve İş

ÖLÜ DOĞA yeni prodüksiyon

2010-10-05T05:50:00.001-07:00

ÖLÜ DOĞA“hatırlamak” ve “unutmak” hakkında bir fiziksel tiyatro
“..bir hayalet nedir ki, sürekli kendini tekrar eden bir trajedi, bir acı anı belki de…”Guillermo Del Toro
İlk gösterim.27 Ekim Çarşamba 20.45 Duru Tiyatro

Reji / Kavramsal Çerçeve: İlyas Odman
Oyuncu / Dansçılar: Yağmur Gurur, Merve Şen, Eylem İkizler, Nurşah Akarçay, Mert Can Kayretli, Hasan Hakan Yılmaz, Erkan Kılıç, İbrahim Taşkın, Musab Ekici
Orkestra / Seyirci Şefi: İlyas Odman
Işık Tasarımı: Musab Ekici, İlyas Odman
Kostüm Tasarım / Uygulama: Eylem İkizler
Fotoğraf: Ebru Satır

Solo ve düet çalışmaları ile tanınan koreograf İlyas Odman, uzun bir aradan sonra ilk topluluk çalışmasını 2010 – 2011 sezonunda seyirciyle buluşturuyor. Geçen sezon gerçekleştirdiği solo çalışma olan “oggi niente…/ bugün hiç bir şey” adlı solosunun çalışma izleğinin, Odman ile iki seneden beri çalışan öğrencileriyle beraber atölye ortamında tekrar edilmesi ile oluşturulan ÖLÜ DOĞA sezon boyunca gösteriminine devam edecek.
Dokuz genç dansçı / oyuncu, bir orkestra şefi ve seyircinin bizzat yönetimi ile bedenlerini anılarının “natürmort”u haline getiriyorlar.
ÖLÜ DOĞA’da “beden” boş bir resim kağıdı olarak düşünülür, hatırlama eylemi ise o kağıdın üzerine artık geçmişte kalan bir anının resmini birebir yapma çabası ancak başarızlızğıdır, beden her çabasından sonra aynı üzerine tiner dökülmüş bir resim , bir “natürmort” gibi formunu yitirecek ve bu yitirme ile yeni bir form kazanackatır. Sahnedeki dokuz beden de bu süreç boyunca sadece ve sadece şu riski göze alırlar, hatırlama eyleminden sonra beden aynı kalamaz, hatırlamak riskli bir bilgidir.

2010 Kadıköy Duru Tiyatro Toplu Gösterimleri

2010-09-27T06:13:00.000-07:00

"BEDENDE KIPIRDANMALAR"

2010-09-27T05:55:00.000-07:00

m.kaplan, f.sızanlı ve a.teker'e ithaf edilmiş olan "...ve göründü beden, korkunç ve muhteşem / w.blake" başlıklı denememin içinde yer aldığı, editörlüğünü gülnur elçik ve tuğba b.özenç'in yaptığı "bedende kıpırdanmalar" adlı derleme kitap çıktı!!!

Bedende Kıpırdanmalar toplumsal ve siyasi düzenin merkezî bir metaforu olan bedenin spor, estetik, cerrahi, sağlık, siyaset, moda, hukuk, diyet, edebiyat, görsel sanatlar, pornografi ve post fizik gibi pek çok alanın aktörü haline nasıl geldiğini biraz da ‘yerli’ bir dille anlayabilme çabası olarak yorumlanabilir.
Bedenin Şifresi Olarak Ruh, Heteroseksüel Bedene Muhalif Beden, Güzelliğin Cetveli, Bedenin Halleri, Temsili Figür Olarak Beden, Tıp ve Teknoloji Politikalarının Müdahale Alanında Beden adlı altı bölümden oluşan seçkinin yazarları çeşitli disiplinlerin bakış açısından bedenin hallerini, bedenle kurduğumuz ilişkiyi sorguluyorlar.

Bedende Kıpırdanmalar politika çalışmalarında son yıllarda en çok üzerinde durulan konulardan biri olan bedene nereden nasıl baktığımızı anlamak, üzerine yıkılan kavramlardan, simgelerden bedeni çekip çıkarmak ve onu bir deney alanı olmaktan kurtarmak isteyenler için önemli ve türünün ilklerinden bir kaynak

EMRAH İNANDIM /// BİLGİ ÜNİVERSİTESİ "muğlak varoluşa yakılmış bir ağıt"

2010-09-27T05:51:00.000-07:00

muğlak varoluşa yakılmış bir ağıt

Bağımsız koreograf ve dansçı İlyas Odman’ın çalışması "Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…" İtalya’nın Floransa kentinde, Fabbrica Europe’un uzun yıllardır gerçekleştirmekte olduğu festivalden gördüğü araştırma ve yapım desteği ile üretilmiş ve ilk gösterimi de orada yapılmış bir çalışma. Sanatçı kendisi ile yapılan bir söyleşide dans kökenli olmasına rağmen bedenin hareketlerini bedenin olanaklarından değil, felsefe ya da çağdaş edebiyat ve şiir gibi edebi disiplinlerden beslenerek bulmaya çalıştığını söylüyor ve bu İtalyan yazar Cesare Pavese'nin "Yaşama Uğraşı" adıyla yayınlanan günlüğünden aldığı esinin de kaynağını açık ediyor. Odman kendi deyimiyle kitabın “şimdiki zaman ile geçmiş zaman arasındaki çarpışma üzerine” temellenen kurgu mantığını performansa uyarlama çabasının bu işin üretim aşamasındaki çıkış noktası olduğunu belirtiyor.
"…simdi önce size bir çiftin hikâyesi / OLACAĞIM / … sonra o çiftin hikayesini / ANLATACAĞIM /… ve en sonunda size o çiftin / ŞARKISINI SÖYLEYECEĞİM /…Hikayeyi iyi dinleyin ve unutmama izin vermeyin!" diyerek başlatıyor İlyas Odman daha o anda dansçı ve izleyici arasındaki mesafeyle beraber gerçekliği ve kurgusallığı arasında ki sınırın da muğlaklaştığı hikayeyi. Gösterinin ilk bölümünde başlangıçta izleyiciye söylediği gibi, bir çiftin aşk hikayesinin gerçekliğine bürünen dansçı, koreografik oyunlar ile çift kişi olmayı başarıyor sahnede. Bir çiftin aşk hikayesini izliyoruz bu bölümde. O ana mahsus olan, o andan sonra hafızanın karmaşık ve birbirine girmiş çekmecelerinde bir daha asla aynı düzlemde ve aynı hisle var olmayacak; onun muğlak ve şüpheli karanlığında gerçekliğini yitirecek olan mutlu bir aşk hikayesini. İkinci bölüm tam da bu, o an ve belli bir zaman diliminde yaşanmış olanı zihnin uçsuz bucaksızlığında olduğu gibi koruyabilme, hatırlayabilme ve hissedebilme çabasının kahreden zorluğu ile çok daha uzun ve sancılı bir sürecin anlatısı. Bu bölümde Odman izleyiciyi girişte açtığı kanal üzerinden performansa dahil olmaya yönlendiriyor ve bunu başarıyor da. Başta talep ettiği gibi, izleyici müdahaleleri ile Odman’ın hikayeyi unutmasına izin vermiyor. Dansçının hafızasını izleyicilerin yardımı ile tazelemesi ve tekrar izleyiciye anlatması, dansçı ve izleyicinin anlık yer değiştirmeleri şeklinde tezahür eden bir hafızanın anonimleşmesi durumu yaratıyor adeta. Hikayeyi de, acıyı da, geride kalanı unutmaya direnişi de hepimizin ortaklığına dönüştürmeyi başarıyor böylece performans. Bu hem aşkın toplumsal belleğine yapılan bir gönderme, hem de en kişisel haliyle dahi hafızanın ortak olandan nasılda ayrılamaz olduğuna yapılan bir vurguyu hissettiriyor. İlk bölümde bir çiftin mutlu gerçekliği deneyimlenirken bizim de orada ve o ana dahil olmamızın yanında, hikayenin en ortak ve rahat duygudaşlık kurulabilir yanımız olan “aşk”ın üzerine kurulu olması bu belleğin anonimleşmesi halini daha da güçlendiriyor. Bu haliyle, böylesine izleyiciyi de içine çeken bir kurgunun yaratılması için en olası seçim gibi duruyor bir aşk hikayesi. Yaşanmakta olan güzelliklerin daimi devamlılığına duyulan, şüphe ve kaygıyla yoğrulmuş büyük arzuya paralel olarak, yitip gitmiş olanı ise en azından hafıza da canlı tutmanın ve unutmaya direnmenin zorluğunu ve nihayetinde güzel olanın artık geçmişte kaldığı hissinin verdiği acıyı izliyoruz sahnede. İnsanlığın bu kadim acısı, Odman’ın bir taraftan hafızasını taze tutup hikayeyi anlatmaya çabalarken, bir taraftan da ağzından çıkan kesik kelimelere eş zamanlı, kelimelerle dans edercesine bedenini sertçe yere vurarak ona acı çektirdiği koreografisi ile daha görünür, kişisel ve karmaşık zihinlerimizin aksine yine en ortak tarafımız olan bedenselliği ile daha duygudaşlık kurulabilir bir hal alıyor. Dansçı bedenini hoyratça yere çarparken izleyici de onun hissettiği acının ne denli olduğunu kendi bedeninde hissediyor, o her kendini yere vurduğunda içinden boşalan nefesi izleyici kendi ciğerlerinde duyumsuyor adeta. Geçmişte kalmış olanın hele bir de hafızadan siliniyor oluşunun verdiği dayanılmaz acı ve hep sonunda yenilinecek olan nafile bir mücadele insanın kendi hafızası ile giriştiği. Sahnede tüm bunlar olurken dansçının oyunun başındaki açıklamayı yaparken kurup sahnenin çeşitli noktalarına yerleştirdiği zemberekli saatlerin kendi zamanları geldiğinde sırayla çalıyor oluşları da yine performansın toplamındaki vurguya uygun olarak zamanın akışının süratini haykırıyorlar sarsıcı çığırtkanlıklarıyla ve zemberekleri boşalana kadar. Zamanla bu apansız gürültünün dahi fark edilmeyecek kadar kanıksanıyor oluşu ise yitip giden güzelliklere eşlik eden acıya alışma hali ile paralel ilerliyor. “Türkiye'de; ölenin ayakkabılarını bir fakirin onları almaları için kapıya bırakılması geleneği bana hep ölenin adımlarının başka birinin ayaklarında dünyayı gezmeye devam ettiğine inanmak isteğimizi hatırlatır” diyor Odman bir söyleşisinde. Gösterinin ilerleyen bölümlerinde sahnedeki tozlu bir çift ayakkabıyı bedenine çılgınca, adeta artık yaşamında olmayanın adımlarını hep yanında var etmek istercesine mıhlıyor oluşu, zamanın ezici hükümranlığı karşısında biçare inanmak istediğimiz, arzu ettiğimiz bu daimiyeti çağrıştırıyor. Kays’ı “mecnun” eden, aşktan kendinden geçme noktasının karanlığına gönderme yaparcasına ürkütücü şekilde tüm bedenini bu ayakkabılarla beraber mumyalaması sonsuzlukta birleşme arzusunu çağrıştırıyor, yine yitip gitmeye karşı verilen amansız mücadeleye yapılan vurguya uygun olarak. Son bölüm ise hüzünlü bir parça tonuna bürünüyor sözleri Aysel Gürel’e ait olan Sezen Aksu’nun seslendirdiği İstanbul Hatırası’nın eşliğinde. Parçanın hayli zamandır yitip gitmiş hayatlara ve aşklara adanmış sözlerine dansçı da başlangıçta vaat ettiği gibi eşlik etmeye çabalıyor ruh halinin izin verdiği ölçüde ağır aksak. Bir ara “günlerden güz mevsim sepya” sözleri çıkıyor dansçının ağzından derbederane. Bu yitip gidenin yokluğunun da sepya bir güz hissinde olduğunu duyumsatıyor, dansçının zamanın tozuna bulanmış meczup çırpınışlarıyla eş zamanlı. Tüm bunların zorlanmış beden olanakları ile vurucu şekilde işlendiği ağıtsal performans biraz da sert bitiyor. Geride kalan, daimi şekilde yitirilen ve unutulanların içimize sızdırdığı büyük boşluk ve insanlığın bunun karşısında duyduğu kadim acının izleri oluyor.

Emrah İnandım

HANDAN SALTA /// TEB OYUN DERGİSİ 2010 güz sayısı

2010-09-04T08:31:00.001-07:00

Bugün ne ki…zaman geçtikçe…

İlyas Odman’ın sahne tasarımını, koreografisini yaptığı ve oynadığı Oggi Niente/ bu gün hiçbir şey bir çiftin hüzünlü aşk öyküsünü anlatıyor. Cesare Pavese’nin şiirinden yola çıkan oyun/performans, aşkın hayal kırıklığını ve ardında bıraktığı huzursuz, acı veren, inciten, yürek burkan duygusunu izleyiciye aktarıyor. Ve aynı yürek acısını ve boğaza düğümlenen nefesi izleyicide de yaratmayı ( amaçlıyor muydu bilmiyorum ama!) başarıyor.

Çok basit bir öyküyü çok sade bir anlatımla aktaran yapıtın güçlü sesi ne göz boyayan imgelere, ne projeksiyondan yansıyan görüntülere, ne çığlık çığlığa haykırılarak söylenen şarkılara, ne de bağıra çağıra anlatılan hikâyelere benziyor. Gürültülü ve ekran karşısında geçen, imge kirliliğine maruz kalmış hayatımıza çok sade bir bakışla bir öykü getiriyor İlyas Odman. Son derece kişisel bir öykünün içinden herhangi bir toplumda, herhangi bir bireye seslenebilecek unsurları görsel ve kavramsal olarak karşımıza çıkarıyor. Bu sırada da peşine düşmüş olduğu ya da birdenbire buluverdiği bu sadelikle kişisel olan güçleniyor, ses kazanıyor.

Zamanımızın sınırlı olduğunu bile bile tutunup var olmaya çalıştığımız evrenin bir tür anti tezi yaratılıyor sahne uzamında oyuncu tarafından. Bu defa dış güç/süper güç/tanrı/kader kurup belirlemiyor zamanı. Oyun uzamının sınırlarını belirleyen dikdörtgenin kenarlarına ve köşelerine yerleştirilmiş çalar saatler oyuncu tarafından teker teker kuruluyorlar. Tekrar tekrar aynı işi yapan saat kurucu ile tekrar tekrar aynı repliği söyleyen oyuncunun iç içe girdiği anlatıda aynı duyguya ya da duruma tekrar tekrar bakma, üzerinde düşünmeyi deneyimliyor izleyici. Oyuncu kendi yarattığı zamanda kaderin ( ya da onun adı her neyse) zamanından çalarak bir öykü anlatmaya başlıyor. Kendisine tanıdığı zaman sonuna yaklaşırken de, oyuncu öyküsünü bitirip gidiyor telaşsız. Hayatımızın kendi kurgularımızdan, seçimlerimizden oluştuğunu bile söylemeden!

Oyuncu, zamanı olduğu kadar izleyicisini de baştan belirliyor. Sahneye gelip neyi oynayacağını söyledikten sonra izleyiciyi uyarıyor; “Hikâyeyi unutmama izin vermeyin.” Bir kez daha müdahale ediyor hayat(ın)a. Tiyatronun içerdiği sinerji de söz konusu karşı koyuşun önemli bir parçası haline geliyor. Zihnimizden kolaylıkla çıkmayacak gibi bir hikâye bu, hatırlayıp sahneye sufle vermek için pür dikkat dinledik zira. Akıp gidermiş gibi görünen hayatın içindeki sabitleri - zaman kısıtı, çaresizlik duygusunun yıkıcılığı, acı çeken zihnin bedendeki tahribatı- hep birlikte izliyoruz gözümüzü kırpmadan, birazdan sınav var bilmediğimiz yerden soru gelmesin sonra!

Arka planında düşündürdüklerine ek olarak oyunun hikâyesi kadar sahnelenişi de nefes kesici sadelikte. Bir çiftin “takvim tutmayan” birlikteliklerinin sebep olduğu yırtış yırtış hayal kırıklığını canlandırıyor Odman. Hayal kırıklığı ve aşk acısının ete kemiğe büründüğünü, ses edindiğini görüyoruz Odman’ın bedeninde ve devinimlerinde, ve sayıklamasında.

Oyunun başında kurulan saatlerle zamana sahip çıkan, onu teslim alan oyuncu çektiği acıyı da bünyesine alıyor, kabulleniyor. Hatta bu kabullenişi görsel hale getirerek izleyicinin de zihnine iyice yerleştiriyor. Bazen bir kramptan çığlığa, mutluluktan hayal kırıklığına, acının kendisine dönüşen, bedeni kan ter içinde kalmış oyuncu, hikâyenin kahramanlarından mutsuz olanının acısını nasıl kendisine dönüştürdüğünü gösteriyor. Acıyı sarıp sarmalarken hem bu kültürde çok iyi bilinen bir ritüelin imgesini kullanıyor hem de o imgeye yeni bir anlam katarak evrensel bir anlam kazandırıyor.

Pavese’nin şiiriyle oluşturulan oyunun arka fonunda ise Sarah Kane’in 4.48 Psikozu adlı oyunundan bölümler İngilizce seslendiriliyor. Yazarların başka dillerde, başka kentlerden konuşması oyunun şimdi ve buradaki izleyiciye seslenmesine engel olmuyor. Başka dünyaların dertlerini bir camın ardından izlermişçesine yabancılaşmıyoruz; evrensel, samimi
bir duygu deneyimini hem izliyor hem yaşıyoruz. Oyun izleyiciyi bu deneyimle baş başa bırakırken aynı zamanda kendi bulduğu ve sanatçıya ait bir çözümü, başa çıkma biçimini de sahneye taşıyor. Yitip giden sevginin ve sevgilinin eşyasını onun varlığıymışçasına alıkoyup bünyesine alan kişi, sevilenin gitmesine karşı koyuyor.

Sahi, ölen, öldürülen, giden, terk eden, gönderilen, yiten, unutulan, uzaklaşan, sevmeyen, istemeyen, kaybolan sevgilin(iz)in eski pabuçları nerede şimdi?

Pavese ile yitirme uğraşı - SİBEL ORAL // TARAF Gazetesi 25.06.2010

2010-06-25T06:59:00.000-07:00

Her aşk öyküsü kadar dokunaklı, her aşk kadar kırılgan bir hikâye bu. Ama sadece aşk değil; zamana karşı ayakta kalabilme, tökezleme ve düşmenin ama daha da fazlası “yitirmenin” hikâyesi bu... Cesare Pavese Yaşama Uğraşı’nda “Artık hiç kimse artık eskisi gibi değildir, tıpkı yaralanmış bir gövdenin eskisi kadar sağlıklı olamayacağı gibi, ancak belli bir sertleşme ve nasırlaşma olabilir” diye yazar. Pavese’den varacağımız nokta ise Bugün Hiçbir Şey... / Oggi, Niente...

Koreograf İlyas Odman’ın geçtiğimiz mayıs ayında İtalya’nın Floransa kentinde düzenlenen uluslararası FABBRİCAEUROPE Festivali’nde gösterim ve yapım desteği almaya hak kazanan ve ilk gösterimini aynı festivalde gerçekleştiren Bugün Hiçbir Şey... adlı çalışması yarın akşam Kumbaracı 50’de sahnelenecek. Kişinin ölüm gerçeğini ve onu takip eden yas sürecini konu edinen sahneleme, İtalyan yazar Cesare Pavese’nin Yaşama Uğraşı’ndan esinlenilmiş: “Türkiye’de; ölenin ayakkabılarının bir fakirin onları almalası için kapıya bırakılması geleneği bana hep ölenin adımlarının başka birinin ayaklarında dünyayı gezmeye devam ettiğine inanmak isteğimizi hatırlatır” diyor İlyas Odman. Yarın Kumbaracı 50’de sahneye çıkacak olan ve dansını nesneler, geleneklerle hatıralar üzerine kuran dansçı Odman’ın, Bugün Hiçbir Şey... adlı performansının yurtdışı serüveni oldukça uzun süreceğe benziyor. Oyunu yarın Kumbaracı 50 sahnesinde saat 20.30’da izleyebilirsiniz.

Bugün Hiçbir Şey’ de Cesare Pavese’den yola çıkmışsınız. Zihninizde oyunu yazmayı tetikleyen şeyler ve temel dayanaklarınız nelerdi?

Cesare Pavese’nin günlüğü Yaşama Uğraşı’ndan alıntılanan, esinlenen metinde altı çizilmeye çalışılan durum, insanın zamanın akışına karşı olan yenilgisi olarak görülüyor. Yitirilen zamanların, insanların izlerini taşıyan bellek bireye sürekli bu kayıplarının yokluğunu hatırlatıyor. İşi üretmek için İtalya’daki proje kampına gitmeden önce katıldığım bir cenaze ise bu metnin benim için fizikselleşmesine yol açtı. Cenazeler ve cenaze gelenekleri yitim duygusunun en çok görüntülendiği yerler. Tüm çalışma zaten bu durumun, sevilenin kaybının üzerine üretildi.

Sarah Kane’in 4.48 Psikozu’ndan alıntılar da var... Nasıl bağladınız metinleri birbirine?

Bu alıntılar İngiliz müzisyen Hana Koriech tarafından iş için bestelendi. Aynı Pavese’nin metni gibi Kane’in oyunu da aynı yitim duygusunun, boşunalığın ve bile bile yenilmenin üzerine gidiyor. İki yazarın da kendi hayatlarına son vermeleri onları benim için aynı zeminde birleştiren başka bir nokta.

Bugün Hiçbir Şey’in yurtdışı serüveni nasıl başladı?

Zaten İtalya FABBRICAEUROPA prodüksiyon evi tarafından prodükte edilen çalışmanın ana gösterim mekânı İtalya oldu. Şu ana kadar Floransa, Sicilya ve Napoli’de sergilendi. Bunun dışında Berlin Ballhaus Naunynstrasse ve Prag New Europe Festival kapsamında da sergilendi. Lokal öğelerin kullanımı ile üretilmesine rağmen ana çekirdeğinin çok genelgeçer bir varoluş sıkıntısı olması nedeni ile sergilendiği her mekânda seyircinin katılımı yüksek oldu. Gelecek sezon içerisinde de Cenova, Torino ve Paris’te yurtdışı gösterimleri devam edecek.

Özlem Arıkan /// Yıldız Teknik Üniversitesi

2010-06-18T13:55:00.000-07:00

SURATTAKİ DÖRT ÇATLAK'tan YORGUN'a
Bir yol ve yalnız "adam" hikayesi...

İlyas Odman'ın 2004 yılından bu zamana kadar sahnelemiş olduğu işlerine baktığımızda, onun, bedensel ve düşünsel kimlik arayışının "teşhir edildiği" bir 'alan'la karşılaşırız ve “oggi, niente” / “today, nothing…” / “bugün, hiçbir şey…” ile, yaptığı beden yolculuğunu, bedeni, ölüm metaforu ile birleştirerek sonlar şimdilik: yorgun, kırılgan, yalnız, köksüz, arayış içindeki adamın geldiği durak, bekleme yeri; "bugün, hiçbir şey..."

Ortaya çıkan tüm işleri, bedensel ve kimliksel "varlık gösterme" çabasının bir sonucudur. Bu aslında bir görev onun için. Çünkü varolmak, unutmayı seçmiş, "hatırlamanın başlı başına bir reflekse işaret ettiği" bu ülkede direnç ve çaba göstermektir. Odman'ın kendi söylemiyle 'dansa uygun olmayan 'erkek' bedeni de, bu direnç noktalarından biridir, sahnede.

Bu coğrafyanın kültürel tarihi, malesef kesintilerle ilerleyen bir tarih olmuştur. Her "yeniden başlama" döneminde, geçmiş ile şimdi arasında onulmaz bir duvar çekilmiştir. "Unutuluş ülkesindeki " genç sanatçılar sanatsal pratiklerinde, ki ilyas odman'ın işleri çok iyi örnektir, kendi tarihlerinden, kültürlerinden, bedenlerinden koparılmışlığın verdiği yalnızlık hissini taşır. Bu yalnızlık hissi de daha bireysel ve varoluşsal bir arzu içine atar sanatçıyı, dünyanın tüm kodlarını yerle bir etmeye çalışan bir çığlığın içine. Aslında bu tavrı, ben, en çok 80 sonrasının yarattığı sancılardan biri olarak görüyorum. Giderek "özgürleşen" birey, giderek köksüzleşiyordu, yani yalnızlaşıyordu. Korunmasız ve güvensiz topraklara sürülmekti bu. Sansürsüzlük, özgürlük söylemiyle aslında sansür ve baskı getirildi; kurumsallaşmış iktidarın olduğu her yerde, ki darbe dönemleri bu baskının en çok hissedildiği dönemlerdir, sansür de vardır. Tüm bu tacizlerin sonucunda bireyselleşme çabası, yerini bireyciliğe bıraktı.

İşte tüm bu "yalnızlık", köklerimizden koparılma, Odman'ın yaratım sürecinin merkezidir. Solo çalışmalarına git gide ağırlık vermesinin nedenlerinden de biridir. Şunu da belirtmek isterim, geçmişle olan bağlantımız sadece ilk kez 80 darbesi ile kesilmiyor; bu Tanzimat'a kadar giden bir süreçtir.Tanzimat, Cumhuriyet, askeri darbeler, Dil devrimi de "kesinti yaratma potansiyellerini" içinde barındırır.

"Surattaki Dört Çatlak"ta dansçılar yüzlerinden yaralanmışlardır. Bu yaraların hikayesine tanıklık ederiz sahnede. Hikayeler, dansçıların "varoluş" çabası odaklıdır. Kadın dansçı,bacağındaki en son kürtajından kalan kan lekesinden bahseder seyirciye, ve aldığı kiloların nedenlerinden de biridir. Üç dansçı da çok ama çok yalnızdır ve "köksüzdür" hem kurgusal olarak, hem de kurgunun dışında. Onları bir araya getiren ise koreografın kendi sanatsal yolculuğundaki rastlaşmadır. Belki sahnede ülkenin ve dünyanın politik sorunlarına yönelik bilinçli bir öznenin bakışını göremeyiz ama Odman'ın yarattığı beden son derece ideolojik bir çığlıktır ki, bu çığlık sonraki işlerinde daha da keskinleşecektir. Daha önce de belirttiğim gibi sadece kendi varlık sürecine odaklanmanın en önemli nedeni 80 döneminin tecrit politikasıdır. İspanyol f tipinde 16 yıl yatan Tomax Carrera Juarros'ın, ''insanların 15 gun tecritte kalarak konuşmayi nasıl unuttuklarını ,daha dogrusu konuşmadiklarini gordum. Dunyadan ve hayattan koparılmışsın,ama hala varolduğunu biliyorsun. Biliyorsun ki hala bir sesin var ,ama senden alınmış istesende sesin cıkmıkyor..'' sözleri, tecrit dönemlerimizi çok iyi anlatıyor.

"Yorgun I,II,III"de, bomboş bir sahnede, tahta bir masa ve yine yalnız bir insan bedeni görürüz: yaşamdan sıkılmış, yorulmuş, bunalmış, anlamsızlıkların içinde kaybolmuş bir "erkek" bedeni ve kimliği. Kurtuluş vaatleri de artık sahte olan bir dünyada gerçekliğini kaybetmiştir.
“Surattaki dört çatlak” ile başlayıp “bugün, hiçbir şey”e kadar olan süreçte, sahneden izlediğimiz bedenler, tüketim üzerine kurulu bir dünyanın içine hapsolmuş bir dansçının yolculuğudur.
Odman'ın işleri kendi iç dinamiklerinden beslenmektedir. Her bir işi bir filmin fragmanları gibidir. Bu noktada asıl önemli olan fragmanların hem filmin hem de kendi içinde tutarlılık göstermesidir. Bu tutarlılığı da- bilinçli ya da bilinçsiz, kesintilere uğrayan kültürel tarihimizin yarattığı sancılara karşı bir direnç olarak görüyorum.
Odman, bu topraklarda sanatçı olarak, beden olarak, kimlik olarak varlık göstermenin otobiyografik tanıklığıdır.

bY Ebru sat 2

2010-02-26T14:10:00.001-08:00

bY Ebru sat

2010-02-26T14:01:00.000-08:00

"oggi niente" 20 Subat Cumartesi 20:00'da FKM'de

2010-02-14T16:36:00.000-08:00

“oggi, niente” / “today, nothing…” / “bugün, hiçbir şey…”
ilyas odman

"hikaye anlatmak ve hikayeye dönüşmek hakkında bir performans
www.ilyas-odman.blogspot.com

Tarih: 20 Şubat 2010 Cumartesi
Zaman: 20:00 - 21:00
Yer: Institut Français/ Fransız Kültür Merkezi
Cadde/Sokak: İstiklal Caddesi No. 4 - 34435 - Taksim - İstanbul

OYUN BILETLERI TEMSIL GUNU SAAT 18:00'DAN ITIBAREN FKM'DEN ALINABILIR;

"...Aralık 2009’un son gösterisi olarak izlediğim bu sunum, dokunaklı bir aşk öyküsü. Birkaç metin iç içe kaynaştırılarak ve haliyle de metinler arası çağrışımlarla, her izleyene farklı duygu ve düşünceler tattıran bir gösteri..."
YUSUF ERADAM TİYATRO TİYATRO DERGİSİ ŞUBAT 2010

"...Hatıra ve beden, ölüm metaforunda buluşurken İlyas Odman bedeninin sınırlarını sonuna kadar zorluyor. Sezen Aksu’nun sesinden “İstanbul Hatırası” yankılanırken kendine koyduğu tüm sınırlara rağmen şarkıya eşlik etmeye çabalıyor. O an; aşkın, varlığın içindeki yokluğun peşinden giderek ölmeyi seçen Cesare Pavese ve Sarah Kane’i hatırlıyorsunuz. Onlar eksik ruhlarıyla aranızdan geçerken, hayata aşkla tutunan Aysel Gürel’in sözcükleri boşlukta dağılıyor: “Seyrediyor zamanı gözlerinde tozlarla”…
CEREN ERCAN RADIKAL 2 17.01.2010

Moving_Movimento, a project by Fabbrica Europa, Santarcangelo dei Teatri, Cantieri Culturali di Prato, Giardino Chiuso/ Teatro dei Leggieri, San Gimignano, Movi|mentale, Interno 5, CDTM, Napoli, Fondazione Teatro Vittorio Emanuele, Noto programi produksiyonu ile gerçekleştirilmiştir.

Koreograf İlyas Odman’ın geçtiğimiz mayıs ayında İtalya’nın Floransa kentinde düzenlenen uluslararası FABBRİCAEUROPE Festivali’nde gösterim ve yapım desteği almaya hak kazanan ve ilk gösterimini aynı festivalde gerçekleştiren “Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…” adlı yeni çalışması Kumbaracı50'de

Kişinin ölüm gerçeğini ve onu takip eden yas sürecini konu edinen sahneleme, İtalyan yazar Cesare Pavese’nin “Yaşama Uğraşı” adıyla yayınlanan günlüğünden esinleniyor. Dansını nesneler, gelenekler ve anılar üzerine kuran dansçı İlyas Odman, sahnede geride bırakılmış ve kırılgan bir karakter kurguluyor. Videolarını İtalyan INFLUX.IT video art insiyatifinin müziklerini İngiliz Hana Koriech'in üstlendiği çalışma İtalya'nın değişik şehirlerinde düzenli olarak gösterilmeye devam ediyor.

“şimdi önce size bir çiftin hikâyesi / OLACAĞIM / … sonra o çiftin hikayesini / ANLATACAĞIM /… ve en sonunda size o çiftin / ŞARKISINI SÖYLEYECEĞİM /…Hikayeyi iyi dinleyin ve unutmama izin vermeyin!”

Türkiye’de; ölenin ayakkabılarını bir fakirin onları almaları için kapıya bırakılması geleneği bana hep ölenin adımlarının başka birini ayaklarında dünyayı gezmeye devam ettiğine inanmak isteğimizi hatırlatır.

koreografi_ilyas odman
performans_ilyas odman
müzik_
orjinal müzik_hana koriech
istanbul hatirasi_sezen aksu
ışık tasarımı_ilyas odman
sahne tasarımı_ilyas odman
metin_ilyas odman
Cesare Pavese’nin “Yasama Uğraşı” adlı günlüğünden esinlenerek
fotoğraf_aynur yıldırım
afiş tasarım_serkan çalışkan
prodüksiyon asistani_mariola valls blanco

"Eksik ruhlar geçidi!" Ceren Ercan /// Radikal 2 17.OCAK.2010

2010-01-17T06:05:00.000-08:00

Eksik ruhlar geçidi!
Ceren Ercan

“Bu bir metafor, gerçek değil.
Bu bir gülümseme.
Gerçek bu değil.
Bu bir metafor değil, bu boş gülümseme, ama öyle olsaydı bile, bir metaforun tanımlanan özelliği onun gerçek olduğu olurdu.” Sarah Kane 4.48

Cesare Pavese bir hikaye fısıldıyor, Sarah Kane genç bir İngiliz bestecinin sesinde ona uzaklardan ruhunu üflüyor, Sezen Aksu, Aysel Gürel’in İstanbul’undan bir eski zaman kırıklığıyla onlara bakıyor. İlyas Odman tüm bu eksik ruhları bedeninden geçirirken bize aşkın o ölümsüz tekrarını hatırlatıyor. Her seferinde yeniden kurup bozduğumuz oyunun içinde, tek bir iğnenin deliğinden geçiyor yaşam ve ölüm, aşk ve unutuş…

Koreograf İlyas Odman’ın, İtalya’nın Floransa kentinde düzenlenen FABBRİCAEUROPE Festivali kapsamında gösterim ve yapım desteği alan “Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…” adlı çalışması seyirciye performansın yapısının ve kurallarının açıklandığı bir konuşmayla başlıyor. Genç koreograf, unla örtülü zemini çevreleyen çalar saatleri kurarak seyirciye “…şimdi önce size bir çiftin hikâyesi / OLACAĞIM / … sonra o çiftin hikayesini / ANLATACAĞIM /… ve en sonunda size o çiftin / ŞARKISINI SÖYLEYECEĞİM /…Hikayeyi iyi dinleyin ve unutmama izin vermeyin!” diyor. Odman bunu öyle gündelik bir yalınlıkta söylüyor ki kurmaca ve gerçeklik arasındaki bağ daha performansın başında birbirine karışıyor.

Cesare Pavese’nin Yaşama Uğraşı adıyla yayınlanan günlüğünden esinlenen İlyas Odman, bir çifte dair sıradan bir hikaye anlatıyor bize. Anlattığı beş cümlelik hikâyede, aşkın ölümsüz paradoksu yatıyor: Tamamlanma arzusu ve aşkı var eden eksiklik hissi. Jacques Lacan “Aşk, sahip olmadığınız bir şeyi, onu sizden istemeyen birine vermeye çalışmaktır.” der. “Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…”de, sevgiliyle yaşanan mutlu bir ana dair anlatılan hikayenin içindeki yokluk duygusu, ayrılıkla aynı anlamı içinde barındırıyor. Sevgilinin varlığında yokluğu, yokluğunda da varlığı aranıyor.

Yaşandığı anın hemen ardından bir ölüye dönüşen hatırada, aşık olunan kişinin varlığını arama çabası, insanın zamana karşı mücadelesi aslında. Zamanın, öldürücü gücüyle hatırayı silip geçeceğini bilen adamın/dansçının unutmaya direnme çabasına tanıklık ediyor seyirci. Bu direniş dil ve beden arasında birbirini hiçleyen ve aynı anda yeniden var eden bir kavgaya dönüşüyor. Odman, dil ile bedenin hafızası arasında, gerçeklik anlamında hiyerarşik bir ilişki kurmaktan ziyade tekinsiz bir birliktelik oluşturmaya başlıyor. Dil hatırayı canlı tutmak için şiire ve çocuksuluğa, beden ise fiziksel acıya yaslanıyor.

Hana Koriech’in oyun için tasarladığı müziğin sözlerini oluşturan Sarah Kane’in Psikoz 4.48 isimli metni; varoluşsal acının, hastalık olarak tanımlandığı bir dünyaya karşı savrulmuş uzun bir isyan. Bir yazarın, yaşadığı acıyı en mahrem haliyle ortaya serişi. Odman da acıdan kıvranan bedenini bu mahremiyet içinde seyircinin ortasına seriyor. Dansçının sahne üzerinde acıyla devinen bedenine bakmak zaman zaman, başkasının yarasına gözünü dikmek kadar ahlaksızca geliyor insana. Gösteriyi izlerken Kane’in şu cümlesi geliyor aklınıza “Bir oda dolusu ifadesiz yüz acıma boş boş bakıyor, bu kadar anlamdan yoksunluk şeytanın işi olmalı.”

Dansçı unutmaya başladıkça bedenini daha da zorluyor. O noktada performansın başında yardım istediği seyirci devreye giriyor. Bu kez seyirci ve dansçı arasındaki mücadele başlıyor. Beş cümlelik hikâyeden sözcükler, Odman’ın toza bulanmış bedenine değip geçiyor. O, başkalarının hafızalarında varlığını sürdüren hatırasını reddediyor. Aşkın doğası performansın kurallarını bozarken gerçeklik ve kurmaca arasındaki ilişki bulanıklaşıyor. Dansçı zamanın kudretine direnirken aşkı koruyarak bedenini ölmeye bırakıyor.

Hatıra ve beden, ölüm metaforunda buluşurken İlyas Odman bedeninin sınırlarını sonuna kadar zorluyor. Sezen Aksu’nun sesinden “İstanbul Hatırası” yankılanırken kendine koyduğu tüm sınırlara rağmen şarkıya eşlik etmeye çabalıyor. O an; aşkın, varlığın içindeki yokluğun peşinden giderek ölmeyi seçen Cesare Pavese ve Sarah Kane’i hatırlıyorsunuz. Onlar eksik ruhlarıyla aranızdan geçerken, hayata aşkla tutunan Aysel Gürel’in sözcükleri boşlukta dağılıyor: “Seyrediyor zamanı gözlerinde tozlarla”…

“Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…”yi, 17 Ocak Pazar günü 20:30’da, çağdaş gösteri sanatları alanına yeni bir soluk getiren Kumbaracı50’de izleyebilirsiniz. Ayrıca oyun her ay düzenli bir şekilde mekanda gösterilmeye devam edecek. Gösterim tarihleri için: www.kumbaraci50.com

prag turnesi aralik 2009 / prague tournee december 2009

2010-01-14T14:58:00.000-08:00

BU SAATİ BEN KURMADIM Yusuf Eradam / TIYATRO TIYATRO DERGISI SUBAT 2010

2010-01-06T17:08:00.000-08:00

BU SAATİ BEN KURMADIM

Yusuf Eradam

("oggi, niente" /"today, nothing..." / "bugün, hiçbir şey..." İlyas Odman)

Aralık 2009’un son gösterisi olarak izlediğim bu sunum, dokunaklı bir aşk öyküsü. Birkaç metin iç içe kaynaştırılarak ve haliyle de metinler arası çağrışımlarla, her izleyene farklı duygu ve düşünceler tattıran bir gösteri.

2009’da açılan ve bugüne kadarki çalışmalarında kaliteli bir tiyatro ve gösteri sanatları mekânı olacağından kuşku duymadığımız Kumbaracı50’deki gösteri için kapılar açıldığında, İlyas Odman yerde undan oluşturulmuş dikdörtgen bir zeminin çevresine yerleştirdiği çocukluğumun fetişlerinden ve şimdi bende bulunan “halamın” saatinin tıpkılarını tek tek kuruyordu. Haliyle, düşünmeye daha içeri girerken başladım. Kurulan saatlerin, kuruldukları zamanda çalması beklenir, sanatçı bunu bize göstererek yapıyorsa, tanrısal bir erk ile saatleri kuruyorsa, zamanı gelecek bir olay, bir durum vardır. Saat çalacak ve saatin çalışı bir başlangıcı ya da sonu gösterecek. Ayrıca, anımsatıcı, uyarıcı bir özelliği de var. Saat çalınca, bir şeyler yapacağımızı anımsarız ki gösteri boyunca da öyle oluyor.

Saatin bu işlevi, gösterinin amacına ve başında oyuncunun bizden ricası ile de ilintili. Bize bir aşk öyküsü anlatacak, “Tekrarlarda unutursam, hatırlatın bana, unutturmayın” diye tembihliyor başta. Talimatı alıyoruz, kabul ediyoruz, etkileşimli bir gösteri olacak bu anlaşılan. Aşkı sabitleyen gök nesnesi (eril) güneş ile simgesel olarak yeri göğü birleştiren köprü anlamı da taşıyan ağaç altındaki aşıkları görür gibi oluruz. O ağacın altını şimdi ve burada hatırlarız. Herkesin vardır böyle bir anısı ve şimdi hiçbir şeye dönüşen yaşantısal bilgisi.

“Saatleri Ayarlama Enstitüsü’ne (A. Hamdi Tanpınar) gönderme var mı?” diye kendime sorduğumda ise, romandaki Pakize’nin ihaneti, hem de kocasının en yakın arkadaşı ile onu aldatışı ile İlyas’ın görünmeyen ama elini tuttuğu ve de sessiz duruşu ile hiçbir şey hissetmediğini anladığımız “ölmüş/gitmiş” sevgilisi arasında bir benzerlik kurabiliriz. Odman, romandaki Hayri gibi, yanılsamalarla, aldanmalarla dolu bir yaşamı biteviye sürdürmeyi yeğlemiyor. Saatler ayarlandığı zamanlarda çalıyor ve hatta bir iki saniye gecikirse, sanatçı bekleyen bir yüz takınıyor, biraz muzip ama Odman’ın bakışlarından geçen ve hep oradaki “tekinsizlik” ifadesi ile bekliyor. Sanatçının yüzündeki bu değişmez ifade oyunculuktaki sahicilik ile ilintili. Belki oyunculuk da yapmıyor. Oynamıyor. Bu yüzden de Odman’ın çalışmalarını ürkütücü ve tekinsiz bulurum. Ölenin ya da gidenin ayakkabıları göğsündeyken dünyayı yürümek yerine, neredeyse mumyaya, zombiye dönüşen bedenini alıp ölmeye yatışı da buna başka bir örnek. Saplantılı aşkların çoğunda görüldüğü gibi.

Her gösteri gibi, bu sahneleme de her sunumunda aynı olmayacak kuşkusuz ama saat çalınca önceden ayarladığı bir durumun gerçekleşmesini bir mimikle usulca sevinçle karşılıyor ve yapması gerektiğini bilerek “anımsadığı” işi yapıyor. Biz bilmiyoruz ne yapacağını, ama o biliyor. Kararlı, oyun sonundaki yataya geçmeye de, bu kararını “gözleri fal taşı gibi kapalı” uygulamaya gitmeden önce, tamamen yitip gitmeden önce son kez parlayan bir yıldız gibi hikayesini anlatıp, çeşitleyip parlıyor kalan aşık.

“Ölüm gerçeğini ve onu takip eden yas sürecini konu edinen” deniyor dağıtılan metinde fakat Odman’ın anlatmaya dikey halde başladığı sunum, aynı bedenin yataya geçmesi (Nilgün Marmara şiirlerindeki gibi) ya da ölüme yatması ile son buluyor. Kasıtlı olarak belirsizce sunulan şudur: Sevgili ya yoktur, yani tamamen yanılsamadır; ya ölmüştür de ardında ayakkabıları kalmıştır; ya da ayakkabıların simgelediği şekilde gitmiştir, geride kalan aşkına karşılık bulamayışının takıntılı ve nörotik dışavurumlarını sunmak, onsuz olamamak hallerini anlatmaktadır. Onsuz bu bedenin, öyküyü anlatan bu dilin, onsuzluğundaki güneşi, ağacı gören bu gözlerin de anlamı olmadığı için, ayakkabıları göğsüne koyarak bütün bedeni bantlar ve yataya geçer. Bir cinayetten sonra yere çizilmiş beden işaretinin/izinin undan yapılma zemini üzerine uzanır ve 3 boyutlu beden, anlamsal olarak iki boyutlu bir hale indirgenir.

Pavese’nin “Yaşama Uğraşı” adlı günlüğünden esinlenen ve müziklerini Hana Koriech’in üstlendiği sahnelemede sevgilinin yitimi sonucunda acı çeken “kırılgan” sevgili, ölüsevicilik imaları taşıyan finalinden önce, bedeni kırmaya, sevgilinin yitimini ve bu gerçek karşısındaki umarsızlığını sanki bedeni yok ederse unutacakmış imaları ile parçalamak istiyor gibi anlatıyor öyküyü. Unuttuğu yerlerde, izleyenler sufle veriyorlar. Uzatmalı yas döneminde, kalanın giderek unutkanlaşacağı, bunun tek çaresinin de ölüm olduğu kıssadan hissesi de çıkabilir oyun sonunda. Sezen Aksu bestelerinden “İstanbul Hatırası”nın yavaş girişi ile başlayan oyunda müzik, ses ve ışık efektleri gösterinin ironilerini oluşturmayı hedeflemiş. Spot, Odman’ın üzerindeyken güneştir ve usulca yok olur; sevgilinin gidişi ile hayatta kalanın da silindiğini vurgulayan durum ironisi için hemen yanında başka bir spot yanar; yine olmayan sevgilinin doldurulamayan boşluğunu belli ederek ve/ya da dört çember spotun sonuncusunda geride kalmış ayakkabılar durur, bedensiz, cansız. Ayakkabılardaki sahipsizlik, anlatıcıya bulaşır oyun sonunda. Az mimik, az jest, kısa sözel metnin giderek anlaşılmazlaşan yinelenişleri ile tekinsizlik ama saplantılı bir aşkın nesnesini ölümüne sahipleniş. Anlattığı hikâyeye dönüşüm dediği bu.

“Nihavend Pembesi” adlı şarkımda dediğim gibi “bu saati ben kurmadım” da diyor gibi sevgili İlyas Odman. Ama hayata devam demiyor benim gibi. Gidesi var, gitmeden önce de bedeni telef edesi. Keşke, bedenini hallaç pamuğu gibi atmasa. Anlatacağım bir öykü var derken kafasını yerlere çakmasa. Daha sakin ayırtılarda, daha üst düzeyde nüanslarda vursa yüzümüze meramını. Tükenişi, gidişi vurguladı da “Hayat Kalır” anlamı da olsaydı finalde dedim içimden. Ölmeye yatanın üzerindeki ışık sönüp az önce gösterinin sürdürüldüğü dikdörtgen boş mekânı ışıtsaydı kısa bir süre, kalanı izleyene unutturmamak adına hem de. Gösteri boyunca görülmeyen ağaç ya da izdüşümü görülüverseydi örneğin, Kiorostami’nin Kiraz Zamanı finalindeki ağacın kiraz açışı gibi bir etki yapardı izleyende. Yine de tek etkisi sağlam, sanatçının kendi tercihlerine, kararlarına ihanet etmeyen dört dörtlük bir sunumdu. Gidilesi, görülesi.

İlyas Odman / “Bugün, hiçbir şey” İstanbul’da

2009-09-21T13:07:00.000-07:00

Koreograf İlyas Odman’ın geçtiğimiz mayıs ayında İtalya’nın Floransa kentinde düzenlenen uluslararası FABBRİCAEUROPE Festivali’nde gösterim ve yapım desteği almaya hak kazanan ve ilk gösterimini aynı festivalde gerçekleştiren “Bugün, hiçbir şey…/ Oggi, niente…” adlı yeni çalışması 24 Ekim Cumartesi saat 19.00’da Talimhane Tiyatrosu’nda sergileniyor.

Kişinin ölüm gerçeğini ve onu takip eden yas sürecini konu edinen sahneleme, İtalyan yazar Cesare Pavese’nin “Yaşama Uğraşı” adıyla yayınlanan günlüğünden esinleniyor. Dansını nesneler, gelenekler ve anılar üzerine kuran dansçı İlyas Odman, sahnede geride bırakılmış ve kırılgan bir karakter kurguluyor. Videolarını İtalyan INFLUX.IT video art insiyatifinin müziklerini İngiliz Hana Koriech'in üstlendiği çalışma Fransa’daki “Türk Mevsimi” desteği ile gerçekleştirilen BODİG Festivali’nde sergilenecek.

“Biri ışıkları kapayabilir mi?” / RADİKAL 2 / 26.07.2009

2009-07-28T04:08:00.000-07:00

« ah kimsenin vakti yok, durup ince şeyleri anlamaya… »
Gulten Akin

Genelde Akdeniz Kasabaları’ndaki yaşlılar, kasabalarının meydanlarında günün erken saatlerinde oturup nerdeyse tüm gün meydanda akan yaşamın değişik ritimlerdeki koşusunu izlerler. Onları anlamak için, kendi evinizin sokağa açılan penceresinin önüne oturup birkaç saat geçirmeyi göze alırsanız, sizinde bir parçası olduğunuz yaşamın hızının o yaşamı yaratan ve yaşayan insanlarca nasıl da giderek daha da arttırıldığını – gün be gün, saat be saat- hissetmeye başlarsınız. Hız, arttıkça anlamsızlaşıyor; anlamdan bağımsızlaşıyor, kendi başına yaşamın anlamsız amacı haline geliyor. Daha hızlı iletişebildiğimiz 3G sisteminde neden birbirimizle iletiştiğimizden çok anında, hemen, hızla iletişmemiz önem kazanıyor. Tüm chat kanalları ile yeni kişiler hayatlarımıza, bedenlerimize ani bir hızla girip çıkıyor. Hiçbir şey ya da hiç kimse iz bırakamıyor, birikemiyor. Hız ne leke tutuyor ne de pas, organik hiçbir şey ona artik karşı koyamıyor. İnsan da artik ona karşı koymuyor, sadece hızın ta kendisine dönüşüyor.

Yeni Metin Yeni Tiyatro projesi kapsamında gecen sene çevirisi ve okuma tiyatrosu gerçekleştirilen, Romen oyun yazarı Giannina Carbunariu tarafından yazılan ve Özen Yula tarafından yönetilen “Stop the Tempo!”, iste bu “push the tempo!” çığlıklarından yorulmuş üç gencin anlamı ve sükuneti hem kendi hayatlarına hem de bu hizla devinen yeni dünyaya geri çağırmaları hakkında bir oyun. Maria, Rolando ve Paulo…Yeni dünya düzeneğinin Yeni Romanya’sında – ki oyundan anladığımız kadarıyla bu Romanya’nın Yeni Türkiye’den pek bir farkı yoktur.- bu temponun altında ezilmiş üç genç…Bir kulüpte tesadüfen karşılaşırlar. Tahammülsüz, yorgun ve aidiyetsizdirler. Anlam için girdikleri her caba baksa bir yenilgi ile sonuçlanmıştır. Tanıştıkları gecenin sonunda kendilerini hızla yol alan bir arabada anlamsızca ve amaçsızca ilerlerken bulurlar. Sonra…dururlar. Bir kaza yaşanır ve kaza sonrası ucu birden arabanın içinde, karanlıkta donakalırlar. Hız, kesilir; dururlar, ışık kararır. Her turlu hızdan ve koşudan yorgun bu üç insani birbirine bağlayan budur. Karanlık ve durmak…Ölmeye ramak kala tekrar hatırlayacağımız ama her gün biraz daha görmemezlikten geldiğimiz bu karanlık, onlar için yeni bir yaşamın, anlamın ve amacın başlangıcı olur. Bu bilgiyi hızın mabetleri olan kulüpler, barlar, partiler ve sonra da sistemin her öğesi ile paylaşmaya başlarlar. Durdururlar ve karanlıkta bırakırlar. Ancak onları yasama döndüren “durma” bilgisi bu yeni dünya için korkutucu ve tehlikelidir.

Bağımsız bir proje olarak Romen Kültür Merkezi İstanbul tarafından destekle, her cumartesi Beyoğlu Mask Bar’da sahnelenen “Stop the Tempo” konu ettiği hızın simgelerinden biri olan bir barda tam da bu hızı sorguluyor, onunla dalga geçiyor. Vermek istediğini sadece Giannina Carbunariu’nin ciddi anlamda sağlam metnine dayanarak değil; o metnin mekanla, oyuncuların bedeniyle, seyirciye olan mesafe ile olan ilişkisini de kullanarak veriyor. Kendisinin de önemli bir oyun yazarı olmasının sağladığı avantajla Yula, seyircilerin metnin şiddetine inanmaya başladığı anda onları ters acıya yatırarak şiddetin nedeninin metnin sertliği değil, konu edinilen yaşamların / yaşamlarımızın şiddeti olduğu gerçeği ile bizi yalnız bırakıyor. Oyun bitip barın kendi müziği duyulmaya başladığında yaklaşık bir saat suren oyun sonrası artan gurultu ile baş başa kalıyoruz. Tüm bu anlamsızlaşmaya, boşalmaya, hızlanmaya “rağmen” devam etmeye gayret ettiğimiz yasamla barın dumanına, havalandırmasına, mimarisine “rağmen” devam eden oyun arasında bir benzerlik kuruyoruz. “Rağmen” hayatlara “rağmen” stop the tempo…Bu samimiyet, her şekilde projeye inandıkları ve kendilerini teslim ettikleri anlaşılan üç oyuncunun - Selin Zafertepe, Sanem Oge, Sezgi Mengi – bedenlerinden de seyirciye geçiyor. Her an skeçleşebilecek ve ya anlamsızca şiddetlenebilecek olan oyun, oyuncuların kontrolleri sayesinde hiçbir zaman temposunu yitirmiyor.

Oyun alanının dışında Taksim’in cumartesi gecesi… Caddenin üzerinde bedenler ilerliyor. Asla karanlıkta durmadan ışıklı mekânlara sığınıyorlar, gözleri kamaştıran kesif ve suni bir aydınlıkta her şey. Arda kalanları beklemeden… Hiçbir şey biriktirmeden… Kimse durup sokağı izlemiyor.

oggi niente on stage 2

2009-07-01T06:45:00.000-07:00

oggi niente on stage

2009-05-29T04:54:00.000-07:00

"today, nothing...Ilyas Odman / INFLUX" premiere in Fabbrica Europa at 15th May

2009-05-12T04:59:00.000-07:00

Please scroll down for Englisch!
“oggi, niente…” / “today, nothing…” / “bugun, hicbir sey…”
ilyas odman / INFLUX
hikaye anlatmak ve hikayeye dönüşmek hakkında bir performans
www.ilyas-odman.blogspot.com / www.influx.it

FABBRICA EUROPA 09
15 / 16 May 22.00
Officina Giovani Prato
www.ffeac.org

Moving_Movimento, a project by Fabbrica Europa, Santarcangelo dei Teatri, Cantieri Culturali di Prato, Giardino Chiuso/ Teatro dei Leggieri, San Gimignano, Movi|mentale, Interno 5, CDTM, Napoli, Fondazione Teatro Vittorio Emanuele, Noto programi produksiyonu ile gerçekleştirilmiştir.

koreografi_ilyas odman
performans_ilyas odman
video art & live video_INFLUX
muzik_
orijinal muzik_hana koriech
istanbul hatirasi_sezen aksu
isik tasarimi_ilyas odman_emrah keskin
sahne tasarimi_ilyas odman
tekst_ilyas odman Cesare Pavese’nin “Yasama Ugrasi” adli gunlugunden esinlenerek
fotograf_aynur yıldırım
afis tasarim_serkan çalışkan
produksiyon asistani_mariola valls blanco

“…simdi önce size bir ciftin hikâyesi / OLACAĞIM / … sonra o ciftin hikayesini / ANLATACAĞIM /… ve en sonunda size o ciftin / ŞARKISINI SÖYLEYECEĞİM /…Hikayeyi iyi dinleyin ve unutmama izin vermeyin!”
akistan

Türkiye’de; ölenin ayakkabılarını bir fakirin onları almaları için kapıya bırakılması geleneği bana hep ölenin adımlarının başka birini ayaklarında dünyayı gezmeye devam ettiğine inanmak isteğimizi hatırlatır.
.

"oggi, niente…” / “today, nothing…” / “bugun, hicbir sey…”
ilyas odman / INFLUX
a performance about being a story & telling a story
www.ilyas-odman.blogspot.com / www.influx.it

FABBRICA EUROPA 09
15 / 16 May 22.00
Officina Giovani Prato
www.ffeac.org

Realised within the program Moving_Movimento, a project by Fabbrica Europa, Santarcangelo dei Teatri, Cantieri Culturali di Prato, Giardino Chiuso/ Teatro dei Leggieri, San Gimignano, Movi|mentale, Interno 5, CDTM, Napoli, Fondazione Teatro Vittorio Emanuele, Noto

choreography_ilyas odman
performance_ilyas odman
video art & live video_INFLUX
music_
original score_hana koriech
istanbul hatirasi_sezen aksu
light design_ilyas odman_emrah keskin
stage design_ilyas odman
text_ilyas odman inspired from the diary “il mestiere de viviere” by Cesare
Pavese
photos_aynur yıldırım
affiche design_serkan çalışkan
production assistant_mariola valls blanco

“…now I am going to / BE / a story of a couple…then I will / TELL / you the story of this couple…and at the end I am going to / SING /the song of this couple in my own language…Listen to that story carefully and do not let me / FORGET /!”
from the synopsis

In Turkey, there is a tradition. When somebody dies, the relatives leave a pair of the deceased’s shoes in front the door of their house, so that a poor person may take them and use them. What I sense from this tradition is that the relatives feel their lost one lives on and is still walking this earth through somebody else’s feet and footsteps. The ghost of the dead beloved one’s steps…

"oggi,niente..." by aynur yildirim

2009-05-12T04:49:00.000-07:00

tired photos by david seguin

2009-04-13T09:50:00.000-07:00

yorgun by neslihan basak

2009-03-10T07:22:00.001-07:00

Yeni koreografi “Oggi, niennte” İtalya’da üretiliyor.

2009-03-02T11:01:00.000-08:00

İlyas Odman, İtalya’nın önemli çağdaş sahneleme organizasyonlarından biri olan ve altı farklı şehirdeki altı bağımsız sahnenin kurduğu kollektif yapıyla işleyen “FONDAZIONE FABBRICA EUROPA” tarafından dört senedir gerçekleştirilen ve bu sene yüz altı başvurunun değerlendirilmeye alındığı çağdaş dans üretim projesi “MOVING_movimento” kapsamında seçilen üç isimden biri oldu. İlyas Odman’ın dışında Belçika – Brüksel’den Andrea Fagarazzi & I-Chen Zuffellato ve İtalya’dan Antonio Montanile’ın seçildiği projenin ana amacı; olası yeni çağdaş dans üretim ve sunum bi,çimleri hakkında uzun soluklu bir laboratuar ortamı yaratmak ve bu ortamın sonuçlarını FONDAZIONE FABBRICA EUROPA üyesi altı mekanın sahne alanlarında düzenli olarak seyirci ile paylaşmak.

Nisan ve Mayıs ayları kapsamında Katanya ve Floransa’da gerçekleşecek rezidans kapsamında sanatçılar, içinde bulundukları kurumların onlara sağladığı teknik imkanlar ve prodüksiyon desteği ile en az kırk beş dakikalık performanslarını oluşturacaklar ve Haziran ayı içersinde Napoli, Katanya, Floransa, Roma, Napoli ve Torino’daki sahnelerde bu performanslarını seyirciyle paylaşacaklar.
İlyas Odman’ın üreteceği “Bugün, hiçbirşey.../ Oggi, niente” adlı tek kişilik performans koreografin daha önceki işlerinde de deneyimlediği metin, karakter ve otobiyografik malzeme arasındaki ilişkiler üzerine bir çalışma olacak. İtalyan yazar Cesare Pavese’nin “Yaşama Uğraşı / Il mestiere de viviere” adındaki günlüğünün içindeki zaman, döngüsellik ve sıkışmışlık kavramları üzerinde yoğunlaşan çalışma İtalyan sanatçı Tino Frazziana’nın sahne tasarımı içine yerleştirilecek ve ilk gösterimini Mayıs ayı sonunda Floransa’daki kültür merkezi Cantieri Culturali’de gerçekleştirecek.

Daha fazla bilgi için: http://www.ffeac.org

solitute in milan / loneliness is my main material

2009-03-01T09:30:00.001-08:00

13.Ankara Tiyatro Festivali "Yorgun" temsili

2009-02-26T06:15:00.000-08:00

« YORGUN » Exister kapsaminda Milano'da…

2009-02-13T05:12:00.000-08:00

« YORGUN » Exister kapsaminda Milano'da…
İlk gösterimini 2006 yılında 0090 Kunstenfestival kapsamında Belçika – Antwerp'de gerçekleştirdikten sonra İtalya, Portekiz, Makedonya gibi ulkelerde ve yerel sahnelerde halen oynayan "YORGUN", yenilenmiş ses ve ışık tasarımı ile Milano Exixter Çağdaş Dans Festivali'nde gösterilecek. Programasyonu Fondazione Teatro Vittorio Emanuele'in sanat yönetmeni Corrado Russo tarafından gerçekleştirilen festivalin diğer katılımcıları arasında Ultima Vez, Deja Done gibi önemli isimler yer almakta. Çağdaş dansı alışıldık sahne mekânlarının dışına taşıma amacı güden festivalde « YORGUN » normalde klasik müzik konserleri için tasarlanmış 600 kişilik Palazzina Liberty Salonu'nun içine yerleştirilecek ve mekân temsil için dönüştürülecek. 20 Şubat günü gerçekleşecek temsil sonrasında koreograf İlyas Odman 21 Şubat günü İtalyan koreograflarla "Otobiyografiden karaktere, karakterden harekete" başlıklı bir atölye çalışması gerçekleştirecek.

Ayrıntılı bilgi için: www.exister.it

yorgun by serkan çalışkan

2009-02-07T11:23:00.000-08:00

Ressam Serkan Çalışkan'ın "Yorgun" gösterimi için gerçekleştirdiği çalışmalar

"KEDİtatooM" Fransız Kültür Merkezi'nde

2009-01-10T08:21:00.001-08:00

KEDİtatooM

“ben” hakkında iki solo

İlyas Odman dans ve hareket projesi

06 Şubat Cuma saat 20.30

Fransız Kültür Merkezi

“…boynu kırık bir kediydi, oğlan çocukları tekmelemişti sanırım. veteriner” fazla yaşamaz” dedi…ama yaşadı.Biraz garip bir hayvandı, hep pencereden bakardı. Ölmeye karar verdiğinde gitti, bir yerde sessiz sedasız öldü.”

“ben” hakkında iki solo kapsamında koreograf ilki Roma / The Theatre Vittorio Emanuele” ortak yapımı ile 2008 Kasım ayı boyunca İtalya / Catania’da gerçekleştirilecek olan “artist in residency” programında tamamlanmış, açık provaları İspanya Zaragosa Expo 2008, İspanya Huarte Contemporary Art Center “As all these happen…” sergisi kapsamında gerçekleşmiş olan “Rhizome / Pussycat” ve daha önce Makedonya, Portekiz ve Belçika’da sergilenmiş olan “Yorgun II”nin yeni versiyonu olan “Copycat”in seyirciye sunacak

“Rhizome/ Pussycat”

The Theatre Vittorio Emanuele Italy ile ortak yapım

Hareket Tasarımı: İlyas Odman

Kavramsal Tasarım: İlyas Odmanı

Performans: :İlyas Odman

Kostüm Tasarım: Hande Minetoğlu

Ses Tasarım: Hana Koriech

Işık Tasarım: Metin Çelebi

Süre: 39’’

Rhizome: Kök - sap

Ayrıkotu: Bir bitki ama ağaç değil, bir noktası başka her hangi bir noktasıyla bağıntılaşabilecek, heterojen, çoğul, sapıyla uzayan, kökünü saptıran, uçsuz bir zeminde durmaksızın kayan yersiz yurtsuz bir bitki…”Bir köksap ne başlar ne de biter. O hep ortadadır, “şey”lerin arasında… bir ara varlık… İntermezzo…(Orta yer artık ortalama anlamına gelmez. Tersine nesnelerin hız kazandığı bir alan olup çıkar. Şeylerin arasında, bir yerden bir başkasına giden, yeri saptanabilen bir ilişki türü değildir. Bir sarkaç salınımıdır, bir o yana bir bu yana süregelen bir hareket… Başı sonu olmayan, kıyılarından taşan ve ortasında her zaman daha hızlı coşan bir akarsu…

Delleuze – Guattari, Mille Plateaux, sf 36-37

İnsan bedeni, anlamını ona bakanın bakışı ile bulan, bakan ve bakanın durduğu yer / zaman değiştikçe anlamını yitiren ve yeni(den) bir anlam kazanan imge, mülk, boyut… Bedene eklenen her yeni malzeme ile bir başka bedeni çağrıştıran ama tam olarak ona dönüşmeyen bir ara alan bir intermezzo… Rhizome, köşeye atılmış, kendini “odak” olmaktan kurtarmaya çabalamış, köşeyi kendine tercih etmiş bir “erkek” bedenin bu hale düştüğü mü yoksa düşürüldüğü mü hakkında mekana yerleştirilmeli bir sahne çalışmasıdır. “Zaman” kavramı ile tek ama geçerli bağıntısı, sahne zamanını bir zaman olarak değil bir mekan olarak kullanmasıdır. Odakta olan bir bedeni izlemeye göre kurgulanmış sahne algısı yerine, hem mekanın hem de sahne zamanının köşe alanlarına sıkışmaya çalışan “dişi” bir erkek bedeni…

“Copycat”

Hareket Tasarımı: İlyas Odman

Kavramsal Tasarım: İlyas Odman

Performans: :İlyas Odman

Ses Tasarım: Bahadır Dilbaz

Işık Tasarım: Metin Çelebi

Süre: 16’’

“Copycat” sendromu

Sürekli izlenilen, takip edilen bir kişinin hareketlerini herhangi bir amaç gütmeden, takıntılı bir şekilde taklit etmeye başlama; arzulanan kişiye onu taklit ederek dönüşme amacı gütme

Mc Cournick Psikoloji Sözlüğü s. 107

birşey kendini niye köşeye atar / neden / ... /hareket sensorlu bir scannerın gözünde "yok" olacak kadar UZUN süredir köşede, hareketsiz yatıyordu... / BİR CESSED bileevet bir cESSEd bile daha çok kıpırdar... / kuş uçmuyor köşede... / neden bu kadar hareketsiz duruyor.... / onu en son ne hareket ettirdi

..ondan sonra bir daha hareket etmedi... / etmedi mi...edemedi mi... / orada duruyor köşede.... / onu biri mi fırlattı / kendini mi düşmeye karar verdi.. / karar var mıydı / yoksa bir kaza mı / ya da bilinç aranmalı mı....

Bir cessed bile daha yaşam dolu... / ..neden duruyor... / neden kıpırdamıyor / herşey yolunda mı... / neredeyse bişiyin cebinden düşmüş biri / ..neredeyse birinin / cebinden düşmüş bişi....

köşede hareketsiz yatanları umursayın... / durgunluklarının / ardında son büyük ve FATAL bir hareketlilik var....DI....

"düğüm teorisi" hakkında

2009-01-08T11:55:00.000-08:00

In time,
No one will remember our work
Our life will pass like the traces of a cloud
And be scattered like
Mist that is chased by the
Rays of the sun
For our time is the passing of a shadow
And our lives will run like
Sparks through the stubble. I place a delphinium, Blue, upon your grave
Derek Jarman’ın “Blue” filminden

Sinemanın yeni dahilerinden Gondry, basitten de basit fikirleri neredeyse bir kuyumcu gibi incelikle işleyerek bize sinemanın özünde bir teknoloji oyunu değil, bir kurgu oyunu olduğunu hatırlatmıştı. “Eternal Sunshine of Spotless Mind” filminde bir ilişkiyi var eden tüm o anların; birbirleriyle bağlandıklarında bambaşka anlamlar üreten ve her yeni anda anlamlarını yeni bir anlam edinmek için kaybeden anların biricilikliğini neredeyse Walter Benjamin’in hayaleti eşliğinde anlatmıştı. Anlar, anlamlar, anılar…Her ne kadar ilişkiyi paylaştığımız insanla ortaklaşa üretsek de anlamlarını kendi içimizde, kendi tekilliğimizde bulduğumuz ve onları paylaşanlardan biri tarafından kendi ürettiği anlamlar ötekine bastırıldığı durumda o ilişkinin korkunç bir tutukluluğa dönüşmesine sebep olan “anlar” üzerine kurgulanmış ve hem minimal seçimleri hem de sahnede yarattığı insanî içtenliği ile Gondry’nin çalışmalarını anımsatan bir sahne işi izledik bodig kapsamında. Konsept ve koreografisi Güneş Çağlar ile birlikte Beliz Demircioğlu Cihandide tarafından, dramaturjisi Aylin Kalem tarafından gerçekleştirilen “Düğüm teorisi”, bir ilişkinin hangi noktada “birbirlerine daha yakın durmak isteyen iki insana bu imkanı sağlayan olanak” ya da “gereğinden fazla karışmış ve kendi varlıklarını unutmuş iki uzantının çözmesi gereken sorun yığını” olduğunu değişik disiplinleri kullanarak öykülüyordu.
Gösterim, her ne kadar bitmemiş bir çalışma olmanın getirdiği bazı kararsızlıkları barındırsa da dramaturjik olarak, ortaya attığı soru(n)ları çevresinde dönen ve asal fikrinden uzaklaşmayan bir yapı sergiliyordu. Disiplinler arası çalışmaların çoğunda görülebilen en önemli sorunlardan biri olan, insan malzemesinin uzağında gereğinden fazla teknik bir fikir çevresinde dönmek ve bir süre sonra “duygusal / emotional” bir etki bırakamamak bu çalışmada görülmüyordu. Bunu sağlayan temel etken, gösterimci olarak Demircioğlu ve Çağlar’ın yakaladıkları uyumlu kimya ve ikisinin de gerçekleştirdikleri gösterim içersinde kullandıkları hareketsel ya da metinsel aygıtlar üzerlerindeki hakimiyetleriydi. Gösterimin çoğunu oluşturan ilk kısım boyunca, her defasında uzayacakları, tamamlanacakları, birbirleriyle ilişkilenecekleri düşüncesi yaratan kısa episodlar bir ilişkiyi paylaşan iki kişinin bu ilişkisine dair imgeler oluşturuyorlardı. Geniş bir masada karşılıklı oturan, masanın yarattığı mesafeyi bazen birbirlerine yakınlaşmak bazen ise birbirlerinden uzaklaşmak için kullanan ikili; bu “an”ları yaratıyor, tekrar ediyor, birbirlerine değişik şekillerde bağlamaya çabalıyorlardı. Arada bir aralarında gerçekleşen diyalogların “saçma”sı genele yayılmış boşunalığı ve acıklılığı arttırıyordu. Bir ilişkinin bittiğinde, geride kalan ortaklığın yeniden anlam kazanması umuduyla tekrar ve tekrar anımsanan, tekrar tekrar anlamlandırılan, isimlendirilen anlar tek başlarına bütünden daha fazla bir şey ifade edebiliyordu. Parçacıklar anlamlı bir bütün oluşturmak amacıyla gerçekten birleşebilir miydi?… “Bütün” mafsal anlamlılığı altında, parçalar anlamlarını kaybeder miydi ya da bir ilişkiyi bir ilişki yapan “an”lar o ilişkinin tamamının ağırlığıyla tam olarak yaşanamıyor muydu, anlamlanamıyor muydu? Demircioğlu ve Çağlar, kurdukları dünyanın içersinde bu sorulara bir yanıt vermeden soruyu görünür kılarak hareket ediyorlardı. Oyunun sorunlu kısımları ise bu yapıdan vazgeçtikleri, episodların bir “yapı” ve bir “bütün” kuracak kadar uzadığı ikinci yarısında baş gösteriyordu. Mekanın içinde süresel olarak daha çok devinen bedenler bizi bir anlama taşıyor, ilk yapıda bizde beliren tatminsizliği ve beklentiyi yok ediyordu. Oysa oyunu var eden en önemli etkenlerden biri bizde beliren bu duyguydu. Bu duygu sayesinde, bir ilişkiyi tekrar ve tekrar kurgulamaya çalışan, düğüm atmak ya da düğümlerini çözmek arasında kararsız kalan iki kişiyle özdeşleşebiliyor; onların paylaştığı sıkıntıyı birebir hissedebiliyorduk. İkilinin doğal ve insanı hatırlatan ( sahnede bir dansçı ya da bir oyuncu, bir “temsil eden” değil, var olan iki birey izliyorduk.) organik kimyaları yerine iki dansçıyı izlemeye başlıyorduk.
Sahneyi kaplayan mavi bir tozun içinde bembeyaz kıyafetlerle beliren ikili her ne kadar episodlar içersinde farklı farklı anları imgeleseler de, bölümleri ayıran karanlıklar arasında bu mavi toza daha fazla bulanmış olarak görülüyorlardı. Sanki farklı anılar hatırlasalar da aynı geniş ve mavi batağa saplanıyorlardı. Sahne mimarisi içinde böyle işe yarayan bir etken varken, bölümleri uzatmak gerekli gözükmüyordu. İçinde devindikleri “teknolojik mavi”, Derek Jarman’ın AIDS nedeniyle körleşmeye başladığı dönemde çektiği ve giderek perdeyi kapyan mavinin en sonunda filmi görünmez kıldığı “Mavi” adlı çalışmasındaki gibi karanlıktan da karanlık, bellek yitimi kadar derin bir maviyi imliyordu. Masa olarak kullanılan yükseltinin altındaki ekranda görünen ve bir bileğin açılışı ile damarların düğümlenişini gösteren video ise “şiddet” duygusunu iki iyi “sahne insanı”nın pasif şekilde zaten oluşturmaları nedeniyle gereksiz ve uzun kalıyordu. Temsilin sonunda maviye bulanmış masanın tam üzerinden çekilen ve temsil süresince masa üzerinde gerçekleşen hareketleri gerçek zamanlı çekimlerle birleştirerek gösteren video ise dramaturjik olarak çevresinde dönülen kavramları daha fazla destekliyordu. İkilinin arasındaki mesafeyi göstergeleyerek ( her ilişki bir mesafe sorunu olarak okunabilir esasında, aralığı bazen yaklaşan bazen uzaklaşan ama asla iç içe geçmeyen iki nesnenin ilintisini var eden bir doğru…) onların ilişkisi olan masa üzerinde temsil süresince gerçekleştirdikleri hareketlerin izleri o an içinde bulundukları durumun görüntüsü bölüyor, parçalıyor; “şimdi”nin şu “an”ın geçmiş “an”lar tarafından sürekli terörize edilmesine neden oluyordu. Oyun sonrasında Hegel’in “Chaosgleichgewicht / Kaos dengesi” olarak tanımladığı kavramı düşündüm. Denge, ilişkilerde o kadar da arzulanması gereken bir durum muydu? Dengeye ulaşan bir ikili, dibe çökmek üzere ağırlaşmaktan, hareketsiz kalmaktan başka ne yapabilirdi ki… Dengenin aranışı ancak bulunamayışı fakat inatla sürekli ve sürekli aranışı bir ilişkiyi var etmez miydi ? “Düğüm Teorisi” bu kadar çok metni, başka üretimi anımsatacak ancak kendi içinde de bir “metin” olabilecek bir çalışma olarak görülüyordu.

Nostalji / Yorgun 1 hakkında / www.antipopuler.com /

2008-10-28T08:19:00.000-07:00

Koreograf, dansçı İlyas Odman'ın şu sıralar Galataperform'da sahnelecek "Yorgun version 1" adlı eserine, ansızın bir başka mekanda daha rastlayabileceğinizi de düşünerek odaklanmaya karar verdik. Ancak bu kez koreografın kaleminden gerçekleştiriyoruz bunu. Müzik tasarımı Bahadır Dilbaz, dramaturjisi Alexandre Abellan ve Hanna Koriech'e ait eserde İlyas Odman koreograf, dansçı ve kostüm tasarımcısı olarak karşımıza çıkıyor. Ve eserin konseptini ve üretim sürecini bizimle paylaşıyor...

Kafka'nın 'Dönüşüm' hikayesinde Gregor Samsa; bir sabah yorgun uykusundan uyandığında kendini dev bir böceğe dönüşmüş olarak bulur. Buradaki göndermelerden ilki Samsa'nın yorgunluğu'dur. Onu böceğe dönüştüren olgulardan en önemlisi yaşadığı şartlardan oluşan ağın onu fiziksel ve düşünsel olarak 'yormuş' olmasıdır. Yorgunluk, ekstrem çalışmanın getirdiği kassal bir sonuç değil, belli bir aynılığın, bir rutinin, geleceğe karşı bir ümitizliğin yarattığı bir 'ruh hali'dir. Güçsüzlükle alakası yoktur, başlı başına 'ezici' güç olan bir durumdur. Koreografinin ilk kısmında 'güçlü' bir bedenin 'güç'e dayalı akrobatik hareket kombinasyonlarının nasıl 'güçsüz' gözükebileceğinin araştırılmasının nedeni budur; hareket bireyin bedeni dışından uygulanıyor, kuvveti kalmayan beden büyük bir 'güç'le savruluyordur, yorgun beden 'güçsüz' değildir, sadece uygulanan güç onun kontrolünden çıkmış, 'dışarı'dan uygulanmaktadır. Bu noktada birey bedeniyle yabancılaşmış, onu 'dışlamış', 'böcek'leştirmiştir. Böcek, insan bedenine en uzak organik formdur, hem fiziksel şekil hem de hareket biçimi olarak en 'öteki' olandır. Bir böceği beden olarak kabul etmek bireyin en kendine ait olana, 'bedeni'ne tam anlamıyla yabancılaşması demektir. İşin ilk kısmında bu yabancılaşma hareketsel olarak araştırılmıştır, bedenini yorgunluk nedeniyle yitirmek...İkinci kısımda ise bedeni tanımlayan en önemli algıların, yani beş duyunun yitimi ve geri kazanımı araştırılmıştır. İnsan bedeniyle ve diğer beden/mekanlarla sadece beş duyusu ile iletişim kurar, onu 'kendisi' yapan bilgi/anı/izlenim deposunu bu beş algının kullanımı ile elde eder. Genel geçer hareket/davranış kalıpları bu beş algının tüm bireylerde 'aynı' olması üzerine kurulur. Kendi vücudunuza ve diğerlerinin vücuduna yöneliminiz bu algıların ortak özelliklerine göre kurgulanır.

Peki böceğe dönüşme sürecinde bu algılarını yitirmiş ve yenilerini kazanmış birey, onlara tekrar eriştiğinde kendi etine ve çevresinin etine nasıl tepki verir? Bu tepkiler genel beden sosyolojisine ne kadar uyar? Toplumsal bakış üzerinden kurgulanmış beden dili bireysel olarak yeniden oluşturulduğunda ne kadar kabul edilebilir görünür?Kafka'nın 'Dönüşüm'ündeki değişimin çağdaş bireyin kendini ve etini 'öteki' kılması metaforu dışında, işin kullandığı bir diğer metin ise 'dans' eyleminin kendisine dönüştü. 'Dansçı/dans edebilme yeteneğine sahip olan kişi' bedenine yakınlaşan mıdır, yoksa ona belli teknik süreçler sonrasında yakınlaşan mıdır? Klasik bale, jimnastik, akrobasi, modern dans gibi dans teknikleri ile eğitilen beden kişiselleşir mi, yoksa tam tersi standardize mi olur? İkinci kısımda kullanılan şarkıda sorulan soru hem dansçının kendisine hem de seyredenedir: 'Fiziksel nedir?', 'Güzellik nedir?' soruları 'bedenin estetiğine ve gücüne' dayalı olduğu düşünülen dansta nasıl bir karşılık bulabilir? Koreolojik yapının iki kısmının arasında özellikle bu çelişki üzerinde durulmaya ve bu çelişki görünür kılınmaya çalışılıyor. İlk kısımda 'seyredenin yapamayacağı güçlü ve estetik bir yapı içinde hareket eden dansçı' bedenine yabancılaşmanın en üst noktasında seyircinin hayranlığını uyandırır, ama bu hayranlık bir noktada 'öteki'ne duyulan hayranlıktır; genel yapının dışında olana, azınlıkta olana, yeteneği içerisinde sıkıştırılmış, 'sahne'ye, yaşam alanının dışına itilmiş olana duyulan 'hapsedici' ve 'kısıtlayıcı' bir hayranlıktır. Dansçı, yabancılaşmış olandır, tüm bedeni onun olmanın ötesinde hem seyirciye hem de dans tekniğine aittir. İkinci kısımda ilk duyu organı olan 'dokunma'yı geri kazanırken herhangi bir sosyal vektörü olmayan 'omuz'una ve temel sosyal vektörlerden biri olan 'cinsellik'i üreten 'üreme organı'na aynı yabancılıkla yaklaşır. Toplumsal davranış biçimlerinden arındırılmış, bir noktada 'uzak'a, yani 'sahne'ye itilmiştir. Ancak bu yabancılaşma gerçeği sahne yalanına taşındığında irite edici bir yapıya kavuşur, çünkü her önkabul gibi bu davranış biçimi varolsa da bilincin ardında taşınır, bilinçüstüne çıkmaz. Dansçının cinselliği dansçı olmayanın cinselliğini saklamasını olumlar, dansçı cinselliğine yabancılaşırsa seyreden onu kabul etmek zorunda mı kalır? Dansçı en son noktada bir 'böcek' olarak varolduğu sahnede onu tüm diğer algılarıyla beraber geri kazanmaya başladığında, onun üzerinden toplumsal algıyı çektiğinde ve diğer alımlamalarıyla (tat, ses vs...) aynı değeri verdiğinde nasıl bir alımlama oluşur? İşin bir diğer göndermesi de böyle okunabilir mi? Kafka ilk olarak bu öyküsüne 'değişim' adını vermişken sonra 'dönüşüm' olmasına karar vermiştir. Bunun nedenini 'değişim' kelimesinin 'otokontrol' kavramını daha çok içermesi olarak gösterir. Değişim bireyin aldığı bir karar doğrultusunda, bilinçle izlenilen bir süreçtir. 'Dönüşüm' ise daha organik ve daha bilincin kontrolu dışında, bedensel bir eylemdir; böcek dönüşür, tırtıl dönüşür, Gregor Samsa eylemsizliği ve kabulu nedeniyle dönüşür. Dansçı teknik eylemle, standartizasyonla bedene yabancılaşmanın en uç noktasına gidebilir ve dönüşebilir. İşin sonunda dansçının/Gregor Samsa'nın en son kazandığı duyu organı 'görme'dir, genel yapının üzerine kurulduğu en temel duyu organı olan 'görme' seyretme eyleminin temelidir, genel yapının asalı 'seyretme' eylemi üzerine gerçekleştirilir. Sahne sanatı her ne kadar 'duyma' organını da kullansa da -ki sahnedeki dansçı/Gregor Samsa'nın 'duyma' organına kavuştuğunda duyduğu ilk ses eserin müziğidir, seyircinin eserin başından beri duyduğu müziği dansçı sonra duyar, bu işte dansçı hakimiyetini yitirmiştir, iktidar seyircidedir- esas olarak 'görme'ye yaslanır. Dansçı/Gregor Samsa görmeye başlar başlamaz sahne alanındaki yabancılaşmasını farkeder. Bu alan duyularını geri kazanmış, onları 'fiziksel' olarak kabul etmiş ve sosyal kodlarından sıyırmış olan bir eski dansçı / yeni 'hiçbir şey' için yabancı bir alandır, yaşamın dışındadır. İşin sonunda 'tamamlanmış' olan dansçı, en son seyredene bakar, bu bakışın içerdiği duygu şaşkınlık ve meraktır. Aynı zamanda bir yargı içermez, kesinlik taşımaz, fiziksellik kesinlik taşıyan bir yapı değildir, kesinlik insan yargılarında ve eylemlerinde arzu edilen ama asla ulaşılamayan, 'var kabul edilen' bir önermedir. Gregor Samsa fizikselliğine kavuştuğunda elde edeceği bedeni yeni bir bedendir, hem geçmişi içeren hem de bugünü kutsayan. İşin sonundaki dansçı dans olmayan bir hareketi, geçmişi içeren ama geleceğe bir önerme getiren bireye 'dönüşmeyi' arzulayandır. Bir özeleştiri ve bir gülümseme olmayı diler ve soru şudur: 'What is phsical? (Fiziksel nedir?)'İlyas OdmanFotoğraflar: Pınar İlkiz

Radikal II / 12.10.2008 / İlyas Odman / Ada’nın ‘kırılgan’ zemini üzerinde ‘çağdaş sanat’

2008-10-20T13:56:00.000-07:00

Koreografisini İlyas Odman’ın gerçekleştirdiği Garajistanbul projesi ‘Camadamlar’, ‘Sanat Lefkoşa’da’ kapsamında, Lefkoşa’da sergilendi
“...Yerden yükseltilerek ‘ada’laştırılmış bir yüzey üzerinde, bazen birbirlerini tehdit ederek bazen birbirlerine destek olarak ilerlemeye; daha doğrusu var olmaya çalışan iki beden...” Camadamlar’ın, Avrupa’nın son ikiye bölünmüş şehri Lefkoşa’da, Selimiye Meydanı’ndaki gösterim öncesi, “Sanat Lefkoşa’da” isimli etkinliğini gerçekleştiren EMAA (Akdeniz Avrupa Sanat Derneği) Başkanı Zehra Şonya’nın kurduğu cümle buydu. Çağdaş sanat etkinlikleri günümüzde, gerçekleştirildikleri mekân ve zamanın yaşam göstergelerini hem yansıtmaları, hem arşivlemeleri hem de değiştirmeleri ile tanımlanıyor. “Sanat Lefkoşa’da/Art in Nicosia” da, hem içeriği hem de geliştirdiği tavrıyla, üzerinde oluşturulduğu “ada”ya dair, kuşbakışı bir bakış imkanı sunuyordu.Sanatın ithal/ihraç edilebilen bir meta nesne haline dönüştüğü bu dönemde; kamusal alana taşınan sanatsal ürünün hangi “kamu”ya, hangi alana taşınacağı; sanatın işlevselliği, dönüştürücülüğü gibi soru(n)lar, özellikle İstanbul gibi çağın tüm karmaşasını yansıtan ve tekrar üreten bir şehirde yaşayan her sanat üreticisinin kafasını karıştırıyor. Büyük ya da küçük ölçekli birçok oluşum bu sorulara cevap arayamadan yok oluyor ve yerini hemen bir başkasına bırakıyor. Bu noktada EMAA’nın etkinliği, devasa sanat kültür organizasyonlarının eşiğinde ve içinde olan bizlere yeni açılımlar sunan pek çok nüveyi barındırıyor. Selimiye Meydanı’nın, sağında ezan sesi yükselen kiliseden devşirme bir camiyi, solunda Hatırla Sevgili‘nin çınladığı meyhaneyi bırakan “ada zemin”inin üzerinde, başkaları tarafından kırılganlaştırılmış, yaşamlarının bu riskli ve trajik dünyasını içselleştirmiş; kendilerinin içinde kurguladıkları oyunun tüm zorluklarını “hayat”ları olarak kabul etmiş iki bedenin oyunu oynandı. Zehra Şonya, bu oyunu seçme nedenlerini sıraladı. Şehrin içinde barındığı ve uzaktan olabildiğince oryantalize edilebilecek bu ikili yapı, orada bu durum içinde yaşayan, bu durumla şekil alan bireyler için “avangard” bir performanstan başka bir şey değildi. Gerçek yaşam ve gerçeklik, bir performansa ya da bir temsile dönüşmüştü. Bir oyun, bir yazılım ve bir risk... Yıllardır uzaktan “seyir” edilen ve çözülmesi gereken sorunları uzaktakiler tarafından “tarif” edilen bu “ada zemin”in ahalisi, işte tam bu kırılganlığı sorguluyordu. Çözüm önerileri, sorunu dillendirenler tarafından üretilebilirdi ancak yeni çözümlerden önce sorunu tarif edenlerin değişmesi gerekiyordu. Tüm sorunların yeniden tarif edilmesi gerekiyordu. “Ada zemin”i kim kurgulamıştı? Bu iki bedeni cam bardaklar üzerine, ne ya da kim çıkarmıştı? Onların orada, birbirlerinin karşısında duruyor olma durumu, “ada zemin”in varlığını mı güçlendiriyordu ve daha işlevsel hale mi getiriyordu? Kimin için işlevsel, kimin için daha faydalıydı bu karşıtlık?
Niye zemine inmiyoruz?Gösterim sonrası EMAA ekibinin bizi götürdüğü Lokmacı Kapısı, “ada zemin”in üzerinde hareket etmeye çalışan bedenlerin temas noktalarından biriydi. Aynı Camadamlar’daki gibi ötekine dokunma umuduyla girilen her temas, riski artırıyordu. Bu çaba, aynı zemini paylaşan iki bedeni birleştirmekten çok ayırıyordu. Tam olarak bir mantık, bir gerekçe ya da bir zorunluluk değildi hissedilen; acıklı bir saçmalık, sınırlandırılmış fiziksellik...Gösterim öncesi Selimiye Meydanı’nı dolduran çocuk kalabalığı, kendilerine başta garip ve saçma gelen riskli hareket serileriyle bardakların üzerinde ilerleyen iki bedeni büyük bir dikkatle “uzaktan” izlediler. Temsil bitip bedenler onların arasına karıştığında, çocuklardan biri “Niye normal normal yerde yürümüyorsunuz” diye sordu. Yıllardır “temsil” alanını uzaktan izleyip kendi bulundukları konumların çıkarlarına uygun “çözüm”ler öneren bir ülkenin vatandaşı ve “saçma” bir gösterimin parçası olarak ona “Doğru ya, niye zemine inip yürümüyoruz ki?” dedim. Sanki bana benim aklıma hiç gelmemiş yepyeni bir “çözüm”ü göstermiş gibi gururlanan çocuk, bisikletine atlayarak arkadaşlarına doğru uzaklaştı.EMAA, üçüncüsünü bu sene “Sanat Lefkoşa’da/Art in Nicosia” başlığı altında gerçekleştirdiği etkinliğinde, Türk ve Rum sanatçıların ortak katılımı ve üretimiyle, yeni “temas” noktaları yaratmayı hedefliyor. Yaşam alanına dair “sorun”ların, o “sorun”ları yaşayanlar tarafından tanımlandığı günlerin umuduyla...

"Imago", "As all this happen..." kapsamında İspanya'da / "Imago" in Spain

2008-10-20T06:57:00.000-07:00

İspanya Huarte Çağdaş Sanat Merkezi, 11 – 16 Kasım tarihleri arasında sanat ve yaratıcılık yoluyla yeni bir diyalog ortamı yaratıyor. Fotoğraf, video, performans, müzik, sinema ve edebiyat dünyasından seçilmiş 15’ten fazla sanatçıyla “ As all this happen / Tüm bunlar olurken” ana başlıklı aktivitede, Beral Madra’nın genel danışmanlığında Çağdaş Türk Sanatı’na dair genel bir bakış oluşturulacak. Video-ist, Vahit Tuna, Nermin Saybaşlı, Derviş Zaim, Erdem Çoloğlu, Zeynep Gedizoğlu, Başak Dilara Özdemir, Sıtkı Kösemen, Gül Ilgaz, Ferhat Satıcı, Necmiye Alpay, Nezaket Ekici, Meltem Ahıska, Erdem Akan ve Perihan Mağden’den oluşan sanatçı grubu etkinlik boyunca hem sanat ürünlerinin paylaşımı hem de gerçekleştirilecek olan yuvarlak masa toplantıları sayesinde genel geçer yargılar dışında, Türkiye’yi tarifleyen “tüm olaylar olup biterken…” kendi öznel duruşlarını ve görüşlerini paylaşma fırsatı bulacaklar. Bağımsız koreograf İlyas Odman’da “As all this happen” kapsamında 13 Kasım gecesi “Imago” adlı performansını sergileyecek.

Ayrıntılı bilgi için:
http://www.centrohuarte.es/index.php/es/actividades/jornadas-la-otra-orilla-i-encuentro-sobre-culturas-contemporaneas-turqua-mientras-todo-esto-ocurre

The Huarte Center through “While all this happens” that it will be celebrated from the 11 to the 16 of November proposes to establish a dialogue against the complex through art and the creativity. Photography, video, performance, music, cinema, Literature and the most innovating design will give life to the first great Encounter with the Contemporary Turkish Culture. " The other ORILLA". I Encuentro on Contemporary Cultures. TURKEY. " While all this ocurre". 11-16 of November. Huarte center. Why what it seems to us so near, as the dream of an escape in a long weekend, can so be not known? Istambul, beyond its stones and of the weight of history, the complexity of its anxieties of modernization and of the height of a never univocal Islam, owns an alive, plural contemporary culture and with a noticeable social character. The Huarte Center through " While all this ocurre" , that it will be celebrated from the 11 to the 16 of November, it proposes to establish a dialogue against the complex through art and the creativity. Photography, video, performance, music, cinema, Literature and the most innovating design will give life to the first great Encounter with the Contemporary Turkish Culture. A process that can abrir a new perspective for the public and artists of Istambul and Navarre, that, as it affirms Beral Madra, commissariats of Encuentro, " they will be able to include/understand the aspirations and forms to make art of the other, to find similarities and diferencias". To know themselves, to share, to create and to feel, of one to another border

"YORGUN" 13. Ankara Tiyatro Festivali'nde

2008-10-20T06:24:00.000-07:00

24 KASIM 2008PAZARTESİ

AYRİN ERSÖZ-İSTANBUL “Atro fi 1 isimler Evi”(1.Perde)

İLYAS ODMAN DANS VE HAREKET PROJESİ-İSTANBUL “Yorgun”(2.Perde)

Saat:20:00

Yer:DT Akün Sahnesi

Bilet: 16 YTL

NOT: İki farklı tiyatro aynı seansı paylaşacak

Bilet satın almak için: http://www.mybilet.com/taksav.php

Festival hakkında ayrıntılı bilgi için: http://www.taksav.org/

İlyas Odman, iki farklı temsilde “Yorgun” adlı eserinin iki bölümünü sundu. Bomboş bir sahnede tahta bir masa ve bir insan bedeni… İzlerken, izlerken, bir süre sonra hani Edip Cansever’in dediği gibi “masa da masaymış ha”, masa uçtu kanat çırpan bir kuş oldu; beden de akıp giden bir su…” Zeynep Oral / “Cumhuriyet” Gazetesi 11.02.2006

"FKM'nin Şubat programının son gösterisi ise İlyas Odman'ın bir çalışması. "YORGUN" serisinin üçüncüsünü oluşturan bu çalışma İlyas Odman'ın kendine özgü tavrını bir daha gösteriyor. Kavramsal tasarımını Evren Erbatur ile birlikte oluşturduğu, koreografisini ve performansını kendisinin üstlendiği Yorgun 3'de "sıkılmak" ile başlayan bir oyun kuruluyor. Bu oyunda İlyas, anlamsızlıkların çoğalarak oluşturduğu bir estetikle adeta maniyerist bir duruş sergiliyor. Arayışlar tatminsizliklerle gelen bu oyunda, koşullandırılmış logos'tan alea'ya insana dair bir sıçrayış izleniyor." Aylin Kalem / “Time Out İstanbul” 08’Şubat

“…Odman’ın seyirci üzerinde mutlak bir hakimiyeti var. Bu hakimiyet duygusu, yorgunluğun bir tür can sıkıntısına dönüşmesinin vurgusu olan bant sesinin tekdüzeliği aşamalarında doruk noktasına çıkıyor. Sessizlik içinde de bedenini vurgu noktasında tutmayı başarıyor sanatçı… ”Gürol Tonbul / Akşam Gazetesi 09.02.08

Camadamlar Kıbrıs "sanat lefkoşa'da"

2008-10-06T10:40:00.001-07:00

"İlyas Odman ile Çağdaş Dans Tekniği" başlıyor.

2008-09-30T07:53:00.000-07:00

"İlyas Odman ile Çağdaş Dans Tekniği"

Eğitmen: İlyas Odman

Seviye: Başlangıç & Orta

Tarih: 10 Ekim Cumartesi'den itibaren her cumartesi

Saat: 14.00 - 16.00

Ücret: 175 YTL

Yer: Kadıköy Sanat Merkezi*

Kayıt için ilyasparallel@gmail.com adresine mail atabilirsiniz.

1970’li yıllardan beri modern dans alanında en çok kullanılan tekniklerden biri olan; nefes kullanımı, bireyin yer hareketleri yolu ile minimum eforla maksimum harekete ulaşmasını ve bu süreçte edindiği anatomik bilgileri hava setleriyle ikili alıştırmalara aktarmasına dayanan “release teknik” hakkında bir atölye çalışması…
Yerde esneme hareketleri ile başlayan çalışma diyafram ve göğüs nefesi ile yapılan yer kombinasyonları ile başlar. Isınma sonrası yerden havaya kalkılarak basit yoga esnemelerinden daha komplike sayılı setlere doğru ilerlenilir. Bundan sonra ise, ikili çalışmalarda bireyin kendi bedeninde elde ettiği bilgi bir diğerinin bdeninde tekrar gözden geçirilir. Ayrıca kasların uzaması ve yeniden kısalması, kas yapısının genişletilmesi ve esnemenin sağlanması, dersin büyük bir bölümünü kapsar.

bodig / ara-yüz(süz) “Bedenler ve Teknolojiler” üzerine bir dizi etkinlik

2008-09-08T07:05:00.000-07:00

"camadamlar" Lefkoşe'de

2008-09-08T06:30:00.000-07:00

bodig kapsamında / “Under_score” – atölye-sahne performansı

2008-09-02T07:37:00.000-07:00

“Under_score” – atölye-sahne performansı
d-flesh – Armando Menicacci, Christian Delécluse (Fransa – İtalya)
Talimhane Tiyatrosu, 24 Eylül , 21:00

İstanbul Bilgi Üniversitesi – Sahne Sanatları Alanı’nın desteğiyle santralistanbul kampüsündeki dans stüdyolarında ön çalışmalarının gerçekleştirileceği Underscore, kullanıcıların, gerçek-zamanda oluşturulan yönergeler üzerine doğaçlayabilecekleri koreografik bir sistem. Dansçılar tarafından yorumlanacak işaretler mekanı çevreleyen ekranlar üzerine yansıtılıyor. Bu projenin boDig 08 kapsamında gerçekleştirilecek ayağında Armando Menicacci ve Christian Delécluse, aralarında İlyas Odman, Tuğçe Tuna, Berrak Yedek, Ayrin Ersöz’ün de bulunduğu Türkiye’nin çağdaş dans alanındaki koreograflarıyla birlikte çalışacak ve sonunda da bir performans gerçekleştirecekler.Ekranların üzerinde her dansçı bir renkle ifade ediliyor. Doğaçlama mekanı ekranların orta kısmında gösteriliyor, ekranların iki yanında bulunan kutular ise yazılı yönergeler içeriyor. Böylelikle, baş kişilere verilen işaretler, mekan, davranış ve oyun biçimiyle ilgili kısıtlamalar getiriyor. Bu işaretler, 2005 yılında Armando Menicacci ve Alain Buffard’ın dans notasyonu üzerine yaptıkları bir araştırmanın sonucu.Kısıtlamalar yarı tesadüfi bir şekilde oluşuyor. A. Menicacci ve C. Delécluse, gerçek-zamanda belli işaret tiplerinin olasılıklarıyla oynayabiliyorlar. Böylece, bilgisayarın doğaçlaması ve onların müdahaleleriyle birlikte ortaya bir doğaçlama partisyonu çıkıyor.Bu proje hem araştırma, hem eğitim hem de gösteriye yönelik bir sistem sunuyor. Under_score’un İstanbul ayağının gerçekleştirilmesinde ecf (european cultural foundation), Fransız Kültür Merkezi, İtalyan Kültür Merkezi ve İstanbul Bilgi Üniversitesi-Sahne Sanatları Alanı destek vermiştir.Christian Delécluse, Sanat ve Mühendislik/mimari eğitimini tamamladıktan sonra, ilk sanatsal işbirliklerini bir video sanatçısı ve ses tasarımcısı olarak Kanada’da genç koreograflarla gerçekleştirir (1998-2004). Fransa’ya dönüşünde mimari etkinliklerinin yanı sıra, çağdaş yaratımlarda yeni teknolojilerin kullanımı üzerine bir araştırma yapar. Bu yol onu, 2005 yılında Anomos’un başkanlığını yapmaya kadar götürür. 2007’de Armando Menicacci ile birlikte d-flesh’i (performans sanatları etrafında plastik sanatlar, müzik, sahne ve teknoloji araştırmaları laboratuvarı) kurar. Aynı zamanda l’Ecole Spéciale d’Architecture’de ders vermektedir.
Armando Menicacci dans çalışmalarından sonra, Müzikoloji alanında yüksek lisans yaptı ve doktorasını, dans ve dijital teknolojilerde yaratım ve pedagoji araştırma laboratuarı olan Médiadanse’ı kurduğu ve yönettiği Paris 8 Üniversitesi’nde dans ile dijital teknolojiler arasındaki ilişkiler üzerine yaptı. Christian Delécluse ile birlikte d-flesh’i kurdu.Araştırma ve eğitim alanındaki etkinliklerinin yanı sıra, Rachid Ouramdane, Vincent Dupont, Alain Buffard, Kondition Pluriel gibi koreograflarla işbirliği yapıyor. Ayrıca etkileşimli enstalasyonlar gerçekleştirdi.

Radikal 18.07.2008

2008-08-30T11:10:00.000-07:00

Time Out / Mart 2008 -Aylin Kalem

2008-08-29T08:21:00.001-07:00

Mayadrome Mart 2008 / Özgün Tanglay

2008-08-29T08:09:00.000-07:00

trendsetter / ocak 2008 / oktay tutuş

2008-08-29T07:36:00.000-07:00

marie claire- şubat / 2008

2008-08-29T07:33:00.000-07:00

Zeynep Aksoy / Taraf 22.06.2008

2008-07-06T03:53:00.000-07:00

Kavramsal bir noktadan yola çıkan modern dans üzerine yazmak çok güç. Bütünlüklü bir öykü ya da temsil değil; imgeler, soyut fikirler, bazı izler var ipucu olarak karşınızda çünkü.

Geçici İşgal kapsamında sahnelenen İlyas Odman’ın imago forever’ı da böyleydi. Odman’ın program notlarında belirttiği gibi “bir şeyi hatırlatan ama temsil etmeyen imgelerden kurulu.”

Belden aşağısında çok uzun pembe kadife bir yastık yüzü/çuval, başında çok ağır ve kısıtlayıcı görünen aynı kumaştan bir yastık/başlıkla dansçı (Odman) sürünerek sahneye giriyor ve performansın tamamını bu kostümden kurtulma “çabası” oluşturuyor.

Hatırlattığı imgeler, osmanlı şehzadeleri, sürüngenler, deniz minareleri, kapana kısılmışlık... İşin çıkış noktası İstanbul’da cinsel azınlıklar için kullanılan “yastıkısıran” deyimiymiş. Bu yaftaya bürünerek ondan kurtulma çabasının kendisiydi “imago forever.” Çarpıcıydı.

imago at french institute istanbul photos by aslı bayram

2008-07-06T03:46:00.001-07:00

Camadamlar ve Erdem Helvacıoğlu

2008-04-10T15:26:00.000-07:00

"Camadamlar", orjinal müziğine kavuştu. Türkiye'nin önemli müzisyenlerinden Erdem Helvacığlu'nun "Camadamlar" için özel olarak tasarladığı müzik / ses tasarımı ilk kez 12 - 13 Mayıs tarihlerinde garajistanbul temsillerinde seyirci ile buluşacak.

“CAMADAMLAR” eski Galata Köprüsü’nün ayaklarında…

2008-04-10T15:23:00.000-07:00

“CAMADAMLAR” eski Galata Köprüsü’nün ayaklarında…

İBŞT Dans Maratonu Kapsamında
14 Mayıs Çarşamba 20.30
Eski Galata Köprüsü

garajistanbulpro
Koreografi: İlyas Odman
Müzik Tasarım: Erdem Helvacıoğlu
Işık Tasarım: Yüksel Aymaz
Performans: İlyas Odman & Çağlar Yiğitoğulları

”Camadamlar” 2007 – 2008 sezonunun son temsilini Haliç’in dalgaları üzerinde gerçekleştirecek. Türkiye’nin önemli müzisyenlerinden Erdem Helvacıoğlu’nun projeye özel tasarladığı yeni müziği ve Yüksel Aymaz’ın yanmış köprü mekanına uyumladığı ışık tasarımı ile “Camadamlar” Mayıs ayında İstanbul Büyük Şehir Tiyatroları’nın organize ettiği Dans Maratonu’nda sergilenecek.

…"camadamlar", kaçan adamın kırılgan adımları üzerine bir dans tiyatrosu işi olarak okunabilir. Tam anlamıyla eline aldığı her şeyin kırıldığını; kendini yüzyıllarca adamaya alıştığı, neredeyse tüm değer yargılarının; giderek kıyamete, yıkıma yanaşan dünyayı çözümlemekte yetersiz kaldığını; inanmakta giderek zorlandığını anladığı, bir "mekan-zaman" da geçer. Bu "mekan-zaman" ne kadar belirsiz gözükse de, esasında giderek yaklaştığımız o büyük çözülme, büyük parçalanma zamanıdır veya insanoğlunun sınırsız taleplerinin sınırlı dünya kaynaklarına yetmeyeceğini anladığı, yani "yaratıldığı" ilk günden beri yaşanılan tüm zamanlardır.

İşi oluşturan ana soru ise şudur: Peki yine de bu kadar kırılgan ve aynı anda yaralayıcı iken elimizi attığımız her şey, niye elimizi uzatırız inatla bir başkasının eline? Hangi noktada, kesişen "kırılgan" adımlar beraber yürünen ve yüründükçe sağlamlaşan ortak bir "zemin" e dönüşebilir? Ya da dönüşebilir mi..?

"Yorgun III" Doğuş Üniversitesi'nde...

2008-04-10T15:14:00.000-07:00

20 Mayıs Salı saat 20.00
Doğuş Üniversitesi

"Yorgun III" Tiyatro Duru'dan sonra Kadıköy yakası gösterimlerine, Doğuş Üniversitesi Sahnesi'nde devam ediyor.

“Yorgun” ve “imago_forever / açık prova” GEÇİCİ İŞGAL kapsamında Bilgi Üniversitesi Silahtarağa Kampüsü’nde…

2008-04-10T14:54:00.000-07:00

Imago_forever /açık prova: 21 Mayıs Çarşamba saat 20.00
Yorgun: 22 Mayıs Perşembe saat 20:00
Yer: Bilgi Silahtarağa Kampüsü

Çağdaş Gösteri Sanatları Girişimi ÇGSG’nin organizasyonu ve Bilgi Üniversitesi işbirliği ile Bilgi Üniversitesi Silahtarağa Kampüsü –SANTRAListanbul sergi mekanında gerçekleşecek olan “GEÇİCİ İŞGAL” kapsamında İlyas Odman “YORGUN” çalışmasının 2008 sezonu son temsilini ve gelecek sene projesi olan “imago_forever”in açık provasını gerçekleştirecek.

darb/izmir

2008-04-07T12:18:00.000-07:00

yorgun III / tiyatro duru'da

2008-04-01T08:15:00.000-07:00

Yorgun III

Kavramsal tasarım. Evren Erbatur / İlyas Odman

Koreografi. İlyas Odman

Dramaturji. Evren Erbatur

Müzik tasarım. Bahadır Dilbaz

Performans: İlyas Odman

Işık Tasarım. Yüksel Aymaz

Süre. 42’

“…İlyas Odman, iki farklı temsilde “Yorgun” adlı eserinin iki bölümünü sundu. Bomboş bir sahnede tahta bir masa ve bir insan bedeni… İzlerken, izlerken, bir süre sonra hani Edip Cansever’in dediği gibi “masa da masaymış ha”, masa uçtu kanat çırpan bir kuş oldu; beden de akıp giden bir su…”

Zeynep Oral / “Cumhuriyet” Gazetesi 11.02.2006

Aylin Kalem / “Time Out İstanbul” 08’Şubat

”Gürol Tonbul / Akşam Gazetesi 09.02.08

imago_forever / work in progress

2008-04-01T07:59:00.000-07:00

“imago_forever” İstanbul Fransız Kültür Merkezi
22 Nisan Salı saat 20.30

Koreografi: İlyas Odman
Kavramsal tasarım: İlyas Odman
Saksafon & Doğaçlama: Aytuğ Aksakal
Vokal & Doğaçlama: Hana Koriech
Proje Yönetimi: Hande Minetoğlu

Koreograf İlyas Odman’ın 2007 – 2008 sezonunda sergileyeceği ve e- günlüğünü

www.ilyasodman-darb.blogspot.com adresinden yayınladığı “DARB” adlı çalışmanın ön gösterimlerinden ilki olan “imago forever” iki müzisyenin ile gerçekleştirilecek iki ayrı solo ve bir “sessiz” soloyu kapsıyor. Aytuğ Aksakal’ın saksafonu ve Hana Koriech’in sesi ile katılacağı performans bir denemeden çok kendi içinde tutarlı bir bütün arzetmeye çalışıyor.

...imago forever,bir “açık prova” olduğu kadar sürrealist bir sahne yerleştirmesi olarak okunabilir. Sahnede olan bitenler kopuk imajlardan ibaret bir performansın izlerini taşır. Aynı Cocteau'nun resimde, Genet'in sahne dilinde ve Lynch'in sinemada gerçekleştirdiği "birşeyi" hatırlatan ama temsil etmeyen imgelerden kuruludur. İşin çıkış noktası İstanbul argosunda cinsel azınlıklar için kullanılan "yastık ısıran" deyimidir. Sahnede bazen kesişen bazen birbirinden tamamen ayrılan üç performer, tıkılı kaldıkları köşelerinde "birşey" ifade etmeye gayret ederler, mana arzetmeye ve orada olduklarını başta kendilerine kanıtlamaya...Ancak performans,onların "başarı"larına değil "çaba"larına odaklanır...Köşeye itilenin "beden"inin içindeki "çaba"ya odaklanır, baştan başarısızlığa mahkum kabul edilen çabaya...

KÖŞE:
“ birşey kendini niye köşeye atar
neden...
hareket sensorlu bir scannerın gözünde "yok" olacak kadar UZUN süredir köşede, hareketsiz yatıyordu....
BİR CESSED bileevet bir cESSEd bile daha çok kıpırdar...
neden bu kadar hareketsiz duruyor....
onu en son ne hareket ettirdi
..ondan sonra bir daha hareket etmedi...
etmedi mi...edemedi mi...

orada duruyor köşede....
onu biri mi fırlattı
kendini mi düşmeye karar verdi..
karar var mydı
yoksa bir kaza mı
ya da bilinç aranmalı mı....

Bir cessed bile daha yaşam dolu...
..neden duruyor...
neden kıpırdamıyor
herşey yolunda mı...
neredeyse bişiyin cebinden düşmüş biri
..neredeyse birinin cebinden düşmüş bişi....

köşede hareketsiz yatanları umursayın...
durgunluklarının
ardında son büyük ve FATAL bir hareketlilik var....DI....”

Gürol Tonbul / Yorgun / Akşam Gazetesi 09.02.08

2008-02-24T10:42:00.000-08:00

İnsanla anlamlanan, insanla anlamlandırılan her şey yalnızlıktır. Belki de, insanın tüm eylem ve hallerine sinmiştir yalnızlık kokusu, kim bilir? Bu koku, yalnızlığın çıldırtıcı sessizliğiyle birleşince, her yalnızlık çağrışımsal, imgesel, bazen de metaforik (sembollerle, simgelerle açıklanan) eylemlerle dışa vurur kendini.
Dansçı İlyas Odman da “yapayalnız bir yalnızlık” arayışında, hesaplaşmasında bedeninde küçük kıpırtılarla karşılıyor seyirciyi. Bir masa var sahnede. Masaya kapanmış bir beden aydınlanıyor parçalı ışıklar altında. Masada dolaşan parmaklar, ayak devinimleri ve huzursuz kıpırdanmalar artıyor giderek. Yorgun bir bedenin karşı konulamaz huzursuzluğu var karşımızda. Sessiz bir kabul görüyor seyirci yorgun bedenin arayışlarında. Yüzükoyun masaya kapaklanan bir bedenin devinimleri Edip Cansever ’in Masa şiirini çağrıştırıyor bana:
“(...) Adam masaya / aklında olup bitenleri koydu / ne yapmak istiyordu hayatta/ işte onu koydu / kimi seviyordu kimi sevmiyordu/ adam masaya onları da koydu/ (...) Uzandı masaya sonsuzu koydu/ (...)uykusunu koydu uyanıklığını koydu/ tokluğunu açlığını koydu/ masa da masaymış ha/ bana mısın demedi bu kadar yükle / bir iki sallandı durdu / adam ha babam koyuyordu”
Odman’ın yorgunluk teması, giderek, bir şey yaratma sürecinin sancılarına da dönüşüyor sahne üstünde. Masaya vuran kafa yalnızlığın bulutlarını dağıtmak istiyor belki de... Olası mı? Pek olası değil. O zaman gelsin yalnızlığın sisli puslu en iyi arkadaşı sigara... Sigarayla bütünleşen beden yalnızlığın prangalarında özgürleşmek istiyor. Beden, metaforik olarak özgürleştikçe, dansçının devinimlerine nefesle anlatım biçimleri ekleniyor. Masayla dövüşüyor, sevişiyor, çekişiyor adam. Yorgun beden iç çekiyor, canı sıkılıyor... Odman, bedeniyle bir tür jonglörlük yapıyor sahnede, risk almayı seviyor ve başarıyor da... Yorgunluğun önemli simgesi sigara sahnede üst üste yakılıyor. Beden ve sigaranın birlikteliğine, düşüncenin hınzır köşe kapmacaları eklenince 40 dakikanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile... Odman’ın seyirci üzerinde mutlak bir hakimiyeti var. Bu hakimiyet duygusu, yorgunluğun bir tür can sıkıntısına dönüşmesinin vurgusu olan bant sesinin tekdüzeliği aşamalarında doruk noktasına çıkıyor. Sessizlik içinde de bedenini vurgu noktasında tutmayı başarıyor sanatçı.
Oyunun finalindeki aşk sancısına ve gönül yorgunluğuna Zeki Müren ’in sesi eşlik ediyor: “Bin gül çıkarırdım sana kalbimdeki külden / bir gün beni ansaydın eğer sen de gönülden / bülbül gibi yanmazdı gönül sevdiği gülden / bir gün beni ansaydın eğer sen de gönülden.” Ve Odman, bedeninin ve zihninin tüm yorgunluğunu masaya yatırıyor. “Yalnızlığın kanatlarında yükselenler için, yalnızlık eşsiz bir ülke” görüntüsü, Odman’ın bedeninde etkileyici bir finale ulaşıyor. Sahnedeki yalnız ve yorgun adamla “biz” de buluşuyoruz ve biz de bedenimizle arkadaş oluyor, çekişiyor ve itişiyoruz. Odman’ın yalnızlık yorgunluk temasını vurgulamak için seçtiği objeler son derece doğru. Masa , sandalye ve sigara. Odman, sigara kullanmadığı halde, sigarayı aksesuar olarak çok etkili kullanıyor. Sigara dumanının, ışık tasarımı altındaki görüntüsü çok etkileyici. Oyunun müzik seçimleri iyi. Işık tasarımında Yüksel Aymaz başarılı. Ancak, Aymaz’ın tasarımında Odman’ın beden ifadeleri kadar etkili yüz hatlarını da görmek istiyor insan. Hafta içinde bir ustanın daha yüz hatları silindi yaşam perdesinden... Sahnedeki acemilik yıllarımda, sahne kullanım ustalığının, sözü kullanma becerisinin hünerbazı Sedat Demir hep yanımdaydı. İvecen yapısı, tatlı dili ve güler yüzü bugün gibi aklımda. “Detatitotitopa” şaşkınlık nidaları hiç silinmeyecek kulaklarımdan. Işıklar içinde uyu ustam...

"Movement" as politic matter in SICILY

2008-02-18T05:16:00.001-08:00

- “Movement” as a “politic” matter… Workshop serie in SICILY / Italy at Aprıl '08

Instructors:

Juan Diego Puerta Lopez (director and choreographer,Columbia, http://www.jdpl.org/);

Ilyas Odman (choreographer, Turkey, http://ilyas-odman.blogspot.com/)

Ivo Dimchev (performer - physical theatre artist; Hungary, http://www.ivodimchev.com/),

Marco Andreoli (playright, Italy)

Tommaso Cardarelli (actor, Italy)- Circo Bordeaux Company (http://www.circobordeaux.it/).

Body of loneliness at 2000’s
Contents:
Video screening of the ex – pieces:
“tired” 41’
“glassteps” 42’
“tired II”13’
Readings:
Passages from “Discovery of loneliness” / Paul Auster , “il mestiere di vivere” / Cesare Pavesa

“…We are surrounded by “others”….Without any phsysal appearance of “somebody else”, we can feel everybody in this world by internet, TV and all the media. This is a workshop about the stagnant which we have forgotten…A body language which seems like stability but contents a big momentum…The energy of being lonely…”

From the beginning of this decade, after the entrance of “young” choreographers who were educated by different disiplines but not dance and after the increasing interest of European cultural managers to the “new” Turkish contemporary dance, a new problem has occured…”Identity”. All of us has answered the question “who are we?” by different words and accents.
My work’s basic concepts are “body attachments” and “physical awareness which has been occured against a physical threat”. All of our identities, our definitions can be read as an attacment to our “pure” body. My works discuss the possibility or impossibility of the existence of a “nude body.” In order to achive this, the body has been pushed to extreme physical risks. The “identity” occured from the risk and the body who is under the pressure of this risk. This apprehension can be seen as a “politic” resistance against “modernist / western approach” which regards “intellectuall experience” more determining than “physical experience. “Identity” occures after personel physical experience and disapperas into another “identity”…In my pieces, It is impossible to see just one “identity” and a “nude” body…Performers in my pieces are just against one threat, to be themselves and to be as much / less they are.
Artist are new definers of their culture. My approach are different my coeval artists. The “identity” definitions and expectations of “other cultures” are out of my interest. My basic aim is still to achieve a “pure nudity” and the main reason of the tension in my pieces are the impossibilit of this. As all this happen… body changes and changes.

İlyas Odman

"Hareket" Yayılıyor!!!

2008-02-16T05:19:00.000-08:00

Son 10 yılda hızla gelişen, kendi koreograflarını ve dansçılarını yetiştiren, "kendine özgü" ve "yerel" bir dil oluşturmanın peşine düşen, bu çabası sayesinde yurtdışında giderek daha fazla dikkat çeken ve en önemlisi giderek artan bir seyirci kitlesine sahip olan "Türkiye Çağdaş Dans"ı kesinlikle İstanbul'a sığmadı... Garajistanbul* gibi büyük projelendirmeler, İstanbul Dans Festivali** ya da İDans*** gibi geniş ve etkileyici organizasyonlar, konservatuar dışında yetişmiş ve Türkiyeli seyirciye daha yakın genç koreograflar sayesinde hızlanan İstanbul Çağdaş Dans Üretimi kendi takipçilerini ve destekçilerini yarattı, bu ilerlemedeki temel hızlandırıcı kesinlikle konservatuar dışındaki üniversitelerde yetişen farklı disiplinlerden gelen genç koreograflar ve onları besleyen topluluklardı. Ankara'da Orta Doğu Teknik Üniversitesi Çağdaş Dans Topluluğu**** örneğinde görüldüğü gibi genç ve eğitimli bireyler bir araya geliyor, 20 yıl boyunca sürecek bir topluluğun temellerini atıyor, 10. yılını 2008'de kutlayacak bir Çağdaş Dans Festivali'ni organize ediyor, bu festivalde bu alanda iş üreten okullu - alaylı, deneyimli - deneyimsiz, öğrenci - eğitmen binden fazla insanı bir araya getiriyorlardı.

15 yılı aşan "bir arada yaşama ve üretme" geleneği ile Eskişehir Gösteri Sanatları Kulübü, bu zaman içersinde tiyatro ve sinema alanında yenilikçi, yaratıcı ve kolektif çalışmaları ile bir "gelenek" olmayı başarmış durumdaydı. Ancak Türkiye'de "gelenekselleşme" ile "eskime"yi karıştıran birçok oluşumun tersine yeni anlatım biçimleri, yeni üretim yöntemlerine halen gözünü dikmekte, öğrenmek, üretmek ve paylaşmak istemekteydi. Oluşumun bulunduğu şehir, Eskişehir, hem öğrenciye dayalı genç ve birikimli kitlesi hem de barındırdığı birçok olanakla "Çağdaş Dans" üretimi için Türkiye'de İstanbul ve Ankara ile birlikte en verimli olabilecek şehirlerden biri olarak gösterilebilir. İşte bağımsız bir koreograf ve eğitmen olarak toplulukla kesiştiğimiz noktada, mekân olarak olanakları ile çekici bir şehir ve kitle olarak her türlü yeniliğe açık bir grup ile karşılaştım. Şimdi "hareket" zamanı...şimdi İstanbul'a sıkışma riski ile karşı karşıya kalabilecek "Çağdaş Dans"ı trene bindirme zamanı.. .peki ne yapacağız ?

Yıllardır yurt dışında birçok kurumda eğitim almış ve hem yurtiçi hem de yurt dışında temsil yapmış genç koreograf ve eğitmenleri buraya getireceğiz. İlyas Odman'ın danışmanlığı ve temel eğitmenliğinde Handan Ergiydiren Özer, Defne Erduk Belik, Esra Yurttut gibi koreograflar yıl boyunca atölye sistemi ile ayda bir kez Eskişehir'de deneyimlerini ve bilgilerini grup üyeleri ile paylaşacak. Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı Bale Ana Bilim Dalı Modern Dans Eski Bölüm Başkanı, Ankara Devlet Opera ve Balesi Modern Dans Topluluğu Koreografı ve Türkiye'nin ilk çağdaş dans topluluğu olan Bale Modern Ankara'nın kurucusu Handan Ergiydiren Özer repertuar ve dans dramaturgisi dersleri ile akademik bilgilendirmede süreç boyunca destek olacak.

Eskişehir Büyükşehir Belediyesi ve Eskişehir Şehir Tiyatroları desteği ile İstanbul, Ankara ve yurtdışında birçok mekânda temsil yapan "dokuzaltı dans projesi", “ Esra Yurttut Dans Projesi” "TALdans - Mustafa Kaplan**" gibi oluşumlar Eskişehir'in genç izleyicisi kitlesi ile buluşacak. Temsiller ve temsil sonrası söyleşilerle "Çağdaş Dans" buralı ve tanıdık hale getirilecek.
Oluşum, düzenli çalışmalarına sene boyunca devam edecek. Altı ay boyunca bedenlerini ve dimağlarını "açmaya", "esnetmeye" çalışacak olan topluluk, ilk olarak 10. ODTÜ Çağdaş Dans Günleri'nde Türkiye Çağdaş Dans Kitlesi ile tanışacak ve kendini tanıtacak.

Ya sonra...? Sonra kendi tarzını, kendi geleceğini ve kendi yolunu çizecek olan topluluk, üniversitede edindiği akademik ve entelektüel birikimi sahne diline tercüme etmeyi bilen, "çağdaş" sıfatının atını doldurabilecek kadar "çağ"ı ile ilgili ve "çağ"ına ait ş üretebilen koreograflarını yetiştirecek. Ve bu zincir kendi halkalarını kendinden yetiştirerek devam edecek.
"Hareket" başladı. "Hareket" yayılıyor. Yeniçağın yeni üreticileri bu "hareket"in içinden çıkacak.

Aylin Kalem / 2007'de İstanbul'da Çağdaş Dans / Performans alanına bir bakış - GİST 2008

2008-02-04T15:25:00.000-08:00

...Camadamlar, daha çok metaforlar ve soyutlamalar üzerinden işleyen bir çalışma ve performans sanatına yakın bir yerlerde duruyor. Hareket üzerine değil, enerji ve gerilim üzerine kurulu. Bireyin var olma ve çevresiyle kurduğu ilişkiye dayalı anlatım fiziksel metaforlarla işleniyor. Baştan sona cam bardakların üzerinde ilerleyen bedenler ve kurulan ilişkinin yalın bir düzlemde sunulmasıyla minimallik ve görsellik öne çıkıyor. Böylece, izleyici bu yalınlığın içinde beden enerjisine konsantre olabiliyor. Oyunun sağlam altyapısı ve üzerinde duran belirsizlik, kararsızlık anlarıysa bu çalışmanın farklı şekillerde okunabilmesini, mümkün kılıyor. Oyun, popüler "dikizleme", taciz etme kültürü ve teknolojinin gitgide insanı "uzantı"laştırdığı gerçeğinden besleniyor. Her ne kadar bu cam bardaklar üzerinde durabilme ve onlarla mekanda ilerleme becerisi sunulsa da oyunun çok geçmeden göstermekten çok çabalama anına odaklı olduğu fark ediliyor. Beceri seyretme halinden sıyrınılıdığında oyunun kendi gerçekliği ortaya çıkmaya başlıyor ve cam bardakların üzerinde bedenlerin ne yaptıkları, ne gibi formlar aldıkları veya ne kadar dans edebildikleri soruları geride kalıyor. Bundan sonra, bedenlerin sahnede yarattığı enerji bellekteki pek çok imge ve düşünceyi harekete geçiriyor. Hayatta kalabilme, kendi alanını oluşturma ve birşeylere tutunabilmeya dair kırılganlık ve çabalama hallerini hatırlatıyor. Bireyin toplumsal ve kimliksel meselelerinin bedenin fiziksel enerjisiyle aktarıldığı bu iş sezonda oldukça dikkat çekti.

Aylin Kalem / Time Out 2008 Şubat

2008-02-04T06:52:00.000-08:00

Yorgun III Şubat 2008 gösterimleri

2008-01-12T04:10:00.000-08:00

21 Ocak Perşembe Saat: 20.30 / İzmir Fransiz Kultur Merkezi

Cumhuriyet Bulvarı No:152 Alsancak-İzmir/Türkiye •

Tel: 0232 463 69 79 - 463 61 42 Faks: 0232 463 46 10
e-mail: info@frkultur.com

28 Şubat Perşembe Saat:20.30 / İstanbul Fransız Kültür Merkezi

İstiklal Caddesi No. 4 - 34435 - Taksim/İstanbul

Tel : 0212 334 87 40 Faks : 0212 334 87 41

e-mail : institut@infist.org

Kavramsal tasarım. Evren Erbatur / İlyas Odman
Koreografi. İlyas Odman
Işık Tasarım. Yüksel Aymaz
Dramaturji. Evren Erbatur
Müzik tasarım. Bahadır Dilbaz
Performans: İlyas Odman
Süre. 42’

Dünya prömiyerini 2005 yılı Şubat 0090 Kunstenfestival kapsamında Belçika Antwerp’de, Türkiye prömiyerini 2005 yılında II: Performans Günleri kapsamında İstanbul Fransız Kültür Merkezi Sahnesi’nde gerçekleştiren “YORGUN”, 2008 temsillerine İzmir ve İstanbul Fransız Kültür Merkezleri'nde devam ediyor.

Aylin Kalem /Şubat 2008 Time Out İstanbul

Zeynep Oral /11 Şubat 2006 tarihli “Cumhuriyet” Gazetesi

“Yorgun”da sahnede seyrettiğiniz adam, yalnız ve bu yalnızlığı ile tanıdık bir adamdır. Tanıdıklığı ona sadece Yusuf Atılgan’dan Dostoyevski’ye, Kafka’dan Nilgün Marmara’ya Umay Umay’dan Handke’ye birçok yazarın karakterlerinde ve yazınında rastlamamızın bir sonucu değil, esas olarak onunla, “yorgun” adamla aynı kişi olmamızla alakalıdır. Her gece aynı saatlerde aynı yerde yatak ile koltuk arasındaki o son anda ayağa kalkıp yalnız olmamızın ağır melankolisi ile boğuşan adam, biz “yorgun”uzdur. Yaşamın ta kendisi ile, bazen açıkça görülen anlamsızlığı ve bu anlamsızlığın yarattığı anlam arayışı ile, iki kişilik yataklardaki tek kişilik uykularla, her sefer “bu defa son!” başlangıçları ile… Yaşam yorgunluk veren bir fiziksel eylemdir. Sahnedeki adam, işte hepimiz kadar yaşamda kalmış ve hepimiz kadar bundan sıkılmış bir adamdır. Bulunduğu her eylemin giderek manasını yitirmesi onun bir çocuk kadar sıkılgan ve oyun arayışında kılmıştır. Kendine zarar verse bile kendine yaşamda olduğunu kanıtlamak için “oyun” arkadaşları yaratacaktır. Kendi bedenini kendine ikinci bir arkadaş haline getirecektir, onunla oynayacak onunla avunacak ve en sonunda kendi ile bedeni arasında neredeyse gözle görülür bir sınır çizecektir. Bir şizofreni ve bir yoldaşlık… Kimse yalnız bir adamı kendi kendine konuşuyor diye deli ilan edemez. Kimse kendini ve yorgun bir adamı dinlenmek için kendi kafasını dizlerine yasladığı için suçlayamaz.

“Yorgun”un sahnelendiği mekan ve oluşumlar.
İstanbul galataPerform
İstanbul Roxy
3. KargART Performans Günleri
İstanbul Fransız Kültür Merkezi
İstanbul Avrupa Kültür Forumu kapsamında Darphane-i Amire
İstanbul Balkan Caravan Meeting
IETM İstanbul 2006
İstanbul reConnects kapsamında Kenterler Tiyatrosu
Portekiz 9. “a sul “ Contemporary Dance Festival
Makedonya 3. Balkan Dance Festival
Belçika 0090 Kunstenfestival
Belçika East meets West Festival
İtalya Catania/İstanbul Ports of Arts Festival
İtalya İnsoliti Çağdaş Dans Festivali

Cumhuriyet Bulvarı No:152 Alsancak-İzmir/Türkiye • Tel:(90) 232 463 69 79 - 463 61 42 • Faks:(90) 232 463 46 10
e-mail: info@frkultur.com

Oyun Dergisi - Eylül' 07 "Dansın dengeli beslenmesi"

2007-12-20T16:22:00.000-08:00

"Dans”ın Dengeli Beslenmesi
Kökenlerini var olan gerçeklikten alan ancak var oluşu ile yeni bir “gerçeklik”e dönüşmeye cesaret edebilen, yaslandığı genel geçer gerçekliğin şartları zaman içersinde yok olsa bile; hem estetik hem de etik duruşuyla var olmaya devam edebilen dört boyutlu organizmalar… Miras olarak neyi devralacağını “şimdi / şu an”ı subjektif yargılarıyla değiştirebilme özelliğine sahip olması sayesinde seçebilen, geleceğe sadece oluştuğu dönemin bir tanığı olma özelliğini değil “belirleyicisi” olma özelliğini de yansıtabilen canlı yapılar…
Geride bıraktığımız on yıl, çağdaş dans üretiminin – ki bu tanım, beden merkezli üretimler olarak ele alınabilecek fiziksel tiyatro, dans tiyatrosu gibi tüm türleri kapsayacak şekilde kullanılmaktadır.- konservatuar kökenli koreografların hegemonyasından çıkarak değişik geçmiş ve disiplinlerden gelen sahne üreticileriyle paylaşıma açılması Türkiye için miladi bir on yıl sayılabilir. Son noktada; olan eğitim sistemi içersinde konservatuar eğitimine doğal olarak benzer / özdeş geçmiş ve kökenlere sahip bireyler ulaşabilmekte. Her türlü “özdeşlik” gibi bu yapı da sanat ürününü; üreteni ve tüketeni aynı olan “ensest” bir yapı içersine hapsetmek gibi ağır bir dezavantaj yaratmaktaydı. Bu on yıl içersinde dans üretiminin özellikle İstanbul’da – T.A.L ve Çatı Dans Stüdyosu sayesinde- ve Ankara’da – ODTÜ sayesinde- “başka” alanlardan özellikle genç birey ve organik oluşumlara açılması sonucunda; yeni bir “birikim” ve “bakış” ensest olmayan bir üreten – alımlayan ilişkisini olası kılmıştır. Özellikle geçtiğimiz sezon hem Garajistanbul hem Çağdaş Gösteri Sanatları Girişimi Kadıköy Gösterimleri hem de İstanbul Dans Festivali ile görünür hale gelen bu yeni birliktelik, yepyeni teori tartışmalarını zorunlu kıldı.
Uzun yıllar boyunca “ensest” kelimesi ile deyimleştirilebilecek bir yapı içersinde kendi içine kapalı bir alt kültürde üretilen dans; toplumun çok daha geniş alt kültürlerinden farklı geçmiş ve belleklerin oyunlarına açıldı. W. Benjamin’in belirttiği gibi metaforik / sanatsal üretim bir bellek sorunsalıdır; toplumsal belleğin şimdide yarattığı asal değişimlerle sanatçının bireysel belleğinin kesiştiği noktadaki “eşsiz / unique” bakış sanat ürününe dönüşür. Değişik kesimlerin paylaşımı ve üretimine açılan dans, sadece farklı disiplinlerden gelen koreografların yeni teknik arayışlarıyla çeşitlenmiyor, birçok “belleğin” farklı okumalarıyla yepyeni anlatı çabalarına, temalara ve odak noktalarına sahip olma şansına erişiyor. Üretim alanları zorunlu olarak demokratikleşiyor. Geçtiğimiz sezon; sahnelenen pek çok işin sadece “çağdaş dans” teriminin altında sınıflandırılamayarak “çağdaş sahneleme” tanımıyla imlenmesinde ve tiyatro alanının seyirci ve gösterim mekanına uzanmasında bu çeşitlenmenin payı çok büyük. Farklılaşan üretimler, birbirinden bağımsız seyirci kitlelerini seyir alanlarına çağırabiliyor. Tam bu noktada; üretimin geleceğe yönelik hızıyla akademik çalışmanın “üretilmiş olanın analizi yoluyla elde ettiği geçmişe dair bilgi birikiminin” başa baş ilerleme zorunluluğu ortaya çıkıyor. Ensestten kurtulmaya başlayan dans yine ensestten kurtulmuş bir eleştiri mekanizmasına ihtiyaç duyuyor. Bu noktada en başta tariflenilmeye gayret edinilen tanımdaki “miras” olarak neyin devranıldığı ve “bellek” kavramı bir direngi noktası olarak ele alınılabilir. Bu kavramlar üzerinden yaratılabilecek bir tartışma; yerel, buraya özgü ve bu unsurlarıyla daha kitlesel bir dans camiası yaratabilir. “Yerel” kelimesi; günümüzdeki genel “oryantalist” bakış açısı ile değil; form – içerik uyumuna sahip, derin bir araştırmayla “dün”ün tanımlarıyla yetinmeyerek “bugün” ve “yarın”ı da etkileyebilme özelliklerine sahip olabilecek çalışmalar için kullanılmaktadır. Eğer ki çağdaş sahneleme kavramını, üretenin çevresini saran uyarıcılarla olan organik ilişkilerinin ve mesafelerinin tartımı ve bu tartım oyununa alımlayanını da dâhil etmesi olarak tanımlayabilirsek, “yerellik” yeni bir açıdan değerlendirilmelidir. Sahnelemeyi üreten koreografın kendi durduğu noktayı analiz etmesi onun çevresindeki uyarıcılarla olan mesafesini ve onlara karşı tavrını da oluşturacaktır. Dans eleştirisi tam bu noktada zorunlu hale gelmektedir. Değişik geçmiş ve disiplinlerden gelerek farklı miras ve bellekleri üretim alanına taşıyan koreograflar; akademik eleştiri ve paylaşımın eksikliği nedeniyle hem “teorisyen” hem de “pratisyen” rollerinin gerekliliklerini kendi üretimlerine uygulamaya çalışmaktadırlar. Bu, akademik çalışma içinde bulunanların “üretim” gerçekleştiremeyeceği anlamına gelmez ancak hem sanatsal bir yapı önermek aynı anda da o yapının okumalarını tam anlamıyla üstlenmeye çalışmak; üretimde bir kısırlık oluşturma riskini barındırmaktadır. Türkiye’de “buraya” ait ancak “her yerde” paylaşılabilecek bir sahne dili üretmek, çağdaş dansın halen en büyük olanağı…
Geçen sezonki birçok çalışmada; farklı “bellek”lere sahip genç üreticiler bambaşka temalara bambaşka araştırmalarla yeni sahne dilleri üretmeye gayret ettiler.Ardımızda bıraktığımız on yıla dayanarak, önümüzdeki yıllarda da bu araştırmaların devam edeceğini görebiliriz. İşte bu noktada, dans eleştirmeninin bu çabalar içersinde üreticiyle samimi bir ilişki kurması zorunludur. Bu samimiyet, üretimin sadece hangi teknik özelliklerini kapsayan bir eleştiriyi değil neyi miras almaya çalıştığını ve nasıl bir bellek algısı ile ürettiğini de kapsamalıdır. Bu, üretimlerde daha önce dünya sahnelerinde gerçekleşen hangi öteki çalışmalardan etkilenildiğinin, hangi kaynaklardan beslenildiğinin ve hangi tartışma alanlarının açıldığının da analizini gerekli kılmaktadır. Eleştirmen ve üreten arasında oluşacak bu organik ilişki; ensestten yeni kurtulmaya başlayan dansın yepyeni sahne dilleri yaratma çabasında önemli bir rol üstlenecektir.
Geçtiğimiz sezon sergilenen ve üretenlerin bireysel belleklerinin araştırma alanına yatırılmasının başarılı ürün ve çabaları olarak okunabilecek Ayşegül Güryüksel / Subvoid Phycisal Dance Theatre’ın “Dependent Indepences”, Mihran Tomasyan / Çıplak Ayaklar Kumpanyası’nın “Fail-i Meçhul” ve Talin Büyükkürkçiyan ‘ın “Tepetaklak” çalışmaları bu noktada verimli kaynaklar olarak görülebilir. İster ortak toplumsal alana dair temalara ister olabildiğince öznel durumların grafik anlatılarına yoğunlaşan bu çalışmalar, “bellek” ve “miras” kavramları üzerinden çok katmanlı okumalara açık yapılar. Açılacak olan sezonda tekrar sahnelenecek bu oyunlar ve ilk gösterimini gerçekleştirecek birçok farklı ürün dans eleştirmenlerini bekliyor. Geride bırakılan yılların önümüzden akan” şimdi”de yarattığı ivmenin kesilmemesi için çoğalan gösterim olanakları kadar hızlanan bir eleştiri mekanizması sorunlu…Bu “sahneleme” dediğimiz organizmanın dengeli beslenmesinin ana koşullarından biri…

Kendini yazan koreografi ya da GRAF

2007-12-18T10:38:00.000-08:00

Mustafa Kaplan ve Filiz Sızanlı’nın aynı zamanda bağımsız modern dansın da ergenliğini aştığı zamana denk düşen son “10 yıl”daki çalışmalarına “Graf” üzerinden bakmak, hem koreograf / performer olarak Sızanlı – Kaplan ikilisinin ortak / kişisel gelişimini hem de söz konusu on yıldaki “Türkiye Modern Dans” algısının değişimini yansıtabilir. Hem “yazma” eylemi hem de “yazma eylemine yarayan araç” anlamına gelen “Graf” isimli çalışma böylece hem kendi özel tarihini yazıyor hem de ait olduğu daha genel yapının belleğine öznel bir bakış fırlatma imkânı sağlıyor.
Çoğu yabancı dilde Türkçedekinin aksine “İstisnalar kaideyi bozmaz.” yerine “İstisnalar kaideyi yaratır. / onaylar. / tasdik eder.” denir. TALdans koreografileri hem üreticilerinin “kural-dışı” modern dans dışı akademik kökenleri hem benimsedikleri “hareket” tarzı hem de “iş”i üretmek için yaşamayı seçtikleri süreçleri ile “istisna” oldular. Genelde de Kaplan / Sızanlı ikilisinin ilk çalışmalarında beliren bu “istisnai” koreografik biçim; esinlenme ve üretme kaynaklarının, dans disiplinin ana “obje”si olan “beden”den değil başka “disiplinler”den ve “yaşayışlar”dan seçmeleri olarak görülebilir. Mühendislik eğitimi alan Kaplan ve mimari eğitimi alan Sızanlı, bu formasyonlarının ürettiği metot ve durumlarla; ana olarak harekete değil hareketlerin görünür kıldığı “boş / durağan duruş ve anlar” üzerine “durum”ları araştırdılar. Kaplan’ın “Durum Dramaturjisi” tanımı ile belirteceği bu anlayış, çoğu zaman fiziksel riski yüksek hareketler ya da bu hareketlere yol açacak duruşlardan başlıyor, hareket zaman / mekânda neredeyse mimari bir tekrarla bedeni ve ona sahip olan bireyi hiçliyordu. Hareketin oluştuğu en “yüksek” noktada, sahnede bir kadın ve erkek, Filiz ve Mustafa dışında sadece “etleşen / hacme dönüşen” iki cisim / akış görünür olduğunda “DURUM” gerçekleşiyordu. Ani bir “akış”ın içinde, neredeyse “akış”ın mutlaklığına inandığınız anda, “DURUM” geride bıraktığınız tüm kimlik formlarını performer’ların bedenine geri dikiyordu…hem de büyük bir hızla…
Eserlerin “şok” etkisi; birbirlerine çok uzaktan çarpan iki bedende, havada asılı duran iki vücutta, duvara yönelen “hacim”de, ezme riski yaratan sallanan dolapta değil…”DURMA” anında kendilerinden ve yorgunluklarından başka bir ifade taşımayan yüzleri ile seyircinin demin unuttuğu tüm “beden-ek kimlik”leri ışık hızı ile geri çağıran Sızanlı ve Kaplan oluyordu. Orada o an o kadar olma durumları…Bu seyircinin de esas riski paylaşmasına yol açıyordu, oluşan “DURUM”un yarattığı / geri çağırdığı “beden-ek kimlik” tamamen izleyicinin “bellek”ine bırakılmıştı. Walter Benjamin’in kendi “tarih” algısını sanat düzlemine yansıttığında öne sürdüğü “Yapıt, tasarımın ölü maskıdır” ifadesinin barındırdığı açık tehlikeye karşı Kaplan ve Sızanlı sadece “orada” oluyorlardı ve “o an” oluyorlardı. Fiziksel dilinde birçok yerli ve yabancı koreograftan referans bulunabilecek bu çalışmaların izlerini en son “SEK SEK” çalışmasında da görüyoruz. Sonra…
Sonra çoğu dans ve performans insanının aklında “Kaplan – Sızanlı” ikilisinin imgesinin ön gördüğü bir çalışma ile karşılaşacaklarını bekleyerek geldiği “SOLUM” çalışmasına vardık. İkiliyi neredeyse ilk çalışmalarından beri takip eden çoğu seyirciyi şaşırtan , “kendi” oluşturdukları “kendi” imgelerini bozmak, bozarak yeniden yazmak, “bellek”lerinin sürekli tekrar ürettiği “kendi” imgelerini tekrar kurgulamak için büyük değişikliklere gitmişlerdi. Aynı sahnede aynı anda var olmayı ilk kez seçmeyerek, kendilerinin “kendi imgeleri”ni, “yurt”ları bildikleri “beden”lerinin “özel tarihleri”ni; ayrı zamanlarda, aynı sahnede ama nerdeyse birinin “hayalet”i diğerinin “an”ında dolaşırken tekrar kurguladılar. Bu belki de önceki çalışmalarından sonra, “şok” unsuru yaratan ani hareket serilerinden, anlık oluşan “DURUM”lardan başka neredeyse felsefi yeni bir önerme getiriyordu. Hem zaten beğenilen, tutmuş bir “stil”e sahip olan hem de bu “stil”i olgunlaştırma şansına sahip olan bir sanat oluşumu için bu büyük bir risk olarak okunabilir. Ancak ikili esasında olgunluk kavramının tam gerektirdiği eylemi gerçekleştiriyor, malzemelerini ve yöntemlerini yeniden tanımlıyorlar, “oyun” oynuyorlardı. “RİSK” artık oluşan hareket akışında değil, “DURUM”un ta kendisindeydi. “DURUM” durağan ve ani değil neredeyse hareketin hepsinin içine yayılmış bir çocuk şarksındaydı. Sızanlı ve Kaplan sanatçı olarak tavır alıyorlar, sırf kendilerine ait, kişisel ve eşsiz bir sahne dili gerçekleştiriyorlardı.
“GRAF” çalışmasında ikili, artık “an”ın “bellek”in ve “beden”in sürekli o “an”a o “bellek”e ve o “beden”e ait binlerce paradigmayla devindiği bir yapıyı kuruyorlar. “Sahne / seyir” mekânını bedene ataçlıyorlar, her şeyi sadece bir tek şeyin göstergesi olamayacak kadar çok “anlam”la göstergeliyorlar. Tüm çalışma neredeyse Woolf’un bilinç akışı tekniği ile yazdığı bir roman gibi, belli belirsiz bir anın değişik belleklerde tekrar ve tekrar geri canlanması gibi kendini seyirci önünde yazıyor. İlk defa kendilerinden başka bir bedene, sahne ve ses tasarımcısına, Erki Devries’e sahnede yer veren ikili hem Devries’in sahneyi ve sesi kurgulayan olarak bireysel varlığını hem de bir “üçüncü” olarak edindiği “anlamsal” yapıyı kullanıyorlar.
Son noktada, sadece bir “okuma” olarak görülebilecek bu yazıda Türkiye Modern Dans’ının son on yılında da koreografik bir şekil belirleme çabasından çıkarak o koreografik şekilleri bozan ve kendi “DURUM” ve “RİSK” kavramlarını tanımlayan koreograflar, öncüllerden Sızanlı – Kaplan ikilisini takip edeceği iddia ediliyor. Son yıllarda değişik mekan ve oluşumlarda tüm dans insanlarının kendi “biçem”leri ile giriştiği bu “hoyrat” “geri-söküm”ün devam etmesi umuduyla…

Yusuf Eradam / Tiyatro Dergisi Aralık 2007 “Thespis’in Delileri”

2007-12-16T04:54:00.000-08:00

2- Bana Dokunur musun ? Cam Adamlar:

Koreografisini İlyas Odman’ın yaptığı ve Çağlar Yiğitoğulları ile birlikte sahnelediği bu elli dakikalık gösteri boyunca iki “kırılgan” erkek, ters çevrilmiş 18 cam bardak üzerinde durup, devinip,birbirlerine yaklaşmaya, temas etmeye çalışıyorlar ama her biri tekilliğini koruyarak müthiş gerilimli bir gösteri ile iki kişi arasındaki alanın da dansını gösteriyorlardı. Bedenin hibridleşmesi ya da cinsiyetini yitirmesi başarılıydı. Mesela, ilişkşnşn kırılganlığı, iki erkeğin giderek herhangi bir cinsiyet ya da cinsel yönelimden iki insan geneline taşınıp uzaktan yakına getirilmeseydi. El ele, ten tene, göz göze bakıp bakamayacakları idi. İletişimin cam üzerinde denenmesi, iki oyuncuyu o kadar kendi hallerinde, kendi işleriyle uğraşır yaptı ve gerilimi öylesine ayakta tuttu. Önce kendi ayakları / bardakları üzerinde durdular, sonra yükseltilmiş bir zemin üzerinde o bardaklar ile hareket etmeye başladılar. Özel alanın kendilerine tanınmış bir alan olduğunu fark edip birbirlerinin ayrımına vardılar ( abartısız ve mimiksiz ) sonra birbirlerine doğru devindiler, dokundular, sarıldılar. Hiçbir cinsellik duygusallığı olmayışı izleyenin anlam bindirme yelkenlerini açınca gerilim iyiden iyiye artmıştı. Sonra tıpkı Bel’de olduğu gibi sürekli olarak metni orada o anda oluşturmaya çalıştıkları geçti bize, cinsel yönelimler konusunda ya da tabular açısından egosu şişik ve “seyirciye oynan” bir uygulama değildi. Yani, seyirciden alkış toplamak adına yapılmış, ucuz ve klişe fikirler gerisinde durup kör gözüne parmak sokarak keyfini sonradan çıkaracağından emin bedenler arkasına gizlenmemişlerdi. Metin o sırada orada oluştu. Tıpkı Jerome Bel ve Ayşe Orhon’un yaptığı gibi. Bardakların değişmesi tokuşması sonucunda kasıtlı olarak bir bardak kırıldı. O da iki erkeğin göz göze bakabilmek ( ingilizcesindeki seeing eye to eye diye düşünürsek ) yani anlaşabilmek için gözleri arasına koydukları bardaktı. Biri açık yerinden bakıyordu bardak içinden ötekine ( Çağlar Y. ) öteki de bardağın dibinden ( İlyas O.) Bu bardağın kırılması iki insanın mutlak anlaşmasının olanaksızlığını gösterdi simgesel olarak ama bunu yeniden denemeleri, süresi ne kadar olursa olsun ya da yanılsama bile olsa bunda ısrar etmeleri takdire şayandı.

About Odman by Handan Ergiydiren Özer

2007-12-13T15:19:00.000-08:00

İlyas Odman is one of the distinguishing young choreographer whom emerged through unconventional basis of today’s Turkish Dance.The art of dance in Turkish Republic might be defined as a kind of hegemonical being of classical ballet imported from the West.From about 40’s almost all productions were created and performed by graduates of State Conservatoire – Ballet Programmes. Those were all made under the influences rigid balletic forms. The modern dance pioneers of turkey were also worked and created for and with State Companies and ‘charged’ artists, we could say so. The dance practice, in terms of both choreography and performence was not allowable whom trained or worked elsewhere as a common understand.
The dance community of Turkey today is still strugling with this shared opinon of only the graduates of conservatoires are able to make professional works of dance. The breaking point of this concrete structure was establishing student groups/assemblies of contemporary dance under the organization of universities. Two of the leading ones were Bosphorus University and Middle East Technical University. Those scheduled technical classes, created pieces and organized festivals and event. These were independent moves of contemporary dance and choreography, apart from formal education and beyond the barriers of governmental expectations of art. Therefore they certainly achieved to communicate people and questioning the rights and wrongs about dance making.Odman is one of the performer/choreographer of the second generation of this stream which originated to Middle East Technical University whom fed by both fields of dance and theory. His creativity very focused on expressing various moods of human whom struggling with ordinary being on earth, rather then suggesting a new way of moving. He seems not very interesting in movement skills but the potential of utterances. Most probably his interest in philosophy and contemporary literature is the reason for the impression of reading a text instead of watching a performance while seeing his works. An uncanny feeling of hurrilessness spread all over his all works, and you are tide up to it because of his sincerety and modesty. However this feeling is more demanding in his solo works if you compare the group ones. Odman’s latest solo work Tired has similar sense of desparation. It surrounds us with fluid loneliness and loss of being.Time is spent as it never ends. And the space feels like have no edges to lean on. Placeless and timeless, Odman buillts up a private stroy of his own. Nevertheless, it would be inapproprate to describe it as a biographical work or personal history. It should be underline that Odman keeps his ethnicity and selected gender at a very deep level through his dance career. He is also unusual within recent artistic trends in Turkey by not deciphering that he is a gay and a Jew at the same time. In Tired the notion of absence and the notion of loss are too neavy that cause a massive fatigue on his body. Therefore he moves reluctant and lazy. The simple act of smoking is also used throughout the work forcefully to narrate randomness. Dance movements are rarerly included in choreography such as all scattered around and difficult to gather. When ever he attempt to move”correctly”, his actions are destroyed by invisible despair and worthlessness. Odman interested in the idea of casualty though he offfers us a deep pleasure of meeting with rarity in those much casualty.

“Cam”ın üzerinde dans ederken “beden”: camadamlar

2007-12-13T15:13:00.000-08:00

“Cam”ın üzerinde dans ederken “beden”: camadamlar
( 27-28 Kasım ) Balletino Electronice de Teatro de Vita Republica:

Renklerin uyumunun tehlikeli bir şekilde; camlar yerine camların üzerinde duran kırılgan bedenleri yücelttiği ışıklar…Camadamlar’ın adamları… “Camadamlar”, hayranlıkla izlenilmesi gereken bir gösteri, bariz bir meydan okuma ve ayartıcı ama bir o kadar da korkutucu hareket serileri... Bu yüzden “Cuor di Turchia” kapsamında koreograf ve dansçı Ìlyas Odman’ın çalışması bizim için bu festivalde dikkate değer görsel bir öneri ve dikkate değer bir yaşam biçimi metaforu…
Bu benzetmeye rağmen, çalışma bir akrobasi ve “sahneler”deki bir ustalık temsili olarak okunamaz. Bunun yerine gösteri gerçek bir kararlıkta birlikte bir uyuma doğru giden bedenlerin anlatısıdır. Yine bir sanatçı, hareketlerindeki değişimlerle bize bir “çıkış” kapısı gösterir. Onlar “cam”ın üzerinde yol aldıkça, beden dönüşlerinde et camla karşılaştıkça biz de onlarla yol alırız. Parlak olan her nesnenin mutlak doğasına doğru olası kesikler hesaplarız ve bizi korkutanın kesikler değil kesilme ihtimali olduğunu anlarız.Bu zaman- mekanda İlyas Omdan ve Çağlar Yiğitoğulları’nın narin akrobasisi, garajistanbul’un sanatsal kapasitesinin göstergesi bu sanatçılar, araştırma tiyatrosunun ve “metropol” dansının bu üyeleri,insanlığın kenine rağmen sahip olduğu “kırılganlık”a dair freskleri temsil ederler. Giderek yaklaşan kıyamete doğru yok olma tehlikesine gülümseyen freskler…İtalyan seyğrciler için büyülü olan, bu güze erkek bedenlerinde ve bu görkemli erkek bedenlerine tezat hafif hareketlerle yaralanmış insanlıklta bize tanıdık gelen “insaniyet”tir…Uçuruma da yürüse camla simgelenmiş parlaktığa sahip olan insan bedeni yine de en güçlüsü…

http://www.teatridivita.it/materiali/news/news7107.html

"Yorgun III" Torino'da

2007-11-04T07:16:00.000-08:00

INSOLITI Contemporanei"
“Alışılmadık” Kısa Çağdas Dans Parçaları Festivali
01- 08 Aralık Torino / Araldo Theatre
İlyas Odman’ın solo çalışması “Yorgun III”, "INSOLITI Contemporanei" “Alışılmadık” Kısa Çağdas Dans Parçaları Festivali kapsamında 1 Aralık günü Torino’da sahnelenecek. 2003 yılından beri Torino’nun en önemli tiyatro salonlarından Araldo Theatre ve İtalya’da çağdaş sanata verdiği destekle bilinen Sara Marasso “Il Cantiere” Fonu desteği ile çağdas dans dili ile yeni sahneleme yöntemlerini birleştiren ve böylece kendine has bir yöntem geliştirebilen koreografları bir araya getiren festival 1 – 2 Aralık tarihlerinde iç alanda 7-8 Aralık tarihlerinde dış alanda gerçekleşecek. Gerçekleşmeye başlamasından iki sene sonra İtalya’nın önemli çağdaş dans olaylarından birine dönüşen festivalde bu sene, Compagnia Vilcanotta, Chiara Friga, Enzo Prozopio, Barbara Ucelli, Sr. Serrano, Sylvie Le Quere, Good Girl Killer Company, Dario Bruna ve İlyas Odman sahne alacak.
Dışavurumcu çalışmaları ile dikkat çeken genç koreograflara arasında kültürel alışverişlerin ve olası gelecek ortaklıklarının kurulmasını hedefleyen festival atölye çalışmaları, video gösterimleri ve yuvarlak masa toplantılarını da barındıracak.

ayrıntılı bilgi için: http://www.insoliti.com/

"Camadamlar" Bologna'da

2007-11-04T06:42:00.000-08:00

İlyas Odman’ın koreografisini gerçekleştirdiği garajistanbulpro “Camadamlar”, CUAR di Turchia “Yeni Dans, Yeni Tiyatro,Yeni Sinema” kapsamında 26 ve 27 Kasım tarihlerinde İtalya – Bologna’da sahnelenecek.
CUAR di Turchia
Yeni Dans, Yeni Tiyatro,Yeni Sinema
23 Kasım – 09 Aralık Bologna / Teatra di Vita
Teatra di Vita’nın uluslar arası festivali, 2005 yılında Çin Kültürünün sinema ve dansının yeni eğilimlerine kapısını açmıştı, 2006'da ise, şaşırtıcı Aysana tema şaşırtıcı Asya Ülkesi Hindistan’ın çağdaş dansı ve tiyatrosu olarak belirlenmişti.2007’de ise Avrupa’nın ötekileştirdiği ve oryantalize ettiği veya bunlara yapmaya hep eğilim duyduğu yeni coğrafya “Türkiye” festivalin ana konusu. Avrupa’nın görmeyi hayal ettiği değil tüm somutluğu ve üretkenliği ile Türkiye bu festivalde bir stereotip olarak değil, kendisini daha iyi anlamak ve doğru iletişim yöntemleri geliştirmek amacıyla bir “gerçek” olarak ele alınmaktadır. Bu yaklaşım “Avrupalı” bir Türkiye’yi kodifiye etmek yerine ( tüm sorunu kıtasal bir kulübe katılım olarak tanımlamaktan uzak durmak sayesinde ) egzotik olmayan ama tam anlamıyla “batılı” da olmayan kendi yapılarına ve üretimlerine sahip bir oluşum olarak tarif etmeyi zorunlu kıldı.
Buna göre oluşturulan programda 10+’nın “Aşura”sı bir müzik – tiyatro çalışması olarak “tek” bir Türkiye’nin olmadığını, birçok farklı kültürden oluşan “çoğul” bir ülke ile karşılaşıldığının altını çiziyor. Beden’in bilgisi ve kimliği hakkındaki üç dans gösterisini de kapsayan programasyonda; “Camadamlar” kırılgan bir denge oyunu üzerine kurulan yapısı ile; “Solum” bir bedenin hangi noktada “kendi” ve “yalnız kendi”ni imlediğinin araştırması ile, “Güneşli Pazartesi” erkek dostluğunun neşeli bir tarifi ile bambaşka açılımlar göstermekte.Programasyon, ayrıca Cannes Film Festivali’nden ödülle dönen Nuri Bilge Ceylan’ın iki filmini de kapsıyor.

Hande Demircioğlu - "Camadamlar" Birgün Gazetesi

2007-10-28T16:37:00.000-07:00

İstanbul gibi tarihsel kentler; büyüklüğünden ve uzun bir geçmişe sahip olmasından dolayı, hiçbiryerde olmadığı kadarçokve çeşitli kültür örneklerini elinde tutar. Her türden insani faaliyete, çeşitli deneyimlere, her türden mimari ve planlama tarzına tarihsel kentin kalabalık bölgesi içinde bir yerlerde rastlamak mümkündür. 'Kent' ve 'kültür' birbirini en yoğun biçimde çağrıştıran iki kavram olarak hayatımızdadır artık. Yerellik-küresellik geriliminde yaşantıladığı-mız günde, her şey her şeyle iç içe olduğu gibi, tüm zamanlar da neredeyse iç içe geçer. Sürekli genleşen bir mekân olarak kent, kuşatıcı popüler kültür aracılığıyla değişir. Kültürün üretim biçimi, üretilenin-sanat yapıtının, bireyle buluşması, yeniden tanımlanır. Her 'an' dönüşmekte olan kentte, kültürün üretildiği, yaratıldığı ortamın sınırları nasıl çizilebilir? Ya da bir sınır olmalı mıdır? Garajistanbul projesi, bu sorulara cevap verebilen argümanlarla oluşturuluyor. Ocak 2007'de faaliyete geçen çok amaçlı mekân (garaj), İstanbul'a eklemlenmiş durumda.
Galatasaray'ın, arka sokaklarına konumlu bir otoparkın alt katı; sivil kültürel dönüşüm projesi çerçevesinde yapılandırılır. Böylelikle sadece Çağdaş Gösteri Sanatları için düzenlenen (ilk) mekâna da kavuşmuş oluyoruz. Yapısal dönüşüm; Mehmet Ali Alabora, Mustafa Avkıran, Övül Avkıran öncülüğünde, kurumsal ve bireysel pek çok destekçinin katkısıyla gerçekleştirilmiş. O güne kadar kalabalıkların önünden geçmediği, tekinsiz sokak, farklı kimlik ve kültürlerden insanların buluşma noktası olmaya başladı bile. Geçen sezon 17.317 kişinin uğradığı tespit edilmiş. Garajistanbul, Hollanda'nın dört büyük kentinin kültürlerarası diyalog projesi 'Kosmopolis'in uluslararası ilk ortağı. Aynı zamanda Belçika'da Tonnelhaus'un ve tüm İskandinav ülkeleri ile ortak projeler yürütülmesine katkı sağlayacak İsveç Kraliyet Tiyatrosu Riks-teatem'le de beraber çalışmaya başlamış, "kendini 'yeni'ye bırak" sloganı ile yeni sezonu açan Garajistanbul; 5 uluslararası festival, 18 farklı dans performansı, 8 tiyatro oyunu ve ıo'dan fazla müzik projesi ile kentin önemli uğraklarından olacağı kuşkusuz.
Mekân ile yer arasındaki ayırım kent için temel bir ayrım. Kişinin yaşadığı yere duyduğu bağlılıktan daha fazlasını gerektirir, çünkü zaman deneyimini de içerir. Bedenimizle olan ilişki zaman içinde başaklaşiletişim araçları yolu ile pasifleşen bedenin hassasiyetini yitirdiğini az çok deneyimliyoruz. Modern toplumun pratiklerinde, mekân içinde hassasiyetini yitirmiş olan beden, parçalı ve süreksiz bir kent coğrafyası içine yerleştirilmiş hedeflere doğru pasif bir biçimde hareket eder. Farkında-lıklar yitirilir. İlişkilerimiz, temaslarımız giderek kırılganlasın 'Camadamlar' dans tiyatrosu performansı ile bu kavramları sorguluyor. Ötekinin, kabulü ya da reddi durumunda olabileceklerin, camdan yansıması... İlyas Odman, Çağlar Yiğitoğulları, fragmana dönüşmüş hayatları yorumlamakta. Garajistanbul'un geçen sezondan bu sezona aktarılan yapımı, başka-laşmış bedenlere anlar yaratan bir performans sunuyor. Kaçırılmaması gereken.
Garajistanbul'un, gösteri sanatları ır. Fiziksel özgürlüğümüzün göründüğü kadar büyük olduğunu hangimiz iddia edebiliriz? Kitle platformunda açtığı ana damarlardan biri; dans'ın, yani bedenin hareketinin dolaşıma sokulması diyebiliriz. Bedenin olanaklarının araştırıldığı, sorgulandığı bu 'uğrak'ta, yapılan saptamalar ya da açılımlar, hikâyemizin haritasını çıkarabilir.

“Yorgun III” “The Ports of the Arts-Margins of Europa" kapsamında İtalya'da

2007-09-18T17:28:00.000-07:00

Kültürlerarası Festival “The Ports of the Art Istanbul Catania 3” – Margins of Europa / Avrupa’nın Sınırları” kapsamında bu sene Türkiye ana tema ülke olarak belirleniyor ve festival seçkisi Çağdaş Türk Sanatı’nın değişik disiplinde iş üreten sanatçıların eserlerinden oluşuyor. Katania Üniversitesi Edebiyat ve Felsefe Bölümü'nün ana organizatörleri arasında olduğu festival boyunca aralarında Nezaket Ekici, Nazlı Eray, Serra Yılmaz, Fatih Akın, Şükran Moral, Transitanbul, Bilgi Üniversitesi gibi sanatçı ve kuruluşların katılımı ile gerçekleşecek olan etkinlik kapsamında, “Avrupa’nın iki farklı Sınırı”nı belirleyen Sicilya ve Türkiye’nin kendi kimliklerindeki benzerlikler ve tesadüfi benzerliklerin çağdaş sanatlarına yansımaları tartışılacak.

Festival kapsamında gerçekleşecek olan ve Türkiye Çağdaş Dans üretiminde iki farklı yaklaşımı sunan iki işten biri koreograf İlyas Odman dokuzalti dans ve hareket projesi bünyesinde gerçekleştirdiği “Yorgun III / Kırık bir kalbin pornografisi” adlı çalışması olacak. 2006 yılında ilk gösterimini gerçekleştiren çalışma, bir “oda”da bir “adam” kadar yalnız ve az kalan bir “adam” hakında bir fiziksel tiyatro çalışması…Festivalde takip edilebilecek diğer çağdaş dans gösterimi ise Türkiye’nin en önemli koreograflarından Mustafa Kaplan ve Filiz Sızanlı’nın “Sek sek” adlı işi olacak.

Daha fazla bilgi için: http://www.ilporrtidellarte.it/

Aytül Hasaltun / pusula.com.tr / May 07

2007-08-06T07:59:00.000-07:00

Hepimiz güverciniz
Kırılan bardağın sesi o sessizlikte napalm etkisi yarattı ve varoluşumuzu tekrar gözden geçirdik. Bir saat boyunca iki kırgın kırık adamın cam bardaklar üzerindeki çabasının esiriydik. Nasıl da en derinimize çarpa çarpa yol aldıklarının şahitleriydik. Nasıl da kendimize bile seyirciydik. Garaj-İstanbul’dan çıkıp, hafta arası akşamı İstiklal Caddesi’nin çıplaklığını, anlamsız Mart soğuğunda ve rüzgârında savura savura, bir arpa boyu yol gidip, eşimi bekledim. “Eşim” ne güzel bir sözcük. Benim gibi bana denk, benzeyenim, benzediğim. İki damla suya hükmüm geçmedi.
“Oh be rahata kavuştuk, ne ala” dediğimiz günlerde, mimozalar hâlâ adanın ağaçlarında salkım saçakken, ev eşyası taksitlerini tıngır mıngır öderken, tam da pireler tellal develer berber iken, geleceği nasıl kurabileceğimizi daha doğrusu nasıl kotarabileceğimizi konuşuyoruz. Kelimeler yarım yamalak, utanarak dökülüyor ağzımızdan. Çünkü ayrı düşmeyi hiç istemiyoruz. Binlerce özür diliyor eşim, “seni de peşimden sürüklüyorum” diyor, yine utangaç kelimeler. Susuyoruz, birbirimizi dudak izleriyle, sıcacık sihirli ellerimizle teselli ediyoruz. Kadehlerle sabahı çekeliyoruz.
Başkâtibi bir süreden sonra sadece gözümün ucuyla seyrediyorum. Çünkü yarım saat boyunca bir kül tablasını siliyor. Yapışmış külleri kağıt bir mendille kazıyor da kazıyor. Yanındaki sekreter her otuz saniyede bir öksürüyor. Öksürüklerine kırmızı biberdeki bilmem ne maddesinin kansere olan etkisi karışıyor. Bir Perihan Mağden yazısı daha ansızın zihnimin kutucuklarından çıkıp nanik yapıyor. Başka bir görevli (ne iş yaptığı yazmadığı için bilemiyoruz) sabahın sekizbuçuğunda kaşlarını alıyor. Narmanlı Han’ın buram buram eski kokusunda, herşey hatta avluda sfenks gibi duran kediler bile en alasından Kafka’yı anımsatıyor. Eşimin vekaletini ve geleceğimizi iç cebimize sıkıştırıp, Sultanahmet Adliyesi’nin yolunu tutuyoruz. Böylesi bir günde yağmur eksik olur mu? Olmasın zaten. Dışarı çıktığımızda hafiften yağan yağmur tek yarenimiz oluyor.
Eski bir derginin sorumlu yazı işleri müdürüydü benim eşim. (Şimdilerde o dergi çıkmıyor üstelik.) İkibindört senesinden beri süren bir davanın sanığı. Halkını kin ve düşmanlığa sevk etmek ve suçu övmekle suçlanıyor. Yazı onun değil. Başkasının canı yanmasın, vicdanı rahat olsun diye kimin yazdığını hatırlamıyor. Adliye binası yine tanıdık. Brecht’in oyunlarından elbette. Savcı her yerde her zaman aynı, hiç değişmiyor. Hakim, oldukça kibar, çıkışta bize iyi günler bile diliyor. Avukatımızı yeni bulduk. Savunma için ek zaman istiyor. Dokuz Mayıs’a kalıyor karar duruşması. Avukatımız Erdal Doğan endişeden katılaşmış omuzlarımıza, bir kaç defa merak etmeyin vuruşu yapıyor. Merak etmiyoruz sadece biz bu kadar “iyi” olmaya çalışırken nerede hata yaptığımızı anlamıyoruz.
Altmışsekiz kuşağının hep genç kalacak liderleri için, inatla inançlarını savunduklarını söylemek, onların kararlılığında olmak devletimizce suç. Bu günden sonra ikiyüzonbeş ve ikiyüzonsekiz rakamlarının ve dahi bunun gibi bir sürü rakamın gölgesinde yaşamamızı salık veriyor savcı inceden inceye. Adliye kapılarında yumurta atanlarla korkutuyor, yüzlerce tehdit mesajı ile korkutuyor. Veli Küçük’lerle, Kuvayi Milliye’yle, Jitem’le korkutuyor. Binlerce güvercinden biri oluveriyoruz bir anda. Ya da binlerce sürgünden biri mi demeliyim. Akşam haberlerde Genelkurmay’ın bir konuşması çıkıyor karşımıza. “Biri soykırım yok dediği için bir İsviçre’de yargılanıyor, biri soykırım var dediği için ödül alıyor” diyor. Yol kenarında ölü bulunan Sabahattin Ali düşüyor aklıma. Sinop Cezaevi’nde, Karadeniz’e aldırmadan yatan koca bir gönül vardı diyorum. Patrik’e de diasporaya da kafa tutan bir Hrant Dink vardı mesela. Mavi gözlü bir dev vardı. Şimdi aynı adliye kapılarını benzer maddelerle aşındıran Perihan Mağden’ler var, Eren Keskin’ler, Murat Belge’ler, Ahmet Altan’lar ve benim biricik eşim Kemal Bozkurt’lar var. Düşünce suçlusu tam ikiyüzdoksanüç güvercin var. Ve çoğu ceza almaktan kurtulamıyor. Eşim ceza alırsa neredeyse mini mini katil Samast kadar yatacak. Bu da olayın en ağır trajikomiği... Söylenecek söz kalmıyor.
Düşünüyorum öyleyse düşünmemeliyim. Ya da düşünüyorum öyleyse susmalıyım ya da düşünüyorum öyleyse suçluyum.
İlyas ve Çağlar Garaj’daki gösterilerinde, büyük bir gürültüyle düşüp kırılan cam bardağa aldırmadan yeni bir bardak ekliyorlar incecik bedenlerine. Ve final... Müzik susuyor, ışık kararıyor. Biz deli gibi alkışlamaya başlıyoruz bu iki inatçı cam adamı. Münir Özkul’un ünlü tiradındaki gibi her yere saklanmış kelimelerle asıl şimdi yaşamaya başlıyor koca, boş bir tiyatro salonu. Biz evlerimize dönerken, yani kimsesizlikte yani sessizlikte...
Düşünüyorum öyleyse düşünmemeliyim. Ya da düşünüyorum öyleyse susmalıyım, ya da düşünüyorum öyleyse suçluyum...

İlyas Odman / Concept - English

2007-08-01T10:15:00.000-07:00

“glassmen” can be read as a dance theatre piece about the fragile steps of the escaping man. It is set in a time and space where the man realizes that everything that everything he touches must break; that the values he has for many centuries dedicated himself to, do not suffice to decipher a world that is slowly approaching an apocalyptic deconstruction that is progressively harder for him to believe. However obscure this “ space time” seems, it is actually the setting fort hat great catabolism and decomposition we are approaching. It has been continuing since the moment human beings sensed that the world’s finite resources will not meet their infinite demands, in other words since the moment of creation.

The main question that defines the piece is, when everything we touch is so fragile and yet so hurtful, why do we still insist on reaching for another’s hand?

“The paces of the one who escapes are of glass, they can break at any given moment and hurt his feet.” Centuries after this quate was uttered in Bghavad Gita, why would a man / woman trust another to build a relationship or even just “walk” together?

When surviving alone – “bearing life” as Virginia Woolf puts it- is hard enough, why do we choose to go forwards “together” with somebody else*

At which point can we intersecting “fragile” paces find a common “ground” upon which we can walk tgether, a ground which gets firmer with every step? Or can they find such ground at all?

What if one were to tresğass into the space of the other with whom the common ground was built? And at which point do they dare to touch?
What can convince two people to stop pushing and pulling, and lean against each other to walk forward together?

Choreographer İlyas Odman has been developing solo dance theatre pieces fort he last two years, inverting the quatidian use of different materials. Even tough “glassmen” can be seen as the last ring of this chain, it somehow differes from the other pieces. With this Project, Odman expects the wrong use of the material to open a brand new space and he manifests a political tone. He asserts that among today’s masses, where objects, relationships and values are not directly experienced, yet accepted as dictated by the rules of the system, every kind of “wrong use” contains a unique threat by threathing to be “unique” A glass is used for drinking beer, a glass can be used for walking towards someone. “glassmen” is a “shining” tale about fragile men who can walk towards each otherin spite of everything.

İlyas Odman / Kavram -Türkçe

2007-08-01T09:54:00.000-07:00

“glassmen” kaçan adamın kırılgan adımları üzerine bir dans tiyatrosu işi olarak okunabilir. Tam anlamıyla eline aldığı her şeyin kırıldığını; kendini yüzyıllarca adamaya alıştığı neredeyse tüm değer yargılarının giderek kıyamete, yıkıma yanaşan dünyayı çözümleye yetersiz kaldığını; inanmakta giderek zorlandığını anladığı bir “mekan – zaman”da geçer. Bu “mekan – zaman” ne kadar belirsiz gözükse de esasında giderek yaklaştığımız o büyük çözülme, büyük parçalanma zamanıdır ve ya insanoğlunun sınırsız taleplerinin sınırlı dünya kaynaklarına yetmeyeceğini anladığı yani “yaratıldığı” ilk günden beri yaşanılan tüm zamanlardır. İşi oluşturan ana soru ise şudur: Peki yine de bu kadar kırılgan ve aynı anda yaralayıcı iken elimizi attığımız her şey niye elimizi uzatırız inatla bir başkasının eline?

“Kaçanın adımları camdan adımlardır, her an kırılıp onu atanın ayaklarına batabilir.” diyen Baghavad Gida kitabından yüzyıllar sonra bir “adam” herhangi bir “ilişki” kurmak, beraber “yürüyüş”e çıkmak için birine neden güvenebilir? Hangi noktada kesişen “kırılgan” adımlar beraber yürünen ve yüründükçe sağlamlaşan ortak bir “zemin”e dönüşebilir ya da dönüşebilir mi? Kısıtlı bir zeminde daha fazla hareket etmek isteyen “adam”lardan biri; o zemini ortaklaşa kurdukları “öteki”nin alanına - tüm beraber “yürüyüş”lerine rağmen – saldırabilir mi? Peki ya hangi noktada vazgeçerler değmeye korkmaktan, itmek ve çekmek yerine birbirlerine yaslanıp her şeye rağmen ve her şeye karşı ileriye yönelmeye ne ikna edebilir iki kişiyi ?

Koreograf İlyas Odman’ın yaklaşık iki senedir değişik materyallerin günlük fiziksel kullanımlarını ters yüz ederek geliştirdiği solo dans tiyatosu işlerinin bir uzantısı gibi okunabilecek “Glassmen”, bir açıdan öteki çalışmalardan ayrılıyor. Materyalin yanlış kullanımının bambaşka bir uzam açmasını bekliyorbelki de politik bir açıdan okuyor. Her türlü nesneyi, ilişkiyi, değeri bireysel ve fiziksel olarak deneyimlemeden; içinde yaşadığı sistemin kabul ettirdiği şekilde kabul eden insan yığınlarından oluşan günümüz “kitle – kütle”sinin arasında her türlü “yanlış kullanım”ın kendine özgü bir tehlike ve kendine özgü olma tehlikesini barındırdığını iddia ediyor. Bir bardakla bira içilir, bir bardak ile birine yürünülebilir. Bu ayakkabıların içinde işe gidilebilir. Bu ayakkabılar çıkarılıp içine çiçek dikilebilir. Bu çiçekler şu anda amaçları yüzde yüz belirlenmiş bombalarla katledilen insanlara yönelen namluların ucuna takılabilir.
“Glassmen” Her şeye rağmen birbirine yürüyebilen kırılgan adamlar hakkında parlak bir masal…

Deniz İnceoğlu / Hürriyet / 12. May.2007

2007-08-01T05:02:00.000-07:00

Bira bardakları üzerinde kırılganlık gösterisi
Çağdaş gösteri sanatlarının merkezi Garajistanbul’da şu sıralar kırılganlık üzerine farklı bir gösteri yapılıyor; Camadamlar. Koreograf İlyas Odman ve tiyatrocu Çağlar Yiğitoğulları’nın hazırladığı oyun, materyallerin kullanımına farklı bir bakış açısı getiriyor. 50 dakika boyunca ters çevrilmiş bira bardaklarının üzerinde hareket ederek hem kendilerinin psikolojik kırılganlıklarını, hem de bardakların fiziksel kırılganlıklarını sınıyorlar.Camadamlar, koreograf İlyas Odman’ın yaklaşık üç senedir değişik materyallerin günlük kullanımlarını ters yüz ederek geliştirdiği solo dans tiyatrosu işlerinin bir uzantısı. "Her türlü nesneyi, ilişkiyi, değeri bireysel ve fiziksel olarak deneyimlemeden; içinde yaşadığı sistemin kabul ettirdiği şekilde kabul eden insan yığınlarından oluşan günümüz kitle - kütlesinin arasında her türlü yanlış kullanımın kendine özgü bir tehlikesi var. Gösteri için günlük kullanımı olmayan özel bardak tasarlatsaydık, bu iş bu kadar etkileyici olmazdı. Günlük hayatın bu kadar içindeki bira bardağı, seyircide tedirginlik yaratıyor" diyor İlyas Odman. Daha önceki gösterilerinde tek başına çalışmayı tercih eden Odman, bu kez Çağlar Yiğitoğulları’yla düet yapmayı seçti. Ayrıca dramaturg Evren Erbatur’la ilk kez beden dramaturjisi üzerinde çalıştı. Geniş bir platform üzerinde, ters çevrilmiş bira bardakları üzerinde duruyor iki sanatçı gösterinin ilk sahnesinde. Siz her ne kadar onların birkaç küçük hareket yapıp zemine ineceğini düşünseniz de, 50 dakika boyunca bardakların üzerinde onlarca tehlikeli hareket yapıyorlar. Sanatçıların hiçbir karaktere bürünmeyip sadece kendi kişiliklerini yansıttığınıysa çıplak vücutlarındaki titremelere ve yüzlerindeki korku ifadesine bakarak anlamanız mümkün. Yiğitoğulları; "Çok fazla risk aldığımızın biz de farkındayız ve bazen gösteri sırasında İlyas’a doğru çığlık atıp bu işi bırakmayı bile düşünüyorum" diyor. Her ne kadar onlar camla mücadele ediyormuş gibi görünseler de aslında kendi içlerinde psikolojik bir karmaşa yaşıyor ve hayata dair korkularıyla mücadele ediyorlar. Odman; "Belimizi kesebilir, devrilebilir, diğerine zarar verebilir ya da zemini yok edebiliriz. Hayat gerçekten çok kırılgan olduğu için, oyun onun ta kendisini anlatıyor. Bazen oyun sırasında, salak mıyım niye bu bardakların üzerindeyim, git zeminde adam gibi dans et, diye düşünüyorum" diyor. Her an kırılmaya müsait cam bardaklar üzerinde devam eden gösteride ana konu belirgin olsa da her oyunda farklı bir çizelge izleniyor. Sanatçıların bir şekilde bardağa uzak kalması ya da kullandıkları bardaklardan birinin bile kırılması oyunu farklı bir yöne sürüklüyor. Gösteri birbirinden bağımsızmışçasına hareket eden sanatçıların giderek kendi içlerinde sıkışan iki insanı göstermeleriyle son buluyor.

Bahar Karlıdağ / Tiyatro Tiyatro / Temmuz 07

2007-08-01T04:51:00.001-07:00

9altı Dans ve Hareket Projesi’nin gösterimi olan Camadamalar, İlyas Odman’ın koreografisi ve Evren erbatur’un dramaturjisini gerçekleştirdiği, İlyas Odman ve Çağlar Yiğtoğullaı tarafından ters çevrilmiş kadehlerin üzerinde sahneye inmeden gerçekleştirilen bir gösterim. İki sanatçının sadece siyah slipler içinde sergiledikleri bedensel yalınlıkları cam kadehlerin üzerinde yüklendikleri riskli ve o sebeple de son derece özenli harketlerini güçlendirmekte. Sahne alanını bu kadehlerin üzerinden inmeden baştan başa katetderek oldukça etkin kullanıyorlar. Hareketlerin başlangıç noktasaındaki on kadar kadeh her iki oyuncunun da bir tür adası; hareketlerine başlkadıkları ve sahneyi dolanmak ve birbirrleriyle buluşabilmek adına terk edecekleri hareket noktaları. Oyuncuların her biri yolculuklarına farklı koreografilerde devam ediyorlar, biri sadece ayaklarının üstünde; diğeri ise hem elerinin hem de ayaklarının altına aldığı kadehlerle. Arada bir kadehler kırılıyor ve kesilmemek için oyuncu sahneye iniyor, bazen kadehin hareketleri ile oyalanıyor; ağır ilerleyen bu zahmetli ve riskli hareketlere ara verilerek. Bu kadehler oyunun üzerine kurgulandığı paltformaları ve dramaturjinin önerdiği kırıganlık öğesini sağlarken, aynı zamanda kendi hareketi ve devinimi olan birer eşya olarak da sergileniyor böylece. Bu gösterimi etkileyici bir proje yapan oldukça somut eşyalarla ve yalın bir beden kullanımıyla bir gösteriyi anlatıya dönüştürmeyi de başarması. Oyuncuların kadehler üzerinde aldıkları kişisel risk ile yakalanan kırılganlık duygusu seyircide duygudaşlık ve gerilimi aynı anda yaratıyor. Sonuç; hem nitelikli bir gösteri, hem de tekin bir anlatıya dönüşüyor. Anlatı; mesafe gerektirir, izleyiciye gözlerinin önünde olup bitenle arasına bir şeyleri; genelde sözü yerleştirir; aynı şekilde anlatandan da aktarımı arasındaki mesafeyi koruması beklenir. Camadamlar, izleyicide var olan boşluğu merak ve gerilim hallerini bir arada yerleştiriyor ve oyuncuların eylemlerininin riskli doğası karşısındaki dikkatlerini ve emeklerini ön pplana çıkarıyor ve seyir mesafesini yine etkin bir şekilde açmış oluyor. Hayatta kırılgan bireyler olarak yol almanın, hayat sahnesini keşfetmenin ve bunun ötesinde bir de iletişim ve beraberlik aramanın yine kırılgan ve bir o kadar da riskli destanının etkileyici bir izdüşümü olarak da okunabilecek bir gösterim Camadamlar.

Çetin Sarıkartal / Oyun Dergisi / Temmuz 07

2007-08-01T04:33:00.000-07:00

9Altı Dans ve Hareket Projesi’nin, tasarımı risk ve kazaya açık kılan “Camadımlar” gösterimi, bana, her performansın farklı mekanlarda ve koşullarda başına gelecek olanlara hazırlıklı olması gerektiğini hatırlattı. Oyuncular, tasarımın gerekleriyle sahne zemininin yarattığı güçlükler arasında doğaçlama çözümler üretmeye çalışırken, performans literatüründen artık iş dünyasının da dağarcığına geçmiş olan “kriz yönetimi” olgusunun sanat ortamında ne denli heyecan verici olabildiğini düşündüm. Kriz ortamında iki farklı tutumun ve bunların imlediği iki farklı kişiliğin belirmeye başladığını ve iki kişi arasında sanırım önceden tasarlanmamış olan bir tür dramatik ilişkinin oluştuğunu sezdim.

ilyas odman

Zeynep Aksoy /// "Demli çaydan işkenceye bir durak" /// Radikal 08.01.2012

kumbaracı5​0 "gece hikayeleri​", "başka sesler başka odalar / İlyas Odman" ile başlıyor!

"Jerome Bel / Show must go on" with a local crew

1+1 /// Mayıs 2011 /// Eylül F.Akıncı

glasstepsss @julidans/amsterdam

BİR + BİR mayıs 2011 /// Bedenin Hafızası Söyleşen:Eylül F Akıncı&İlyas Odman

camadımlar, 6 mayıs@diyalog theater fest@ballhausnaunynstrasse

"yanak yanağa" dans etmek /// zeynep aksoy / radikal 24.04.2011

Handan Salta from the book "About the phenomenon of theatre"

new piece "nomorepain" at Europe In Motion / Springdance edition

"oggi niente" was at CND paris at march 2011

glasstepsss by naim nalman

glassmen by gözde bıçakçıoğlu

"bedende kıpırdanmalar" kitabı içersinde...

Sabah Gazetesi /// Fisun Yalçınkaya

camadımlar by ebru satır

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/ilyas-odmann-caglar-yigitogullar-ile.html

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/olu-doga-ilyas-odman.html

http://chloedesecumes.blogspot.com/2010/12/camda-yuruyen-adamlar.html

http://danzon2008.blogspot.com/2010/12/olu-doga-ilyas-odman.html

yorgun by ebru satır

"ölü doğa" on stage by ebru satır

www.danzon2008.blogspot.com///Yorgun

Merve İş /// Mimesis /// CAFE GELdeİÇME

ÖLÜ DOĞA yeni prodüksiyon

2010 Kadıköy Duru Tiyatro Toplu Gösterimleri

"BEDENDE KIPIRDANMALAR"

EMRAH İNANDIM /// BİLGİ ÜNİVERSİTESİ "muğlak varoluşa yakılmış bir ağıt"

HANDAN SALTA /// TEB OYUN DERGİSİ 2010 güz sayısı

Pavese ile yitirme uğraşı - SİBEL ORAL // TARAF Gazetesi 25.06.2010

Özlem Arıkan /// Yıldız Teknik Üniversitesi

bY Ebru sat 2

bY Ebru sat

"oggi niente" 20 Subat Cumartesi 20:00'da FKM'de

"Eksik ruhlar geçidi!" Ceren Ercan /// Radikal 2 17.OCAK.2010

prag turnesi aralik 2009 / prague tournee december 2009

BU SAATİ BEN KURMADIM Yusuf Eradam / TIYATRO TIYATRO DERGISI SUBAT 2010

İlyas Odman / “Bugün, hiçbir şey” İstanbul’da

“Biri ışıkları kapayabilir mi?” / RADİKAL 2 / 26.07.2009

oggi niente on stage 2

oggi niente on stage

"today, nothing...Ilyas Odman / INFLUX" premiere in Fabbrica Europa at 15th May

"oggi,niente..." by aynur yildirim

tired photos by david seguin

yorgun by neslihan basak

Yeni koreografi “Oggi, niennte” İtalya’da üretiliyor.

solitute in milan / loneliness is my main material

13.Ankara Tiyatro Festivali "Yorgun" temsili

« YORGUN » Exister kapsaminda Milano'da…

yorgun by serkan çalışkan

"KEDİtatooM" Fransız Kültür Merkezi'nde

"düğüm teorisi" hakkında

Nostalji / Yorgun 1 hakkında / www.antipopuler.com /

Radikal II / 12.10.2008 / İlyas Odman / Ada’nın ‘kırılgan’ zemini üzerinde ‘çağdaş sanat’

"Imago", "As all this happen..." kapsamında İspanya'da / "Imago" in Spain

"YORGUN" 13. Ankara Tiyatro Festivali'nde

Camadamlar Kıbrıs "sanat lefkoşa'da"

"İlyas Odman ile Çağdaş Dans Tekniği" başlıyor.

bodig / ara-yüz(süz) “Bedenler ve Teknolojiler” üzerine bir dizi etkinlik

"camadamlar" Lefkoşe'de

bodig kapsamında / “Under_score” – atölye-sahne performansı

Radikal 18.07.2008

Time Out / Mart 2008 -Aylin Kalem

Mayadrome Mart 2008 / Özgün Tanglay

trendsetter / ocak 2008 / oktay tutuş

marie claire- şubat / 2008

Zeynep Aksoy / Taraf 22.06.2008

imago at french institute istanbul photos by aslı bayram

Camadamlar ve Erdem Helvacıoğlu

“CAMADAMLAR” eski Galata Köprüsü’nün ayaklarında…

"Yorgun III" Doğuş Üniversitesi'nde...

“Yorgun” ve “imago_forever / açık prova” GEÇİCİ İŞGAL kapsamında Bilgi Üniversitesi Silahtarağa Kampüsü’nde…

darb/izmir

yorgun III / tiyatro duru'da

imago_forever / work in progress

Gürol Tonbul / Yorgun / Akşam Gazetesi 09.02.08

"Movement" as politic matter in SICILY

"Hareket" Yayılıyor!!!

Aylin Kalem / 2007'de İstanbul'da Çağdaş Dans / Performans alanına bir bakış - GİST 2008

kumbaracı50 "gece hikayeleri", "başka sesler başka odalar / İlyas Odman" ile başlıyor!